Malachitowe ostrze

Styl autorki jest dość przyjemny, a samą książkę czyta się w miarę szybko - szczególnie drugą połowę, która według mnie była dużo lepsza. Nie ma tu wielu zbędnych opisów. Historia Violet wypełniona jest akcją, która dostajemy już na samym początku. Dla mnie jest to duży plus, chociaż momentami miałam wrażenie, że wszystko dzieje się za szybko, a opisy są zbyt mocno skrócone.

Najbardziej podobała mi się mnogość stworzeń (zarówno tych przyjaznych, jak i niezwykle niebezpiecznych) oraz elementów mitologi, które zostały przedstawione w bardzo ciekawy sposób.

Interesujący jest również sam pomysł na świat i fabuła książki. Dodatkowo na plus było ukazanie mrocznego klimatu lasu.

Bardzo podobało mi się wplecenie rozdziałów z perspektywy innych postaci, co pozwoliło na poznanie ich przeszłości, a także przemyśleń i nastawienia do obecnej sytuacji.

Ponadto pozytywnym elementem książki jest przedstawiony spisek, jednak mogł być ON nieco bardziej rozbudowany.

Nie jestem do końca przekonana do postaci, a w szczególności głównej bohaterki. Dla mnie była ona zbyt idealna, a przez to nie do końca ludzka. Ponadto denerwowało mnie ciągłe komplementowanie jej osoby i okazywany jej podziw. Czasami też całkowicie nie rozumiałam decyzji, które podejmowała.

Wątek miłosny nie należy do moich ulubionych - był dla mnie nieco za szybki, ale też mi szczególnie nie przeszkadzał.

Uważam, że książka jest całkiem niezłym debiutem, jednak mogłaby być nieco dłuższa i bardziej rozbudowana, a główna bohaterka nieco bardziej rzeczywista.

Malachitowe Ostrze to książka przesiąknięta miłością do gier w stylu RPG.

Violet Silverhunt oraz jej przyjaciel broni Logan Fallkryon tworzą duet zabójców potworów, które często uprzykrzają życie mieszkańców wsi (o których zawsze każdy zapomina) Byt Violet i Logana nie należy do najprostszych, ale po dobrze wykonanym zadaniu mogą liczyć na nagrodę w formie dobrego posiłku i kufla piwa. Ich spokojne wojownicze życie zostaje zmącone, kiedy na ich drodze pojawia się książę oraz informacje o rosnącym złu, które zagraża wszystkim. Violet oraz jej przyjaciele będą musieli przedrzeć się przez mroczne ostępy, walczyć z wrogiem i znaleźć odpowiedzi, których potrzebują.

Malachitowe Ostrze w swoich 200 stronach mieści mnogość akcji, wypraw, walki z potworami i wiele ciekawych lokacji. Czytelnik wrzucony jest w wir walki, dzięki czemu dostaje cząstkę tego, co składa się na życie Violet. Nie można odmówić autorce świetnych pomysłów i wyobraźni. Podobał mi się motyw drogi. Jest to jeden z moich ulubionych. Uwielbiam, kiedy bohaterowie przemieszczają się na drugi koniec królestwa, dzięki czemu lepiej możemy poznać świat przedstawiony.

Mnogość wydarzeń sprawia, że książkę czyta się naprawdę szybko i angażująco.

Występują tu jednak elementy, które są znamienne dla debiutantów. Po pierwsze- tempo, które jest chwilami zbyt pośpieszne. Chciałoby się, aby pewne momenty wydłużyć i dać im więcej miejsca na rozwój. Po drugie- język, który przypomina ten z gier RPG, konkretny i chwilami suchy. Brakowało mi mięsistych emocji. Po trzecie- bohaterowie. Violet zbudowana została na podstawie silnej i niezależnej wojowniczki, która jednak chwilami nie jest pewna czego oczekuje od innych. Na mój gust mogłaby mieć więcej wad, więcej cech, które sprawią, że nie jest aż tak krystaliczna. Za to naprawdę polubiłam Valharda i chcę go więcej!

Wszystkie te elementy trochę odstają, ale nie przeszkadzają w odbiorze książki. Każdy autor musi od czegoś zacząć. Chciałabym, aby jednak autorka odeszła od "growego" stylu i może pokombinowała z czymś nowym.

Trzymam mocno kciuki za Agnieszkę Pisarską i czekam na kontynuację Malachitowego Ostrza oraz inne książki.

Polecam, szczególnie fanom klasycznych, papierowych RPGów!

"W tym samym momencie, głęboko pod ziemią, z magicznego snu budziły się siły tak potworne, że samo wymówienie ich imion równało się z odwagą godną rycerza, który właśnie w pojedynkę pokonał smoka. [...] Demony, które wieki temu po przegranym starciu z najpotężniejszymi magami Malkholen zapadły w stan uśpienia, teraz budziły się, zwabione smrodem krwawej magii, która od stuleci nie była praktykowana na powierzchni."

Historie, które opierają się na świecie magii, dziwnych stworzeniach, silnych bohaterach, dobrych i złych, w otoczeniu pięknej natury, ale też tej zatrutej przez złe siły/moce, zabierają czytelnika w niesamowitą podróż. Wyobraźnia pracuje na najwyższych obrotach, a jeśli lektura jest świetnie skonstruowana, wciąga maksymalnie i ciężko z tego świata powrócić do rzeczywistości. Czy było tak tym razem?

Świat, który wykreowała autorka jest złożony z dokładnie tych samych zagadnień, które opisałam wyżej. Violet Silverhunt to silna kobieta, która tracąc rodzinę w dzieciństwie kieruje się zemstą. Chce dopaść winnego śmierci jej rodziców i prawdopodobnie brata. Wraz z przyjacielem, czarodziejem Loganem, broni biednych mieszkańców Malkholen przed złymi mocami. Kiedy spotykają księcia Nastilli, ich życie nabiera tempa wraz ze zwiększającym się niebezpieczeństwem. Tajemnice, które przyjdzie im odkryć, mogą zdecydować o powodzeniu misji, by ocalić swój kraj.

"Malachitowe ostrze" to debiut, który zasługuje na dalsze rozwijanie warsztatu. Historia płynie dość szybko, wydarzeniom nie jest poświęcona dłuższa chwila, czego w niektórych momentach brakowało. Proste dialogi między bohaterami są momentami naprawdę proste, przez co chyba najbardziej czuć to debiutujące pióro. Jednak świat ludzi, elfów, magów, trolli i grogów jest naprawdę ciekawym miejscem i z przyjemnością brnęłam z nimi przez Knieję Mroku po Góry Argentum Lunae.

Książka nie wywołała u mnie silnych emocji, ale była to fajna przygoda. Chęć niesienia pomocy, ale także zemsty, miłość, przyjaźń, zdrada, spiski, intrygi są ze sobą mocno splecione. Przyznam, że nie miałam pojęcia czego się spodziewać po książce. Jest dość prosta w odbiorze, jednak czytelnicy, którzy są wymagający co do tego gatunku, nie będą do końca usatysfakcjonowani. Będę wyczekiwała kontynuacji, ponieważ ciekawa jestem dalszych losów bohaterów, ale także tego, czy warsztat autorki wszedł na wyższy poziom.

Przychodzę dziś do Was z debiutem książki autorstwa Aleksandry Pisarskiej pod tytułem „Malachitowe ostrze”. Bardzo lubię książki fantastyczne z silnymi bohaterkami, kiedy coś się dzieje, chociaż ta książka nie jest zbyt spora objętościowo ma w sobie coś, co sprawiło, że nie mogłam się oderwać. Co otrzymujemy? Świat, w którym złe moce i potwory mają się bardzo dobrze, chyba, że na ich drodze stanie pewna dwójka bohaterów. Aleksandra Pisarska czerpała inspirację z Warcraft II: Reign Of Chaos, wspomnienia i fantastyczny świat, który polubiła już w czasach dziecięcych dał jej siłę i motywację do napisania własnej książki. O czym ona opowiada? Czy jest to udany debiut?

Główną bohaterką książki „Malachitowe ostrze” jest Violet Silverhunt to silna kobieta, która wspólnie z przyjacielem czarodziejem trudni się usuwanie problemów tam, gdzie się pojawiają. Jako „problemy” mam na myśli siły zła, demony, różnorakie stwory, które opuszczą swoje legowiska i utrudniają życie biednym, nieprzygotowanym do tak nierównej walki ludziom. Wspólnie przemierzają Malkholen pojawiając się wszędzie tam, gdzie zachodzi taka potrzeba. Życie wędrowca nie należy do łatwych, jednak, kiedy się wypracuje na nie swój własny sposób można się do niego przyzwyczaić. Wszystko się zmienia, kiedy podczas kolejnej wędrówki wspólnie z Loganem Fallkryonem spotykają samego księcia Nastilli. Mężczyzna ma poważne kłopoty, demoniczne siły zagrażają nie tylko jemu, ale i całemu królestwu. Violet wie, że ta walka będzie trudna, a grupa wędrowców się powiększa, czy wszyscy są godni zaufania? Czy każdy jest tym, za kogo się podaje? Z jakimi własnymi demonami mierzy się główna bohaterka?

„Malachitowe ostrze” jest powieścią krótką, ale treściwą, jak wspominałam wcześniej jest to debiut, który wymaga pewnych szlifów, ale w całokształcie uważam książkę za dobrą. Aleksandra Pisarska ma bardzo lekki i plastyczny styl, a świat, który przedstawia, rozrysowuje na łamach powieści jest niezwykle ciekawy. Chociaż dostajemy tutaj jego część to sprawia, że czytelnik nabiera apetyt na znacznie więcej. Gdyby pojawiła się jeszcze książka o przygodach tych bohaterów to z pewnością chciałabym dowiedzieć się, co jeszcze zaplanowała Aleksandra Pisarska, bo czuję, że to nie będzie jej ostatnie słowo. Przygotujcie się na spiski i intrygi, tajemnice, a przede wszystkim na przygody. Czytając „Malachitowe ostrze” spędziłam miło czas z bohaterami, poznając autorkę, wędrując po Malkholen i walcząc z siłami zła.