Mała opiekunka mamusi * *

Obowiązki typowej dziewięciolatki kręcą się wokół uczęszczania do szkoły, a w związku z tym odrabiania lekcji, jak również pomagania rodzicom w prostych domowych obowiązkach, które powinny być dostosowane do rozwoju oraz możliwości dziecka. Główna bohaterka "Małej opiekunki mamusi" codziennie nosi na swoich barkach ciężar, którego nie potrafiłby unieść niejeden dorosły...

Kiedy Abby trafia pod tymczasową opiekę do Casey Watson, wydaje się, że wszystko przebiegnie w dość lekkiej i przyjemnej atmosferze. Mama Abby, chorująca na stwardnienie rozsiane, trafia do szpitala, a na czas jej nieobecności córka ma przebywać u Casey. Kobieta dość szybko zauważa, że dziewięciolatka charakteryzuje się niesamowitą potrzebą kontroli, a jej dojrzałość i ułożenie niezbyt pasuje do tak małego dziecka. Z biegiem czasu Abby ujawnia również tiki nerwowe, do których należy chociażby nieustanne sprawdzanie godziny czy wyrywanie sobie włosów z głowy. Do tego w normalnym funkcjonowaniu przeszkadzają jej nerwice natręctw - obsesyjne sprzątanie wynikające z panicznej obawy przed jakimikolwiek zarazkami, a także obsesja na punkcie gaszenia światła raz stukania w drewno. Ponadto, relacja pomiędzy Abby a jej mamą okazuje się bardzo nietypowa. Powoli, acz sukcesywnie, opiekunowie i urzędnicy zaczynają z przerażeniem odkrywać, jak wyglądało ich życie...

Do rodzin zastępczych trafiają bardzo różne dzieci - jedynym co ich łączy jest niesamowity bagaż doświadczeń, szczególnie jak na taki wiek. Mogłoby się wydawać, że życie Abby jest zdecydowanie łatwiejsze niżeli sierot czy dzieci krzywdzonych fizycznie, psychicznie bądź seksualnie. Owszem, dziewczynka ma dach nad głową, a co najważniejsze - kochającą mamę, która wydaje się zrobić dla niej wszystko. Niestety matka, z pewnych powodów, nie radzi sobie nazbyt dobrze, przy czym nie życzy sobie korzystania z czyjejś pomocy. Z tego powodu cierpi niewinne dziecko, które niemalże od urodzenia jest pozbawione dziecięcej niewinności, bezradności czy bezbronności, co bez wątpienia należy mu się, chociażby ze względu na wiek

"Mała opiekunka mamusi" to moje drugie spotkanie z pracą Casey oraz Mike'a Watsonów - małżeństwa prowadzącego dom zastępczy dla dzieci z różnorodnymi problemami, potocznie nazywanych po prostu dziećmi "trudnymi". Tacy ludzie zasługują na najszczersze podziękowania, bo niebagatelny jest wysiłek, jak wkładają w to, aby pomóc dzieciom, które do nich trafiają. Książki poruszające tematykę trudnego dzieciństwa czy rodzicielstwa zastępczego są w moim przypadku niczym magnes - osobiste zainteresowania oraz ukończony kierunek studiów robią swoje. Nie da się ukryć, że nie każdy mógłby, a na pewno nie każdy powinien!, zostać rodzicem zastępczym bądź adopcyjnym. Trzymam kciuki, aby zostawali nimi tylko ci, którzy bardzo tego pragną, a do tego są odpowiednio przygotowani psychicznie oraz fizycznie, bo jest to niezwykle istotne.

[Adres usunięty]