Listopadowe porzeczki

Po pierwsze okładka. Jak dla mnie zupełny odlot!! Niesamowicie przykuła mój wzrok przez co wiedziałam, że muszę mieć tę książkę. Po drugie- treść. OSZAŁAMIAJĄCA!! Książkę pochłonąłem w ekspresowym tempie, nie mogłem się od niej oderwać. Jakie wrażenia pozostały po przeczytaniu? Przede wszystkim zachwyt, byłem wręcz oczarowany tą magiczną atmosferą panującą w książce. Cudownie, lekko napisana, przez co czyta się ją niezwykle gładko i przyjemnie. Ogromne ukłony dla autora, jestem wdzięczny, że mogłem przeczytać tak wspaniałą książkę. Za jakiś czas z pewnością wrócę do lektury "Listopadowych porzeczek". Taką książkę warto odświeżyć sobie co jakiś czas :).

Ciekawa książka. Oryginalne połączenie mitologii estońskiej, z którą nigdy wcześniej nie miałam do czynienia, i naprawdę czarnym humorem, który ubóstwiam. Na pewno nie każdemu przypadnie do gustu, ale mi się podobała bardzo. Spodobała mi się już od pierwszego jej ujrzenia na półce w księgarni - piękna okładka :)

Estońska XIX wieczna wieś to miejsce wypełnione po brzegi upiorami, które czają się wszędzie. Nauczeni przezorności chłopi potrafią te upiory umiejętnie poskramiać, a przy okazji i z samym diabłem pertraktować podpisując się w jego księdze krwią z porzeczek, sprytnie prawda? Estońska wieś zmaga się nie tylko z upiorami, ale duchem pazerności, który widać na każdym kroku. To dość smutny i przygnębiający obraz, gdy jeden sąsiad okrada drugiego. Chłopi robią to nagminnie. Starając się za wszelka cenę poprawić swój status dokonują ciągłych kradzieży, tworząc do tego kratów, którzy ich w tej czynności wyręczą. Takiego krata może stworzyć każdy ze zbędnych przedmiotów, ale wpierw trzeba postarać się, aby diabeł tchnął w niego swojego ducha, a wiadomo, że za darmo nic nie ma. Obdarzony duszą krat potrafi znacznie powiększyć zasobność gospodarstwa, a przy okazji skubnąć co nieco ze spiżarni sąsiada Obserwujemy jak każdego dnia chłopi nagminnie okradają pobliski dwór, a przy okazji i siebie nawzajem.

Przykro obserwować jak każdy z bohaterów pragnie wyłącznie czerpać korzyść kosztem drugiego. Jednak fabuła "Listopadowych porzeczek" została tak skomponowana, by równoważyć ten przytłaczający obraz, dlatego autor postarał się w nim o szczyptę groteski i czarnego humoru. Jedną z takich zabawnych scen był rozdział, w którym chłopi starali się przechytrzyć zarazę pojawiającą się we wsi pod postacią kozy. Mamy tu plejadę samych ciekawych postaci: Koela Karella, który przegnał zimnicę wódką, parobka, który najadł się mydła, Linę zamieniającą się za sprawą wilkołaczej maści w wilczycę, czy Sorgu Mai stara pannę zamieniona w strzygę.

Wszystkie wydarzenia zamknięto w przedziale czasowym jednego miesiąca listopada. Każdy rozdział jest tu niczym kartka z kalendarza, opisuje jedna historię z danego dnia nie pomijając oczywiście świąt - Zaduszki, Święto Św. Marcina.

"Listopadowe porzeczki" mają czytelnikowi dużo do zaoferowania, to książka obfitująca w realizm magiczny, dużo czarnego humoru, ale i pokazująca dość przygnębiającą rzeczywistość. Wśród listopadowej zawiei w lesie jęczą z zimna upiory i duchy, jednak to nie ich powinniśmy się tak naprawdę obawiać.

XIX iweczna estońska wieś naszpikowana jest upiorami, strzygami, krattami i innymi stworzeniami, które dawno z życiem się pożegnały, ale z jakichś powodów trzymają się żywych.

W wiosce bieda aż piszczy, nie chowa się po kątach. Wyłazi z każdego zakamarku i zagłada w oczy mieszkańcom a ci radzą sobie jak mogą. Tworzą karttów, którzy pomagają im zdobywać różne dobra. Ale w życiu nie ma nic za darmo. Żeby kratt miał duszę, mieszkańcy zawierają pakt z samym Diabłem.

Ludzie doświadczenia przez choroby, upiory i zarazy nie są w ciemię bici i Szatana w pole potrafią wyprowadzić. Jak mieć krata i nie zaprzedać Diabłu duszy? Oto jest pytanie...

Połączenie estońskich wierzeń, mitów z chrześcijaństwem i zabobonami. Czy może w z tego wyjść coś dobrego? Wpleść należy jeszcze historię miłosną a właściwie dramat.

Wierzcie lub nie, ale ta lektura ma swój niepowtarzalny klimat. Na kilka chwil mozna zapomnieć o otaczającym świecie i przenieść się do tej nędznej wsi, gdzie strach po zmroku wyjść z chałupy, żeby nie zakończyć w głupi sposób własnego żywota.

Umiarkowanie wsi mieszkańców wydaje się altruizmem, jeden drugiemu wyrwie z gardła ostatni kęs. Najwięcej kęsów można wyrwać z spichlerzach dworskich i tam czułam dusza, piekla nie ma... A może jest?

Ksiazka podzielona na trzydzieści rozdziałów a każdy rozdział to jeden dzień listopada. W tej wsi życia nie odmierza zegar. Czas wpłynie w rytmie por roku, robót w polu, obrządku wokół zwierząt, wesel, narodzin i pogrzebów.

Niecodzienna to była lektura. Styl i sposb napisania przywołują wspomnienia ze ,,Starej Słaboniowej i z piekła duchów" z tą różnicą, że tam mamy wierzeń słowiańskie w tu estońskie😊