Limerence

4,75/5

Jeśli lubicie motyw dark academia, to jest to książka stworzona dla was. Ja go po prostu uwielbiam.

"Limerence" to stan intensywnej, nieprzemijającej obsesji romantycznej i emocjonalnej na punkcie innej osoby, i własnie o tym opowiada ta książka.

Główna bohaterka, Poppy, uczęszcza do elitarnej szkole Lionswood Prep, jednak nie jest bogata jak inne dzieciaki, tylko osiągnęła to dzięki stypendium dla najzdolniejszych, to była jej szansa by wyrwać się od okropnej matki i droga do spełnienia marzeń dotyczących jej kariery artystycznej.

Pewnego dnia dochodzi do tragedii, drugi ze stypendystów wypada z okna. Wszyscy uznają to za samobójstwo, a sprawa szybko zostaje zamieciona pod dywan, jednak Poppy nie jest tego taka pewna. Jeszcze większych podejrzeń dodaje fakt, że tego wieczoru w pobliżu miejsca zbrodni widziała Adriana Ellisa - najbardziej wpływowego ze wszystkich uczniów, największego dobroczyńcę, przystojnego, powszechnie uwielbianego, ale tylko ona widzi, jak przez cały ten czas ma puste spojrzenie, beznamiętne. W jaki sposób on jest w to zamieszany? Dziewczyna chce to zbadać, niestety, to wzbudza uwagę chłopaka.

Adrien szybko pokazuje swoją mroczną stronę, a jego zainteresowanie przeradza się w obsesję, a od niej nie da się uciec.

Ta historia niesamowicie mnie porwała. Ciągle odczuwałam niepokój i napięcie związane z tym, że nie wiadomo co chłopak zrobi. Jest on napisany jako niezwykle pokręcona, bezwzględna postać, próbuje bezustannie manipulować bohaterką, jednak ona ma też swoje za uszami i wcale nie tak łatwo ją złamać.

Bardzo dobrze została napisana szkoła dla bogaczy, gdzie twój status ma jedyne znaczenie i to, czy torebka jest na pewno z najnowszej kolekcji. Jednak, żeby było ciekawiej, autorka w pewnym momencie zabiera nas stamtąd, abyśmy lepiej poznali sytuację rodzinną Poppy, tam to się dopiero dzieje.

Po prostu genialnie się bawiłam na tej książce. Relacja głównych bohaterów i to jaka chemia pomiędzy nimi panuje to najsilniejsza cecha tej opowieści.

Jedyne czego mi szkoda, to to, że nie miałam pojęcia, że to ma kolejną część... a zostało zakończone okropnym cliffhangerem.

"Ludzie kłamią tylko wtedy, gdy mają coś do ukrycia"

Elitarna uczelnia. Uprzywilejowani, bogaci, którym wszystko wolno, a wśród nich, ci, którym dano szansę. Starają się przetrwać. Jedni nie rzucając się w oczy, a inni przeciwnie.

Samobójstwo. Jednego dnia spokój uczelni burzy tragiczne wydarzenie. Samobójstwo. Tylko czy to naprawdę było samobójstwo? A może morderstwo? Bardzo jest przekonana o tym Poppy. Tylko czy jej podejrzenia nie sprowadzą na nią kłopotów?

Poppy i Adrian. Ona biedna, on bogaty. Ona stara się za wszelką cenę przetrwać na uczelni nie zwracając na siebie uwagi, ale jednak jej wścibskość, zainteresowanie zwracają na nią uwagę Adriana. Chłopak jest nie tylko bogaty, ale i najbardziej popularny na uczelni. Jego słowo to prawo. Każdy chce być blisko niego. Wszyscy dostrzegają w nim idealnego, pięknego i przede wszystkim dobrego, uczynnego chłopaka. Ale Poppy? Poppy widzi w nim to co inni nie widzą. Zło.

"Jego oczy są puste. Pozbawione dobroci, światła, jakiegokolwiek ludzkiego ciepła – a przy tym tak ciemne, że wywołują niepokój"

To mroczna książka, pełna niepokoju i pokazująca, że pieniądze mogą bardzo wiele. Masz pieniądze? Wpływy? Możesz robić co chcesz i tak odpowiedzialność ciebie nie dotyczy. Widać to przede wszystkim bardzo dobrze po Adrianie. Tajemniczy, intrygujący i od początku wzbudzający zainteresowanie. A Poppy? Jest przerażona jego zainteresowaniem, a z drugiej strony coś ją do niego przyciąga. Jej ciekawość, a przede wszystkim szczerość, powoduje że chłopak zaczyna coraz bardziej się nią interesować. Ich relacja w dziwny sposób ewoluuje. Od poczucia zagrożenia do specyficznej przyjaźni. Adrian to postać, która została w genialny sposób wykreowana. Dziwny, wzbudzający zagrożenie, ale autorka w taki sposób go przedstawiła, że wręcz w pewnym momencie odniosłam wrażenie, że jest to zwyczajny, normalny chłopak. A kilka stron później okazuje się, że zdecydowanie daleko mu do normalnego chłopaka. Tak naprawdę nie do końca wiadomo czego się po nim spodziewać. A Poppy? Wcale nie jest taka święta. Kto by się spodziewał, że tyle kryje? A raczej to, co w stanie jest zrobić, żeby spełnić swoje marzenia? 

Relacja? Toksyczna. Adrian? Ma na jej punkcie obsesję i im dalej, tym zdecydowanie coraz bardziej to widać. A najlepsze w wszystkim jest to, że ta relacja nie przybiera charakteru seksualnego, choć wprawdzie pojawia się jedna taka scena. Mimo, że jest to bohater, który jest chodzącą czerwoną flagą to go uwielbiam. Naprawdę. Uwielbiam obsesyjnego Adriana, ale Adriana, który jest obsesyjnie zazdrosny jeszcze bardziej lubię. Zaproszenie na bal? Bójka? Wydarzenie na basenie? To dopiero początek. To postać, której działania z jednej strony budzą niepokój, ale i uśmiech. Jest tak bardzo specyficzny. To jest chłopak, w którego słowniku nie istnieje słowo nie. Ma być tak jak on chce i koniec. Doskonały manipulator, ale dla niego nie istnieje nikt inny niż Poppy. Dla niej jest w stanie przekroczyć wszelkie granice. Ale to też jest smutna postać. Jego dzieciństwo? Z pewnością nie było idealne. Ale czy może usprawiedliwić jego postępowanie? Tylko Poppy dostrzega jaki jest naprawdę. A on? Jako jedyny z nią wierzy. Wierzy w to, że będzie w stanie spełnić swoje marzenia. Oboje mają swoje mroczne tajemnice i naprawdę doskonale do siebie pasują.

"Już dawno zorientowałem się, że nie odczuwam tak intensywnie jak większość ludzi. Mój świat jest wytłumiony, a to, co czuję, łatwo mi ignorować. Ale przy tobie wszystko... przybiera na sile"

To książka, w której od pierwszych nie brakuje już napięcia. Książka, w której przez całą lekturę czuć atmosferę niepokoju. Ale tak naprawdę nie brakuje momentów, podczas których się śmiałam, momentów, który wywołują uśmiech na twarzy. Sama akcja toczy się wolno, ale nie da się oderwać. Jest to naprawdę kolejna książka w tym miesiącu, która mnie zachwyciła. Zakończenie? Podobało mi się, ale chcę więcej. Bardzo polecam i czekam na kontynuację. Miłego!

Kiedy przeczytałam opis książki, wiedziałam, że od razu mi się spodoba. Internat, tajemnicza śmierć jednego z uczniów i bogate dzieciaki, to były moje klimaty czytelnicze w czasach nastoletnich.

Przez pierwsze rozdziały miałam jednak lekki problem z wciągnięciem się w fabułę. Autorka ma inny styl pisania i potrzebowałam czasu, aby się w niego wczuć. Jednak gdy zaczęłam coraz lepiej poznawać historię, nie mogłam się od niej oderwać 😍

Poppy wydaje się na pierwszy rzut oka typową dziewczyną z biedniejszej rodziny. Jednak poznając jej przeszłość, można się porządnie zdziwić. Takiego scenariusza się nie spodziewałam 😵 Nastolatka zaplusowała u mnie także swoją postawą, nie pozwoliła sobą pomiatać. Postawiła się Adrianowi, jednak czuję, że to jeszcze nie koniec tej dwójki 🤭

Jeśli chodzi o Adriana, to ten chłopak od początku wydawał się intrygujący. Otaczała go tajemnicza i mroczna aura, która z czasem nabrała sensu. Autorka potrafi zaskoczyć czytelnika na każdym kroku. Bardzo spodobało mi się znaczenie tytułu książki oraz jego odniesienie do postaci Adriana.

Dwójka bohaterów potrafi wywołać u czytelnika wiele sprzecznych emocji. Nie słyną oni z romantyczności, w końcu jest to dark romance, ale swoimi charakterami i czynami wzbudzili we mnie zachwyt. Dużym plusem jest także niewielka liczba scen łóżkowych; autorka skupiła się natomiast na dużym napięciu pomiędzy bohaterami.

Książka nie jest tak oczywistą pozycją, na jaką może się z początku wydawać. Poznając tę historię, niejednokrotnie się zaskoczycie, przejdą was dreszcze wywołane mrokiem wydarzeń i będziecie zastanawiać się nad moralnością bohaterów.

Wyczekuję kolejnego tomu, ponieważ to zakończenie dosłownie zmiotło mnie z planszy 🙈 Nie można tak kończyć książek 🥲 Teraz cały czas będę myśleć o tym, co wydarzy się dalej.

Elitarna szkoła dla bogaczy i wśród nich dziewczyna ze stypendium, chłopak o twarzy anioła, ale z paskudną duszą, mroczne sekrety i jeszcze bardziej mroczny romans. „Limerence” wciągnęłam niemal jednym tchem i to jest chyba najlepsze, co mogę powiedzieć na start - tę książkę czyta się bardzo lekko, płynnie, bez potykania się o styl czy dialogi. Pióro autorki trafia do mnie w punkt i idealnie wpisuje się w mój czytelniczy gust. To ten rodzaj narracji, który sprawia, że „jeszcze jeden rozdział” szybko zamienia się w „okej, jednak nie śpię do drugiej w nocy”.

Największym zaskoczeniem był dla mnie główny bohater. Nie dostajemy tu klasycznego bad boya, który od początku epatuje buntem i agresją. Adrian to raczej mroczny chłopak z twarzą anioła, perfekcyjny w oczach świata, niemal krystaliczny wobec ludzi, a jednocześnie pełen własnych, głęboko skrywanych cieni. Jego mrok nie jest krzykliwy. Jest cichy, duszny i przez to znacznie bardziej niepokojący.

Relacja między nim a Poppy to absolutne sedno tej historii i jednocześnie jej największe zagrożenie. To więź niebezpieczna, toksyczna, obsesyjna, a mimo to niesamowicie wciągająca. Jest w niej coś z obłędu, coś z gry nerwów, coś z uzależnienia. Główny bohater nie zna słowa „nie” i nie uznaje odmowy, a ona… buntuje się, próbuje stawiać granice, a jednak krąży wokół niego jak ćma wokół ognia. Wie, że może się sparzyć, a mimo to wraca. Co ciekawe, on jest jednocześnie przerażający i troskliwy. To połączenie sprawia, że czytelnik cały czas balansuje między niepokojem a fascynacją. To bez wątpienia najbardziej niezdrowa relacja, z jaką spotkałam się w książkach i właśnie dlatego działa tak mocno. Autorka niczego tu nie lukruje, nie próbuje udawać, że to miłość. To obsesja w czystej postaci.

Sceny erotyczne? Intensywne, ale nie niesmaczne. Nie ma tu przesady ani taniej prowokacji. Jedyny moment, który zapada w pamięć bardziej dosłownie, to porównanie napięcia w bohaterce do szybkowaru - trochę zbyt obrazowe, ale też… idealnie oddające atmosferę tej relacji.

„Limerence” to historia duszna, mroczna i psychologicznie niepokojąca. To książka, która wciąga nie fabułą sensacyjną, a emocjonalnym chaosem bohaterów. Nie jest o miłości. Jest o kontroli, obsesji, przekraczaniu granic i o tym, jak cienka bywa linia między fascynacją a zagładą.I choć doskonale wiem, że nic w tej relacji nie powinno działać, to jednak działa aż za dobrze. Czytało mi się ją wyśmienicie.

Dlaczego lubimy moralnie zepsutych bohaterów w książkach?

Książka wciąga jak duszne powietrze zamknięte w elitarnych murach szkoły, gdzie pieniądz i nazwisko znaczą więcej niż prawda. Od pierwszych stron czuć, że coś tu nie gra. Śmierć jednego z „niewidzialnych” uczniów zostaje zignorowana, a cisza wokół niej brzmi głośniej niż jakiekolwiek oskarżenia. Autorka buduje napięcie powoli, ale pod tą pozorną stagnacją czai się zagrożenie, które tylko czeka, by się ujawnić.

Główna bohaterka nie jest typową buntowniczką ani wybawicielką. To ktoś, kto zbyt długo stał w cieniu i w końcu postanawia zajrzeć tam, gdzie inni boją się patrzeć. Jej ciekawość nie jest niewinna. Jest uparta, momentami autodestrukcyjna, a jednak fascynująca. Czytelnik szybko orientuje się, że to nie śledztwo jest tu najniebezpieczniejsze, ale relacja, w którą bohaterka zaczyna się wikłać.

On natomiast to mrok w idealnie skrojonym garniturze. Chłodny, opanowany, pozornie nietykalny. Jego zainteresowanie nie ma w sobie nic romantycznego. Jest natrętne, duszące, obsesyjne. Najbardziej niepokojące jest jednak to, że Autorka nie próbuje go usprawiedliwiać ani łagodzić. To postać, która nie chce być naprawiona, a jego obsesja staje się osią całej historii.

To nie jest książka o miłości. To opowieść o kontroli, fascynacji i granicach, które zostają przekroczone z pełną świadomością konsekwencji. Mroczna, intensywna i nieprzewidywalna. Jeśli szukasz historii, która bawi się obsesją jak ostrzem i nie udaje, że to coś pięknego - trafiłaś idealnie.