Liga Sprawiedliwości kontra Godzilla kontra Kong

Pamiętacie takie czasy, kiedy crossovery w albo z DC były rzadkością? Ja jestem tak stary, że pamiętam – pamiętam, jaką atrakcją było, kiedy Batman i Superman pojawili się razem we wspólnej przygodzie, a kiedy już z Batmanem naparzał się Predator albo Superman, zarażony przez nosiciela zarodków i pozbawiony mocy, mierzył się z Alienami to w ogóle było coś. Był też czas, kiedy takich crossoverów, czasem aż przesadnie crossowych było wiele, a przynajmniej więcej – „Witchblade/Aliens /Darkness/Predator” czy „Aliens versus Predator versus Terminator” to dobre ich przykłady. Ostatnio jednak się to pozmieniało, poprzetasowywało, ale pojawiło się też takie coś, jak ta publikacja. I to publikacja fajna, gdzie najważniejsi bohaterowie DC muszą walczyć z King Kongiem i Godzillą. Ambicji w tym żadnych, ale zabawa jest dobra.

Co tu dużo mówić, ten komiks nie ma być oryginalny, nie ma być ambitny. Ma być widowiskowy i pełen akcji. I jest. i to takiej konkretnej, bo rozpisanej na blisko 250 stron. Dużo akcji, pokazu wizualnych możliwości, nawiązań i puszczania oka do fana, w połączeniu z klimatem daje nam to, czego chcemy. Może i zero w tym inwencji czy oryginalności, a efektywność zamieniono na efekciarstwo, ale nie oszukujmy się, poza pierwszą „Godzillą” i „Shin-Godzillą” w serii nie działo się nic poza widowiskiem a i to dość specyficznym, podobnie w „King Kongu”, który poza klimatami oryginału z lat 30., nie oferował niczego szczególnego. A ten komiks wrzuca trochę fajnej, lekkiej rozrywki do gara, gdzie kiszą się już bohaterowie filmowych hitów i pichci z tego całkiem zjadliwe coś.

Grafika? Rysunki są tu dość realistyczne i przede wszystkim odpowiednio mroczne i dopracowane. Co prawda tego mroku czasem przydałoby się więcej, bo Godzilla i Kong najlepsi są wtedy, kiedy najbliżej im do survival horroru, ale i tak ogląda się to wszystko z przyjemnością, co po części jest również zasługą znakomitego koloru. A całość, nawet w prostszych momentach, jest nastrojowa i przyjemna dla oka. I chociaż wyładowana jest nawiązaniami i postaci z DC, to przede wszystkim rzecz dla fanów kaiju i nawet jeśli nie znają uniwersum superbohaterów, jeśli lubią wielkie potwory, śmiało powinni sięgnąć.

Jedno słowo, które moim zdaniem określa ten album w punkt to widowiskowy.

Buccellato stworzył most między dwoma odrębnymi światami tym superbohaterski i kaiju. Historia toczy się w zdecydowanie szybkim tempie, a co rusz nadchodzi nowa fala wydarzeń, która to tempo jeszcze mocniej podbija. Jednak album nie skupia się tylko na akcji, bo są momenty wytchnienia nieco bardziej refleksyjne, pozwalające poczuć, jaki jest ciężar podejmowanych decyzji i tego, jakim obciążeniem dla superbohaterów jest ochrona świata.

Graficznie jest bardzo żywo, energicznie i angażująca. Muszę przyznać, że dla mnie z tych plansz bije wszystko od ciężaru wymierzanych ciosów, po wir powietrza podczas lotu Supermana i wieli innych i absolutnie nie mówię tego na wyrost. Barwy nadają historię życia, za sprawą nasycenia i kontrastów.

Wbrew moim oczekiwaniom największe wrażenie zrobiły na mnie postaci nieoczywiste jak, chociażby Behemoth czy Scylla, od których wręcz namacalnie czuć ich niszczycielską moc. Ciekawie była tez ukazana perspektywa ludzka, a w zasadzie superbohaterska, ponieważ bohaterowie często pomimo dużych różnic muszą współpracować, bo to jedyna możliwość na pokonanie „zła”. Niektóre z tych konfrontacji były na tyle fascynujące, że odczuwałam lekki niedosyt, że to już koniec.

„Liga Sprawiedliwości kontra Godzilla kontra Kong” zachwycił mnie efektownością i liczbą starć superbohaterów z potworami. Graficznie jest to dla mnie TOP albumów z tego roku. Epickie widowisko, które potrafiło też zaskoczyć.