Mija osiemdziesiąta rocznica śmierci Bolesława Leśmiana i zarazem sto czterdziesta rocznica jego urodzin. Mimo upływu lat twórczość autora Sadu rozstajnego (1912), Łąki (1920), Napoju cienistego (1936) oraz Dziejby leśnej (1938) fascynuje nadal. Więcej: fascynuje coraz bardziej! Dzisiaj mamy już pewność, że miejsce Leśmiana jest na szczycie Parnasu polskiej literatury, obok takich twórców jak Jan Kochanowski, Adam Mickiewicz, Cyprian Kamil Norwid czy Wisława Szymborska i Czesław Miłosz. A jednocześnie uświadamiamy sobie, że jego poezja ciągle i uporczywie wymyka się analizom i refleksjom literaturoznawczym, nie poddaje się też historycznoliterackiej kwalifikacji. Leśmian był zawsze poetą osobnym, za życia - prawie nieobecnym. W dwudziestoleciu międzywojennym uważano go za młodopolskiego epigona, nierozumiejącego współczesności. Wiele lat po śmierci poety Czesław Miłosz pisał: ",Ważną nauką powinna być pomyłka mojego pokolenia co do Leśmiana, bo przesłonił go nam jego język młodopolski, a więc staroświecki (...), czyli byliśmy jak sprzedawca w sklepie konfekcji męskiej, który osądza dobro i zło według kroju ubrania",. Być może jest tak, że to właśnie Leśmian przeniósł model wrażliwości literackiej polskiego modernizmu w przyszłość - w sposób najbardziej wiarygodny, najpełniejszy i najbardziej przejmujący. Poezja Leśmiana stawia pytania najbardziej fundamentalne. Dotyczą one istoty Boga, Miłości, Śmierci, Niebytu i Zaświatów. Dla twórcy Dwojga ludzieńków granice pomiędzy tymi pojęciami nie istnieją. W tej poezji Świat oraz Byt nie są warunkiem koniecznym dla zaistnienia Miłości. Kochankowie po śmierci ",sił resztką dotrwali do wiosny, do lata,/ By powrócić na ziemię - lecz nie było już świata",... Z upływem lat poezja Leśmiana staje się coraz większą filozoficzną łamigłówką w poetyckim stanie skupienia. Ale przede wszystkim - budzi w nas ciągle, może nawet coraz intensywniej, egzystencjalny niepokój, rodzaj tęsknoty za światem ciszy i niebytu, których natury nie jesteśmy w stanie rozpoznać, chociaż wiemy, że istnieją i są na wyciągnięcie ręki. Poeta zbliża się w swojej twórczości do tej tajemnicy i to w stopniu, który był udziałem niewielu polskich pisarzy. Czyni to w sposób, który uwiarygodnia siłę poezji i siłę polskiego słowa, na zasadach, które on sam i na własny rachunek tworzy. Ten tom wierszy Bolesława Leśmiana, wraz z refleksją na ich temat najwybitniejszych polskich ",leśmianologów",, oddajemy do rąk Państwa - w nadziei, że wzbudzą one Państwa zachwyt i zainicjują refleksję: pytanie o... SENS. Andrzej Nowakowski
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii poezja
Jakie konkretne motywy przewodnie dominują w tomie "Lecz nie było już świata..."?
Zbiór koncentruje się na przenikaniu się miłości, śmierci oraz metafizycznych pytań o istotę Boga i zaświatów. Czytelnik odnajdzie tu utwory analizujące granice bytu i niebytu, które są charakterystyczne dla dojrzałej twórczości Bolesława Leśmiana. Publikacja zestawia klasyczne liryki z głęboką refleksją nad egzystencjalnym niepokojem człowieka. To kompendium poezji, która mimo upływu lat pozostaje aktualna w swoich rozważaniach nad sensem istnienia.
Czy wydanie zawiera dodatkowe opracowania ułatwiające zrozumienie poezji Leśmiana?
Tak, niniejsza edycja została wzbogacona o refleksje i analizy przygotowane przez najwybitniejszych polskich znawców twórczości poety. Komentarze te pomagają w interpretacji zawiłych metafor oraz neologizmów, z których słynie autor "Łąki". Dzięki takiemu podejściu tom stanowi nie tylko zbiór wierszy, ale również cenne źródło wiedzy literaturoznawczej. Jest to idealne rozwiązanie dla osób pragnących zgłębić filozoficzne aspekty tej poezji.
Na jakim poziomie trudności językowej napisane są wiersze w tym zbiorze?
Poezja zawarta w tym tomie charakteryzuje się wysokim stopniem skomplikowania językowego oraz obecnością licznych neologizmów leśmianowskich. Autor posługuje się specyficzną, archaiczną stylistyką, która wymaga od odbiorcy pełnego skupienia i wrażliwości na słowo. Teksty te często przybierają formę filozoficznych łamigłówek osadzonych w onirycznym klimacie. Lektura dostarcza satysfakcji osobom ceniącym literaturę wymagającą intelektualnego zaangażowania.
Czym różni się to wydanie rozszerzone od standardowych zbiorów wierszy autora?
Wydanie to oferuje szerszy wybór utworów skupionych wokół tematyki miłosnej i tanatologicznej niż podstawowe antologie. Oprócz samych wierszy czytelnik otrzymuje kontekst historycznoliteracki, który rzuca nowe światło na ewolucję stylu Leśmiana. Konstrukcja tomu pozwala prześledzić, jak poeta zacierał granice między światem realnym a metafizycznym. Jest to najbardziej kompletne ujęcie tych konkretnych motywów w dorobku twórcy.
Dla kogo zbiór "Lecz nie było już świata..." może okazać się zbyt trudny?
Książka ta nie będzie odpowiednim wyborem dla osób poszukujących lekkiej, współczesnej poezji o prostej i dosłownej konstrukcji. Gęsty, młodopolski język oraz mroczna tematyka przemijania mogą przytłaczać czytelników preferujących optymistyczną i łatwą w odbiorze literaturę. Skupienie na abstrakcyjnych pojęciach niebytu sprawia, że nie jest to pozycja przeznaczona do szybkiego, powierzchownego czytania. Tom wymaga cierpliwości w odkrywaniu ukrytych znaczeń i akceptacji specyficznej, staroświeckiej maniery językowej.
