Lekkomyślna księżna. Paulina Bonaparte

„Lekkomyślna księżna. Paulina Bonaparte” Stanisław Antoni Wotowski.

„Lekkomyślna księżna. Paulina Bonaparte” Stanisława Antoniego Wotowskiego, to właściwie powieść z gatunku „płaszcza i szpady”. Nie ma tu, co prawda typowego „płaszcza” i kapelusza z wielkim rondem, ani też szpady, kojarzonych z muszkieterami, ale jest mundur napoleońskiego szwoleżera i pistolety oraz szable.

Reszta elementów tego gatunku literackiego pasuje idealnie. Zatem jest wątek romantyczny, akcja jest szybka, są intrygi, zasadzki, zdrady, porwania, uwięzienia, mistyfikacje, intrygi, cudowne ozdrowienia, czyli wszystko to, co musi sprawić, aby powieść spełniała cechy powieści awanturniczej, czyli z gatunku „płaszcza i szpady”.

Akcja książki Stanisława Antoniego Wotowskiego „Lekkomyślna księżna. Paulina Bonaparte” jest ulokowana w początkach wieku XIX we Francji, w czasach, gdy istniało już Księstwo Warszawskie, ale Napoleon Bonaparte jeszcze nie wyprawił się ze swoimi wojskami na wschód, aby zdobyć Moskwę. Młody polski szwoleżer, Stanisław Gasztołd, w stopniu podporucznika, żołnierz armii napoleońskiej stacjonował wraz ze swoją gwardią w podparyskich koszarach Chantilly i z niecierpliwością oczekiwał na udział w kolejnych wojskowych wyprawach cesarza, zwłaszcza tych, które pomogłyby Polsce odzyskać niepodległość. W międzyczasie urozmaicał sobie czas różnymi rozrywkami, a dzięki jednej z nich poznał piękną siostrę cesarza, Paulinę Bonaparte, która wciągnęła go w sensacyjną intrygę…

Prawda, że brzmi zachęcająco? Dla osób, które lubią historyczne powieści przygodowe, ta książka, czyli „Lekkomyślna księżna. Paulina Bonaparte” Stanisława Antoniego Wotowskiego, to prawdziwa gratka. Autor świetnie zarysował tło historyczne, wprowadził nas w romantyczny okres napoleoński i styl empire, zilustrował pochodzenie cesarza Napoleona Bonaparte oraz cechy charakteru jego i członków jego rodziny, zobrazował otaczających go polityków, czyli ludzi wyciągniętych na świeczniki dzięki Rewolucji Francuskiej. Wyczuwa się tu nutkę prześmiewczą, kpinę z ludzi, którzy z nizin społecznych i biedy nagle zachłysnęli się bogactwem i zmianą statusu społecznego. Autor podskórnie krytykuje również samego cesarza Napoleona Bonaparte za jego politykę, która ewoluowała z poziomu walki o sprawiedliwość dla ludzi prostych, do chciwej walki o poszerzenie własnych wpływów i zdobycie nowych ziem dla Francji kosztem innych narodów. „Kochamy więc waszego cesarza Napoliona i rąbiemy się zań, gdzie rozkaże. Waliliśmy Włochów w Italii, Negrów na San Domingo i wspólnych naszych wrogów Prusaka, Austriaka, Moskala; ostatnio zadaliśmy bobu tym hiszpańskim zbójom. Słyszeliście pewnie o Saragossie, Somosierze… Tudeli…

Tak – powtórzył w zadumie – lecz czemuż wy, Polacy, walczyliście z Hiszpanami? Toć oni, podobnie do was, bronili jeno swego króla i ojczyzny?”

Obok podporucznika szwoleżerów, Stanisława Gasztołda ważną rolę w powieści odgrywa siostra cesarza, Paulina Bonaparte przedstawiona jako lekkoduch, osoba próżna, prowadząca rozwiązły i wystawny styl życia. Ale z drugiej strony autor nadał jej cechy osoby lojalnej tak dla swojego brata, cesarza, jak i dla wszystkich, którzy jej i cesarzowi byli oddani. Paulina była nieodrodną córką tamtej epoki i z wielkim zaangażowaniem wdawała się w różne romanse, lekceważąc dalszy los swoich porzuconych kochanków, brała aktywny udział w intrygach dworskich starając się na każdym kroku zdeprecjonować pozycję żony cesarza Napoleona, Józefiny.

Wszystkie te wątki historyczne, a także przygody Stanisława Gasztołda, jego walka o życie, porwania, napady, zauroczenie i miłość, rycerskie akty obrony honoru i życia kobiety, uwodzenie i odrzucenie, szpiegostwo i nieprzyjemne, ośmieszające bohatera wpadki wizerunkowe oraz wiele innych sytuacji nadają książce Stanisława Antoniego Wotowskiego „Lekkomyślna księżna. Paulina Bonaparte” dynamiczne tempo, wprowadzają barwne i szybkie zwroty akcji, tworzą niepowtarzalną atmosferę romantycznych przygód romantycznego bohatera. Lubisz takie klimaty? To musisz tę powieść przeczytać.

Tym bardziej, że autor, czyli Stanisław Antoni Wotowski był pisarzem sławnym i bardzo popularnym w okresie międzywojennym, ale stał się nielubiany przez władze PRL, które skutecznie przyczyniły się do zapomnienia jego nazwiska, a co za tym idzie, zapomnienia o jego bogatej twórczości, liczącej około 40 książek.

Poznając nieznaną do tej pory twórczość autora, który to przedstawia, świat opisany w powieści historycznej bywa na ogół dla czytelnika interesujący ze względu na to, że chce, zaznajomić się jak wyglądało życie wystawne na salonach dworskich, kto go tworzy, kto lubi w nim grać główną rolę, czy się tam potrafi, odnaleźć jest prawdziwym wyzwaniem.

Gdy rozpoczyna się czytanie od samego początku powieści autorstwa Stanisława Antoniego Wotowskiego pt. ''Lekkomyślna księżna. Paulina Bonaparte'' to nie da się tego ukryć, że występujący w niej główny bohater Stanisław Gaszczołd, Polak będący porucznikiem w polskim oddziale szwoleżerów armii Napoleona i bohaterem spod Somosierry stanowi jeden z dwóch tajemniczych kluczy, które do końca nie można rozszyfrować tak od razu, jak się to może, wydawać na pierwszy rzut oka zakładając z góry, że może być to łatwe, a tak naprawdę nie jest, bo on sam musi pokonać wiele przeszkód, które są przed nim, a nie wystarczy do tego pełnienie funkcji porucznika, ale należy coś więcej ponad wszystko, co bywa niemożliwe dla prostego zwykłego, a z czasem niezwykłego człowieka.

Poznając, bliżej porucznika Stanisława Gaszczołda nie da, się przewidzieć jego dalszych poczyna, bo on jest sam w sobie nieprzewidywalny, a w szczególności w przeprowadzonych rozmowach z występującymi drugoplanowymi bohaterami. Określiłabym go jako obserwatora lubiącego dokonywać ocen i analiz dotyczących zachowań wobec otaczających go współtowarzyszy. Lubi być czasami z dala od tego, co go bezpośrednio nie dotyczy, a jednak staje się niespodziewanym świadkiem rozmów obcego dla niego świata, o którym jedynie wie ze słyszenia. Wykonuje wszystko to, co do niego należy z należytym szacunkiem, ostrożnością, a nade wszystko z delikatnością.

Drugim tajemniczym kluczem, co do występującej w tej powieści jest tytułowa księżna, jest rozmowna, temperamentna, lubi, gdy wykonuje się z myślą o niej, zadaje pytania, nie jest obojętna, gdy pojawia się wokół niej krzywda bądź niebezpieczeństwo.

Warto zwrócić uwagę w tej powieści na ciekawie skonstruowane dialogi wypowiadane przez występujących bohaterów drugoplanowych, z tym że oni odsłaniają uroki życia wystawnego przy założeniu, że jedni z nich są jego stałymi bywalcami, a drudzy są, skromnymi jego obserwatorami mając na uwadze zachowanie, które nie zawsze jest godnie przyjęte, bo nie da się przewidzieć słów mogących niepostrzeżenie zranić przy użyciu w pełnej otwartości odwagi rozmów, co dany rozmówca miał na myśli podczas bogatej bądź skromnej wymiany kilku zdań.

Podoba mi się to w czytanej przeze mnie powieści, że autor pomimo skrywania wielu sekretów wśród bohaterów charakterystycznych dla nich samych potrafi konstruktywnie budować sytuacyjne napięcie mogące być przejściem do nie jednej komnaty stanowiącej do rozwiązania zagadkę, aby móc poznać prawdziwe oblicze bohaterów i ich zamiary wobec drugich.

Nie zabraknie w tej powieści poczucia humoru, powagi niezależnej od danej przedstawionej sytuacji dającej wiele do myślenia w każdym opisanym z użyciem języka zrozumiałego 16 rozdziałów.

Polecam przeczytać tę książkę.