Mafalda. Wszystkie komiksy. Tom 1

MAFALDA ZEBRANA

„Fistaszki: Zebrane” to nie tylko jedna z nielicznych komiksowych publikacji od Naszej Księgarni, ale także jedna z najciekawszych najlepszych i najważniejszych w całej ofercie wydawnictwa. Nic zatem dziwnego, że wydawca postanowił zaserwować czytelnikom zbiorcze wydania kolejnej serii pasków komiksowych. Wybór padł na „Mafaldę”, klasyczne dzieło argentyńskiego twórcy, twór może nie tak udany, jak „Fistaszki”, ale nadal wart poznania.

Mafalda ma sześć lat i dużo myśli. Myśli nad sprawami dziecięcymi, myśli nad złożonymi, dojrzałymi kwestiami. Obserwuje i komentuje świat, dużo pyta… i nie lubi zupy. Gotowi poznać jej codzienność i spędzić z nią trochę czasu?

Argentyński komiks nie jest czymś, co przebiło się do świadomości masowej ani tym bardziej popkultury. Przeciętny czytelnik nie wymieni właściwie żadnego tytułu z tego kraju, a co bardziej obeznani z kwestią wspomną co najwyżej „If…” czy „Dago”, a i to bez większego przekonania. Na szczęście jest jeszcze „Mafalda”, publikowane w latach 1964-1973 paski komiksowe, które podbiły kilka kontynentów. Nic w tym dziwnego, bo to kawał dobrej satyry, która mimo upływu lat nie straciła nic ze swej siły wyrazu.

Mafalda, jako postać, powstała w roku 1962 na potrzeby niezrealizowanej kampanii reklamowej. Wydawca i przyjaciel jej autora skłonił go jednak by nie marnował bohaterki i rozwinął cały pomysł. Tak narodziła się seria jej przygód, która zyskała wielką popularność (doczekała się nawet dwóch serii animowanych krótkometrażówek i filmu animowanego, a także nazwania tym imieniem placu w Buenos Aires), a która teraz w pełnej wersji ukazuje się w końcu na polskim rynku. I dobrze się stało, bo choć to nie są drugie „Fistaszki”, warto poznać jej przygody.

„Mafalda” to typowy komiks satyryczny, dość poważny i nie tak śmieszący, jak większość podobnych serii, ale równie trafny. Specyfika klimatu całości sprawia, że rzecz okazuje się nadzwyczaj aktualna w obecnych czasach. Abstrahując jednak od zawartej w całości głębi, paskami z przygodami naszej małej bohaterki można cieszyć się też jako po prostu zabawną rozrywką dla dużych i małych. Do tego dochodzi udana szata graficzna – coś na skrzyżowaniu „Fistaszków” z „Kotem Krejzolem”, gdzie cartoonowa postacie egzystują w dość realistycznym, czasem wręcz brudnym (głównie pod względem kreski) świecie.

W skrócie: miłośnicy dobrych, mądrych komiksów znów mają na co wydać pieniądze. Ale nie będą to pieniądze stracone, bo to świetny, ambitny i doskonale wydany (identycznie jak „Fistaszki”, czyli mamy do czynienia z 350-stronicowym tomem w twardej oprawie) album. Polecam gorąco.

Witajcie w świecie rezolutnej argentyńskiej siedmiolatki, która obok typowo dziecięcych zabaw nieustannie martwi się o przyszłość świata. Młoda orędowniczka demokracji, pokoju, sprawiedliwości społecznej i rozbrojenia w przeciwieństwie do dorosłych dostrzega świat dokładnie takim, jakim jest w rzeczywistości i nie waha się zadawać trudnych i niewygodnych pytań. Wszystko to w satyrycznej otoczce, która wywoła na twarzy niejednego czytelnika naprawdę szeroki uśmiech.

Tytułowa Mafalda ma na karku już prawie 60-lat, „starość” nie oznacza jednak spadku jakości. Postać została stworzona w 1962 roku przez Joaquina Salvadora Lavado na potrzebny kampanii marketingowej. Reklama jednak nie doszło do skutku (na całe szczęście) i dwa lata później pierwsze komiksy zaczęły pojawiać się w prasie, w której gościły nieprzerwanie przez prawie dziesięć lat. Tytuł szturmem podbił swój rodzimy rynek, aby później zachwycać czytelników z innych krajów. Nadwiślański miłośnik dobrej rozrywki musiał w tej kwestii uzbroić się w duże pokłady cierpliwości. Nie ma jednak co płakać nad rozlaną „zupą” i należy się cieszyć, tym bardziej że główna bohaterka pomimo wielu lat na karku wciąż zachwyca, a problemy zaprzątające jej głowę nadal są mocno aktualne i dające wiele do myślenia.

Mafalda. Wszystkie komiksy, jak sama nazwa wskazuje, jest zbiorczym wydaniem publikowanych w prasie krótkich historii. Mamy tutaj do czynienia z dziełem mocno przesiąkniętym polityczną treścią podanym w satyrycznej oprawie, które powinno zaciekawić dorosłego odbiorcę. Komiksowe paski zostały stworzone w okresie „zimnej wojny”, kiedy to każdy kolejny dzień mógł być tym ostatnim. Od tego momentu minęło już „kilka” lat, a ich treść jest nadal mocno aktualna. W pewnym momencie czytelnik zaczyna odnosić wrażenie, że świat poszedł do przodu technologicznie, ale pod względem „geopolitycznej mentalności” wciąż pozostaje na tym samym etapie rozwoju.

Każdy kolejny pasek komiksowy to odpowiedź autora na wydarzenia z kraju i ze świata. Wszystko to pokazane jest z perspektywy tytułowej Mafaldy, która jak na dziecko przystało, postrzega świat w sposób dość prostolinijny. To właśnie dzięki temu widzi ona nadmierne zakłamanie polityków i mediów, którzy epatują hipokryzją i starają się przedstawiać zakłamany obraz rzeczywistości.

Poszczególne historie mają swój wstęp, rozwinięcie i dość często nietuzinkowe zakończenie. Większość z nich skonstruowana jest w taki sposób, aby wywołać u czytelnika niekontrolowany uśmiech na twarzy. Swoją tematyką wymuszają one jednak również pewną refleksję nad tym, co właśnie się przeczytało. Ze względu na pewne różnice kulturowe, niektóre elementy opowieści mogą być jednak nie do końca zrozumiałe dla rodzimego odbiorcy. Tutaj z pomocą przychodzi wstęp i notka od tłumacza, który stara się rozjaśnić niektóre fragmenty komiksu.

Obok wysublimowanej politycznej satyry ważną rolę ogrywają tutaj również bohaterowie. Zarówno rodzice Mafaldy, jej przyjaciele, jak i pojawiające się tutaj osoby postronne to szerokie spektrum przeróżnych osobowości, które postrzegają świat w zupełnie inny sposób (dość często są to postacie dość mocno przerysowane podkreślające jeszcze mocniej humor komiksu).

Na temat rodzimego wydania nie można napisać nic innego jak tylko to, że jest bardzo dobre. Twarda oprawa i świetnie wykonana praca tłumacza, zachęcają, aby wydać na ten tytuł swoje zasoby pieniężne.