Lone Wolf 4: Otchłań zagłady - Księga IV serii Kai

Lubię gry paragrafowe, bo mam dwa w jednym: z jednej strony ciekawą historię i sporo czytania (co przecież, jako mol książkowy, uwielbiam), z drugiej – możliwość wpływania na decyzje bohaterów. Po raz czwarty sięgnęłam po losy samotnego wilka. A oto krótka relacja z wyprawy!

Zanim przejdziemy do moich wrażeń, kilka słów o samym tytule. Jeśli już jesteś na tym etapie „Lone wolf” to już doskonale znasz wszystkie zasady. Ale… może czytasz ten tekst przypadkiem? Jeśli tak, krótki wstęp: seria „Lone wolf” to historia ostatniego z Lordów Kai. To prosta gra paragrafowa, w której mechanika jest istotna, ale też dość prosta. Chociaż na początku konieczność śledzenia wszystkich statystyk może się wydawać męcząca, dość szybko wchodzi w krew (z drobnym zastrzeżeniem, ale o tym później). Tym razem samotny wilk jest wysłany, żeby sprawdzić, czemu inni zwiadowcy nie wracają pewnej odleglej prowincji. Ma do dyspozycji ludzi, ale czy okażą się pomocni?

W tej części naprawdę dużo się dzieje! Fabuła rozwija się wartko i przenosi czytelnika w bardzo różne miejsca. Cały czas czuć oddech wrogów na karku, a pułapki nigdy się nie kończą. Jednak uczucie zagrożenia towarzyszyło mi tylko na samym początku. Na tym etapie nasz bohater ma już sporo umiejętności, dlatego przygoda wydała mi się też w pewien sposób łatwiejsza.

Czas też na wspomnianą gwiazdkę dotyczącą mechaniki – o ile na początku budziła ona moje emocje, w pewnym momencie… trochę się przejadła. Główne zasady w każdej części są identyczne – nie mamy żadnego interesującego zwrotu akcji, czy czegoś, co każe nam opracować inną strategię. W efekcie tego w pewnym momencie po prostu z niej zrezygnowałam. Gdy rzuty kością decydowały o powodzeniu zadania – po prostu były dla mnie nudne. Ale te wpływające na rozwój fabuły – nadal rozbudzały moją ciekawość.

Z kolei, jeśli chodzi o bieg wydarzeń – sama historia jest ciekawa – jednak nasz wpływ na nią… dość ograniczony. Gracz, a w zasadzie wyniki testów – wpływają na dwa aspekty: sukces lub jego brak poszczególnych aktywności oraz wybór fabularnych ścieżek. Jednak to drugie to tylko kwestia wątków pobocznych (czy coś zobaczymy, czy coś znajdziemy, którędy dotrzemy do celu). Sam przebieg głównego wątku pozostaje bez zmian – z jednej strony rozumiem, że w książce mogłoby być trudno przygotować różne ścieżki (chociaż nie jest to niemożliwe, bo znam tytuły od tego wydawcy, które to robią), z drugiej – chociaż dwie oddzielne linie sprawiłyby, że czułabym większy wpływ na opowieść. Najbardziej rozczarowało mnie, że niezależnie od moich decyzji, los wspomnianych we wstępie ludzi pozostał ten sam. A szkoda, bo tu aż prosiło się o wprowadzenie nowej mechaniki i ocenę dowódczych umiejętności gracza.

Podróżując przez „Otchłań zagłady” bawiłam się nieźle, chociaż nieidealnie. Minął pierwszy powiew świeżości, a autor nie postarał się, żeby dostarczyć zamiast tego coś nowego. Dlatego jestem ciekawa, jak dalej rozwinie się ta seria – mam nadzieję, że jeszcze mnie czymś zaskoczy!

W tej odsłonie cyklu musimy rozwikłać zagadkę zniknięcia transportu pełnego złota i klejnotów 💰💎 oraz dowiedzieć się, co stało się z setką królewskich gwardzistów wysłanych na jego poszukiwania, którzy również przepadli jak kamień w wodę. Prowincja Ruanon skrywa mrøczny sekret, a złøwrogi znak – obserwująca nas czarna wrona 🐦‍⬛ – zapowiada, że przed nami naprawdę trudne wyzwanie. Atmosfera grøzy i niepewności towarzyszy nam podczas całej rozgrywki, 😱 każdą decyzję podejmujemy z trwogą i rozwagą, a ożywiony na kartach książki świat wciąga niczym wir. Przemierzając pełne niɛbɛzpiɛczɛństw zakątki i mierząc się z coraz to nowymi przeciwnikami niemal fizycznie czujemy, jak wielka odpowiedzialność na nas ciąży.

Mechanika gry pozostaje tak samo prosta, jak w poprzednich częściach 👍 - wybieramy ścieżkę działania, przechodzimy do wskazanego paragrafu i obserwujemy konsekwencje naszych decyzji. Atmosferę gry podkręcają jak zwykle rzuty kością, 🎲 które wprowadzają dodatkowy element losowości. Taki mechanizm rozgrywki sprawia, że nawet wielokrotne przejścia tej samej historii mogą przynieść zupełnie różne doświadczenia i rozwiązania. 🤩 W tym tomie naszym zadaniem nie jest jedynie walka z wrøgami, ale również możliwość sprawdzenia się w roli detektywa, 🧐 co dostarcza jeszcze więcej frajdy.

#lonewolf to wyśmienite #fantasy , które angażuje wyobraźnię, wzbudza emocje i gwarantuje super zabawę. 📚👌 Te paragrafówki są idealnym wręcz przykładem tego, że nawet w erze cyfrowej rozrywki kartki papieru i kostka do gry potrafią zapewnić niezapomniane doznania. Gorąco polecam❗️☺️

„Otchłań zagłady” to moja druga po pierwszym tomie ulubiona część gry paragrafowej z serii „Lone Wolf”. Czwarta księga ma naprawdę niepowtarzalny klimat. Grając, czułam się, jakbym oglądała najlepszy film fantasy — z gatunku takiej prawdziwej, pełnokrwistej, starej fantastyki. To było coś! Joe Dever dał nam tu świetną misję w doskonałej scenerii. Tym razem Samotny Wilk musi dowiedzieć się, co stało się z karawanami transportowanego złota. Nasz bohater nie jest jednak pierwszą osobą, która ma rozwikłać tę zagadkę. Król już wcześniej wysyłał żołnierzy, którzy również zaginęli. Czy ostatni z Zakonu Kai dowie się, co się dzieje w Ruanon?

Oj będzie się działo! Ta ścieżka fabularna bardzo mnie wciągnęła. Grałam różnie, raz przezornie, raz ryzykując i finalnie jestem bardzo zadowolona z mojego scenariusza. Od razu wyruszamy w podróż i już na samym początku mamy do podjęcia ważne decyzje kształtujące nasze dalsze losy. Śmiało mógłby być to materiał na film. Podróż, klątwa, bandyci, kopalnie złota, ratowanie księżniczki i wisienka na torcie — nadciągająca armia umarłych. Czy nie brzmi fantastycznie? Brzmi! I to jeszcze jak!

Jestem pod ogromnym wrażeniem tej części. Nie przypuszczałam, że ponownie dostanę tak świetną rozgrywkę, jak w „Ucieczce przed mrokiem”. Od zawsze wiadomo, że pierwsze części są najlepsze. Czwarta Księga jest jednak równie dobra, jak początek serii, a może i nawet lepsza. Mamy tu bardzo dużo akcji, rozstrzygających wybór i walk. Wszystko układa się w przemyślaną całość, która z każdym paragrafem porywa coraz bardziej. A końcówka? Dla mnie mistrzowska! Powtórzę: stara, dobra fantastyka! Ciekawa jestem kolejnych części i tego, czy można to przebić, bo poprzeczka została zawieszona naprawdę wysoko.

„Otchłań zagłady” ma sobie wszystko, to za co pokochałam serię o Samotnym Wilku. Ma przygodę, mroczną magię oraz wybór niosący za sobą konsekwencje, często te śmiertelne. Jeśli chcecie się poczuć, jak bohater filmu fantasy, od którego zależą losy świata, to zagrajcie w tę część. Polecam.

Moja ocena: 10/10.

Książka została otrzymana z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]

Wszystkie znaki na niebie i ziemi jasno wskazują na to, że jako Samotny Wilk nie mamy prawa dłużej odetchnąć, a co dopiero porządnie odpocząć.

Po wydarzeniach z ostatniego tomu (,,Jaskinie Kalte'') znowu zostaliśmy zmuszeni wyruszyć w podróż - tym razem mającą na celu uzyskanie odpowiedzi na pytania o to, co się dzieje w Ruanon i co się stało z kapitanem D'Valem i setką jego kawalerzystów. Zostali oni wysłani wcześniej w tym samym celu, co my teraz, no i... nie wrócili. Przepadli bez śladu. Wszyscy.

Wyruszamy zatem na misję i powiem tak: to, dlaczego D'Val i jego ludzie nie wrócili dość szybko staje się dla nas jasne. Im bliżej znajdujemy się Ruanon tym jest niebezpieczniej - na drogach grasują bandyci, ale nie robią tego grupkami czy parami, a całymi armiami. Uciekając przed nimi możemy łatwo stracić życie i to nie tylko swoje, bo i nasi strażnicy będą narażeni na śmierć. I to nie tylko honorowo, w walce, bo również i głupio, i przypadkiem.

Co więcej, jak to w takich przygodach bywa, szybko przekonamy się, że w naszej misji już nie chodzi tylko o to, żeby dowiedzieć się co się stało i dlaczego - a stanie się to za sprawą pewnej zjawy, pewnego wiersza-proroctwa i pięknej niewiasty nad którą zawisło bardzo poważne niebezpieczeństwo.

Czy uda nam się doprowadzić historię do szczęśliwego końca? Czy zapobiegniemy spełnieniu się ponurego proroctwa? I czy będziemy mieli komu oddać miecz zabrany przestraszonemu aktorowi? To zależy już tylko od nas i od naszych wyborów.

Przyznam, że z jakiegoś niejasnego powodu ,,Otchłań zagłady'' jest na razie moją najmniej ulubioną częścią serii Kai - może to dlatego, że tym razem mój Samotny Wilk zbyt szybko stracił swoich towarzyszy? A może dlatego, że po ostatniej przygodzie miałam dość jaskiń, a tu znowu - kopalnie? Nie wiem. Nie znaczy to jednak, że bawiłam się źle, a tyle że nie była to dla mnie rozrywka wyśmienita.

Pod względem jakości wydania nic się nie zmieniło - nadal jest świetnie, choć i tym razem trafiłam na babola korektorskiego (paragraf 221 ,,(...) nakazujesz swoim strażnikom zatrzymać się i odpocząć i odpoczynek''), który wyglądał tak, jakby ktoś zapomniał coś skasować przed puszczeniem tekstu do druku. Jest to jednak wciąż naprawdę niewielkie przeoczenie, które śmiało można wybaczyć, szczególnie, że z przygody na przygodę nasz Samotny Wilk staje się coraz potężniejszy, a rozgrywka tylko na tym zyskuje.

*książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]

RECENZJA

Lone Wolf 4: Otchłań zagłady

Autor: Joe Dever

Wydawnictwo: Black Monk

Książka z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]

W Otchłani zagłady Joe Dever pokazuje, że seria Lone Wolf to coś więcej niż nostalgiczna zabawa w paragrafowe wybory. To książka, która nie tylko rozszerza świat Magnamund, ale też dodaje mu zupełnie nowej temperatury, mrocznej, niepokojącej, pulsującej nieustannym zagrożeniem.

Już sam początek jest jak zapowiedź burzy: tajemniczy zaginiony transport złota, milcząca od tygodni ekspedycja gwardzistów i wrona zły omen w Holmgardzie, obserwująca Samotnego Wilka ze szczytu parapetu. Dever jednym obrazem potrafi zasiać w czytelniku niepewność i napięcie. A im głębiej zanurzamy się w Ruanon, tym więcej pytań zadajemy sobie przy każdym kolejnym wyborze.

Ten tom jest inny od poprzednich, bardziej śledczy, bardziej wędrowny, bardziej duszny. Zamiast oczywistego starcia dobra ze złem dostajemy tajemnicę, której rozwiązanie wymaga czujności, odwagi i… odrobiny szczęścia. Dever wie, jak wykorzystywać paragrafową formę, by gracz czytał jak detektyw, a grał jak bohater. Każda decyzja jest obciążona konsekwencją, każda ścieżka, odrobinę bardziej niebezpieczna, niż mogłoby się wydawać.

Wspaniale wypada też poczucie narastającej izolacji. Ruanon nie jest jedynie miejscem na mapie: to prowincja wyjęta spod prawa, pełna ruin, pustych pól i echa dawnych bitew. Dever tworzy przestrzeń, która wciąga i nie chce wypuścić, czujesz jej chłód, jej pustkę i jej ukryte oczy, które obserwują cię z mroku. A gdy historia przyspiesza, robi to z rozmachem, prowadząc do scen, które potrafią podnieść czytelnikowi tętno.

To idealny tom dla tych, którzy uwielbiają klimaty tajemnicy, śledztwa i narastającego napięcia, ale też dla graczy, którzy cenią wyzwania. Otchłań zagłady nie prowadzi za rękę, tu trzeba myśleć, kombinować, a czasem nawet wyczuć, kiedy lepiej schować dumę do kieszeni i wycofać się w cień.

Czwarta część Lone Wolfa to nie tylko rozdział w przygodzie Samotnego Wilka. To książka, która pokazuje, że w tej serii skala przygody rośnie z każdym tomem, a świat Magnamund skrywa o wiele więcej tajemnic, niż by się wydawało.

Jeśli szukasz paragrafówki, która naprawdę wciąga, buduje klimat i pozwala CI tworzyć historię, Otchłań zagłady jest strzałem w dziesiątkę. Można ją czytać osobno, ale prawdziwą moc pokazuje dopiero jako część większej opowieści.

To ten moment, kiedy fabuła zaczyna cię prowadzić jak wrona, niby nic nie mówi, ale czujesz, że za chwilę wydarzy się coś wielkiego.

Wciągająca, pełna klimatu i wyborów, które naprawdę mają znaczenie.