Mała książka o przemocy

Każde dziecko wie, że uderzenie kogoś niewątpliwie jest przemocą. W „Małej książce o przemocy” zobaczymy jednak, że ma ona także inne wymiary. Krzyk, agresja w grach komputerowych, nonszalancja, szkodzenie własnemu ciału (na przykład przez palenie tytoniu) bądź zanieczyszczanie środowiska również możemy nazwać przemocą! Co więcej, w książce Pernilli Stalfelt przeczytamy jak rozległe konsekwencje ma agresja wobec innych. Autorka przybliży czytelnikom trudny temat zarówno przemocy fizycznej, jak i psychicznej. Pokaże również jak wielkim zagrożeniem są wojny, które nawet w obecnych czasach są przyczyną nieszczęść i smutku w niektórych rejonach świata.

Każdy z nas z pewnością przyzna, że książki o przemocy są potrzebne i niezwykle ważne. Jest to temat, który warto poruszać z dziećmi. Warto uświadamiać młodych ludzi, że przemoc czy agresja są przyczyną wielu nieszczęść i należy robić wszystko, by jej uniknąć. Uważam, że należy również rozmawiać z dziećmi o tym, w jaki sposób mają się bronić przed agresją, która może je spotkać zarówno ze strony rówieśników, jak i ze strony dorosłych. Duże nadzieje pokładałam w publikacji „Mała książka o przemocy” i ze smutkiem muszę przyznać, że się rozczarowałam.

Owszem, autorka dość szeroko porusza temat agresji, jednak zdecydowanie za mało uwagi poświęciła temu, co w mojej opinii jest najistotniejsze. Dzieci przeczytają sporo o tym, czym jest przemoc, ale przekaz wsparty jest ilustracjami, których nie uznałabym za wartościowe. Nie sądzę, by potrzebne były obrazki średniowiecznego rycerza uderzającego człowieka siekierą w głowę, bądź ilustracje osób z urwanymi rękami i nogami. Co prawda książka skierowana jest do starszych czytelników, nadal jednak uważam, że takie obrazki są niepotrzebne i odwracają uwagę od tego, co ważne.

Zdecydowanie zabrakło mi pozytywnego przekazu. Żałuję, że autorka nie skupiła się na pokazaniu, jak dzieci mogą się bronić przed agresją. Zaledwie dwie strony książki poświęcone są przeciwdziałaniu przemocy. Szkoda!

Wydaje mi się, że wrażliwi czytelnicy po lekturze tej książki poczują się przytłoczeniu i przestraszeni, gdyż treść jest dość szokująca. Większość książki traktuje o rodzajach i konsekwencjach przemocy, co dodatkowo wzmocnione kontrowersyjnymi ilustracjami wywołuje dość negatywne emocje w czytelniku. Zdecydowanie nie polecam tej książki dzieciom poniżej 9. roku życia.

Czytelnicze Podwórko

Powiedź STOP przemocy!

Przemoc często jest mylnie kojarzona wyłącznie z przemocą fizyczną, z walką i rozlewem krwi. Tymczasem wcale tak nie musi być, bowiem przemoc przybiera różne oblicza. Co więcej, często nawet nie jesteśmy świadomi tego, że padamy jej ofiarą, nie wiemy, czemu spotyka nas przykrość ze strony drugiej osoby, czujemy się nieszczęśliwi i … często w przemocy zaczynamy upatrywać jedynej drogi zachowania. Jak zatem przerwać spiralę przemocy? Jak nie pozwolić, żeby ktoś krzywdził nas czy inne osoby w naszym otoczeniu? Jak przeciwdziałać przemocy, nie dopuścić do jej eskalacji?

Odpowiedzią na te pytania jest edukacja – już od najmłodszych lat należy uwrażliwiać dzieci na nieakceptowalne zachowania, zarówno z ich strony, jak i ze strony innych osób. Pomocna w tym może być niezwykle cenna pod względem rozwoju świadomości małych odbiorców oraz mająca olbrzymi potencjał edukacyjny książka pt. „Mała książka o przemocy”, z serii „Bez tabu”.

Opublikowana nakładem Wydawnictwa Czarna Owca książka adresowana jest zarówno do czytelników w wieku przedszkolnym, jak i wczesnoszkolnym, a także do nauczycieli, pedagogów czy psychologów, którzy włączyć ją mogą w program zajęć, a wreszcie do rodziców, którzy za jej pomocą mogą zainicjować rozmowę z dzieckiem o przemocy. Autorka, Pernilla Stalfelt, w prostych słowach, adekwatnych do możliwości zrozumienia młodych czytelników, nie tylko dokładnie tłumaczy czym jest przemoc, ale również uświadamia nam, jakie są jej przyczyny, skutki, a także w jaki sposób można się jej przeciwstawić.

Poznajemy zatem definicje przemocy i przekonujemy się, że może ona występować zarówno w formie wypadku samochodowego, jak i rękoczynów (często z użyciem ostrych narzędzi) czy nawet podnoszenia głosu na drugą osobę. Autorka udowadnia, że przemoc jest tak naprawdę stosowana przez osoby w każdym wieku – odkrywają ją już nawet kilkuletnie dzieci, a sprawcą przemocy może być kolega, pojawia się ona także w grach komputerowych, nie są wolne od niej nawet osoby niepełnosprawne. Sięga również do przeszłości, nadając przemocy kontekst historyczny i pokazując, że występowała już w epoce kamiennej, w okresie rycerstwa czy wreszcie w XIX wieku, kiedy bicie dzieci było normą. Co więcej, z przemocą mamy do czynienia również współcześnie, nie tylko za sprawą wojen, ale i codziennych, negatywnych zachowań.

Dowiadujemy się także, w jaki sposób przed przemocą można się bronić, a wśród narzędzi i metod autorka wymienia hełm czy kamizelkę kuloodporną, a nawet … zamknięcie się w domu. Stalfelt pokazuje jednocześnie, że przemoc wcale nie jest tak zabawna, jak niektórzy sądzą, a także dowodzi, że używają jej tak naprawdę ludzie słabi, którzy nie potrafią w inny sposób rozwiązać konfliktu czy załatwić sprawy. Dowiadujemy się ponadto, co jest przeciwieństwem siły i w jaki sposób możemy komuś sprawić radość robiąc coś dla drugiej osoby, spiesząc z bezinteresowną pomocą czy wręczając nawet najdrobniejszy prezent. Odpowiada również na pytanie, czy przemoc rzeczywiście jest potrzebna i namawia do tego, by zamiast używać siły, mówić co się myśli, ale i słuchać innych, ale również by protestować przeciwko jej używaniu. Tyle tylko, że zmiany należy zacząć od siebie!

Zarówno graficzny układ książki, sugestywne ilustracje autorki, przypominające te wykonywane przez dzieci, jak i towarzyszący im tekst odpowiada na wszystkie pytania dotyczące przemocy, jakie mogą się zrodzić ze strony dziecka, jak i daje wyraźny przekaz, że przemoc jest zła. Namawia dzieci do użycia języka miłości i zrozumienia, tłumacząc za pomocą ilustracji, w jaki sposób należy postępować, a jakie zachowania piętnować. To wszystko sprawia, że książka ta, zresztą jak pozostałe z serii „Bez tabu” umożliwiają pokazanie dziecku świata takiego, jaki jest, bez idealizowania go, ale jednocześnie sprzyja wprowadzeniu dziecka w świat wartości i ogólnie przyjętych norm zachowania.

Justyna Gul

Qultura słowa