Łucja

„Łucja” Ela Downarowicz, wydawnictwo Videograf.

Bardzo lubię książki autorki i chętnie po nie sięgam, tym razem również się nie rozczarowałam. Tajemnica, sekrety z przeszłości, a także utrata pamięci i powolne jej odzyskiwanie przez Łucję. Fabuła bardzo dynamiczna, która powodowała, że ciężko było mi oderwać się od czytania. 

Bruno prowadzi z pozoru spokojne i uporządkowane życie, aż do momentu kiedy znajduje na plaży bardzo poraniona kobietę o imieniu Łucja.

Łucja okazuje się że straciła pamięć i niewiele wie co ją spotkało, kim jest. Jednak ma ogromne przeczucie, że musi się ukryć, gdyż ucieka przed jakimś niebezpieczeństwem. 

Jak pojawienie się kobiety wpłynie na życie Brunona? Czy Łucja odzyska pamięć i utraconą przeszłość? 

Bardzo polubiłam zarówno Łucję jak i Bruno. Łucja pomimo, że niewiele pamięta to ma dość silny charakter, idzie powoli do celu, a jak trzeba to potrafi pokazać pazurki. Bruno wyszkolony żołnierz, ma swoją przeszłość, która w pewnym momencie będzie domagała się uwagi. A nikt bardziej go nie wkurza jak Łucja, która wywróci jego uporządkowane życie do góry nogami. Jak zakończy się ta historia?

Ja już wiem, a Ty musisz sięgnąć po książkę, którą Wam polecam z całego serca. 

(...) W spokojną i ułożoną codzienność rodziny Wolińskich i Moretti pewnego razu wkrada się niespodziewanie Łucja. Kobieta zostaje odnaleziona przez Bruna Wolińskiego na plaży w opłakanym stanie. Wkrótce okazuje się, że w wyniku wypadku straciła pamięć. Jedno jest pewne, Łucja ucieka przed niebezpieczeństwem, którego niestety nie potrafi zdefiniować...

"Łucja" to już kolejna powieść autorstwa Eli Downarowicz, którą miałam przyjemność przeczytać. Dałam się porwać cudownej fabule, tym razem osadzonej na włoskiej ziemi. Powieści nie brak lekkości, pomimo poruszonych trudniejszych tematów, jak choćby wojna. Wciąga od samego początku roztaczając aurę tajemnicy i czyhającego niebezpieczeństwa. Bardzo przyjemna w odbiorze opowieść. Autorka wykreowała intrygujące, wyraziste postacie, zaskakujące zwroty. Nie brakowało również emocji.

Czytanie "Łucji" dało mi poczucie złapania oddechu i miło spędzonego czasu. Do czego i was zachęcam!

Witam, dziś mam dla was recenzję książki Łucja ❤️ autorki Eli Downarowicz ❤️.

Trzydziestodwuletni Bruno Woliński od pięciu lat mieszka na włoskiej wyspie Sardynii, w małej turystycznej miejscowości Stint ino. Dołączył do starszej o trzy lata siostry Sary i jej rodziny, w pełni, realizując testament babci. Szczęśliwe i harmonijne dotąd życie rodzin Wolińskich i Moretti w diametralny sposób zakłóca obecność tajemniczej kobiety o imieniu Łucja. Skąd się pojawiła i po co? Na te pytania długo szukają odpowiedzi, ponieważ młoda kobieta w wyniku wypadku traci pamięć.

Łucja niewątpliwie przed czymś lub przed kimś ucieka. Groźba niebezpieczeństwa rytmicznie stuka z tyłu jej głowy, paraliżując zmysły, a puste klatki filmu z przeszłości wywołują złość. Na siebie, z przekonaniem, że znowu się w coś wplątała i na świat, że tradycyjnie stanął przeciwko niej. Z czasem odkrywa, że potrafi pięknie grać na harfie i jako korespondentka wojenna uczestniczyła w misjach w Afganistanie, walcząc o prawa kobiet. W tym samym kraju służył Bruno Woliński. Ona nie pamięta swoich wyjazdów, on, aż za dobrze.

Bruno i Łucja w wyniku splotu niesprzyjających okoliczności trafiają do domu włoskich bogaczy Paolo i Constanzy Conti. W nim stają przed swoimi demonami i najgorszymi wrogami, a zwłaszcza przed politykiem Monako, uwikłanym w nielegalny handel bronią.

Fabuła odbywa się na wyspie Sardynii tam nasz bohater znajduje Łucję, dziewczynę która jak sądził po jej ranach wypłynęła z morza. Od tamtej chwili życie Bruna i jego rodziny zmienia się diametralnie. Nasza bohaterka twierdzi, że straciła pamięć, nie ma pojęcia jak znalazła się na wyspie i nie wie, kim jest, wie jednak, że ma na imię Łucja. Jest to opowieść tak naprawdę o młodych ludziach, o tym, że każdy z nich w swoim życiu przeszedł jakąś traumę. Oboje wiedzą coś o tym, jak wygląda wojna, widzieli bardzo dużo nawet to jak giną dzieci bardzo małe dzieci, które niczemu nie są winne. Troszkę denerwowało mnie podejście Bruna do Łucji niby z jednej strony podoba mu się bardzo, coś go w niej pociąga, ale z drugiej strony paja do niej nienawiścią, robi krok w przód by po chwili cofnąć się dwa kroki w tył. Kobieta odkrywa też, że umie grać na harfie, pomału zaczyna sobie przypominać... Wpada tamże w niemałe tarapaty ciągnąć za sobą rodzinę Bruna. Mamy tutaj bardzo fajnie pokazaną rodzinną siłę i lojalność, siostra nie zostawia brata w potrzebie, opiekuje się, nim i jak to mówią, gdyby mogła skończyła, by zanim w ogień. W naszych czasach niestety nie ma takiej lojalności wobec rodzeństwa, czy rodziny, więc nasz bohater jest szczęściarzem, że taką właśnie ma. Troszeczkę siostra Bruna przesadza, kiedy mężczyzna zostaje ranny nie dopuszcza do niego Łucji nawet wtedy jak chwilę temu wyznali sobie miłość. Ucieczka przed nieznanym, strach i poznawanie swojego życia na nowo to wszystko towarzyszy naszej bohaterce do końca książki.

Polecam wam przeczytać Łucję, to książka, która wciąga od pierwszej do ostatniej strony, nie będziecie się z nią nudzić, a koniec na pewno was zaskoczy.

Bruno mieszka na pięknej włoskiej wyspie Sardynii. Pewnego razu znajduje na plaży kobietę wyrzuconą na brzeg przed morskie fale. Dziewczyna wie, że nazywa się Łucja i wygląda na to, że straciła pamięć. Jedyne co pamięta no to, że grozi jej niebezpieczeństwo. Bruno wraz z siostrą zgadzają się by znajda została u nich na jakiś czas. Nie spodziewają się jednak jak wielkie tarapaty wpadła Łucja i że wróg podążający jest śladem jest także tym, przed którym ukrywa się Bruno.

Siódma książka autorki - czytałam je wszystkie i jeśli miałabym porównać, to "Łucja" nie jest najlepsza z nich wszystkich kropka chyba największy sentyment mam do Aleksandry. Mimo tego bardzo dobrze bawiłam się czytając. Wciągnęła mnie już od pierwszych stron.

Autorka ma lekki, przyjemny styl i jak zawsze tworzy oryginalną i ciekawą fabułę, która posiada nutkę nieprzewidywalności i potrafi zaskoczyć.

Bohaterowie są autentyczni i ciekawi. Łucja, która utraciła pamięć jest oczywiście od początku ciekawą postacią. Z czasem odkrywamy też tajemnice Bruno. Przed kim były wojskowy i jego siostra ukrywa się na wyspie?

Wszystkie tajemnice zostaną stopniowo ujawnione. Bohaterowie nie zdają sobie sprawy jak wiele ich łączy i w jak poważne kłopoty się wpakowali.

Tym razem fabuła była dla mnie trochę zbyt zagmatwana i zdarzało mi się gubić w intryga, które otaczały bohaterów. Jest to mały minus, ale i tak polecam wam Łucję. Szczególnie tym, którzy poza romansem szukają trochę akcji i tajemnicy.

Czy można zapomnieć o przeszłości, jeśli ta wciąż szepcze ci do ucha, że nie jesteś bezpieczny(a)? 💬

„Łucja” Eli Downarowicz to nie jest książka, którą się po prostu czyta. To powieść, którą się przeżywa – każdym nerwem, każdą emocją, każdym pytaniem, które nie daje spokoju. Autorka wciąga nas w duszną atmosferę Sardynii, gdzie słońce świeci zbyt mocno, a cień przeszłości kładzie się ciężko na sercach bohaterów.

Bruno Woliński, były żołnierz szukający ukojenia po misji w Afganistanie, trafia na kobietę, która niczego nie pamięta – ale czuje wszystko. Łucja to tajemnica. Uciekinierka. Ofiara. A może... ktoś, kto wciąż ma do odegrania ważną rolę w brutalnej układance świata, w którym wojna, religia i pieniądze zacierają granice dobra i zła?

Downarowicz nie prowadzi nas za rękę – raczej wrzuca w wir wydarzeń, które wytrącają z równowagi. Napięcie? Wysokie jak temperatury na włoskim wybrzeżu. Emocje? Autentyczne i piekielnie trudne. Bo ta historia to nie tylko thriller z wątkiem romantycznym, ale i gorzki komentarz do rzeczywistości. Wojna, handel bronią, religijny fanatyzm – autorka nie boi się trudnych tematów, ale podaje je z czułością i wrażliwością, która zostawia ślad.

Relacja Łucji i Bruna? To jak gra na harfie – subtelna, delikatna, a jednocześnie przeszywająca. Oboje niosą swoje traumy, oboje próbują zrozumieć, co się wydarzyło i co ich połączyło. A my, jako czytelnicy, wciągani jesteśmy w ten taniec emocji, nie mogąc oderwać się ani na moment.

„Łucja” to książka, którą się czuje głęboko pod skórą. Po jej przeczytaniu zostaje w głowie nie tylko historia, ale i pytania. O to, kim jesteśmy, kiedy odebrana nam zostaje pamięć. O to, czy da się wybaczyć samemu sobie. I o to, czy świat kiedykolwiek nauczy się walczyć inaczej niż bronią.

Jeśli szukasz książki, która Cię poruszy, zatrzyma na chwilę i zostawi z refleksją – sięgnij po „Łucję”. To nie tylko opowieść. To doświadczenie.