Leć motylku

Każdy z nas słyszał kiedyś termin "zaburzenia odżywiania", ale już nie każdy zdaje sobie sprawę, z jaką jednostką chorobową ma do czynienia. Zaburzenia odżywiania stanowią dość rozbudowaną grupę psychiatrycznych jednostek, do których zaliczane są [Adres usunięty]. anoreksja oraz bulimia. Czasami problemy te bywają bagatelizowane, tymczasem większość z nich może dawać poważne, czasami nawet śmiertelne, powikłania...

Tak naprawdę zaburzenia odżywiania wystąpić mogą u osoby będącej w dowolnym wieku (możliwa jest nawet anoreksja u osób starszych), typowo jednak rozwijają się one u nastolatków oraz u młodych dorosłych. Zdecydowanie częściej problem dotyka kobiet. Różne są natomiast statystyki dotyczące dokładnej częstości występowania zaburzeń odżywiania, według jednych z nich w pewnym momencie życia na anoreksję choruje do nawet 4% kobiet, a na bulimię i zaburzenia z napadami objadania się zapada do 2% przedstawicielek płci żeńskiej... (za: Poradnik zdrowie)

Biorąc do ręki najnowszą powieść pani Dominiki, nie do końca wiedziałam czego tak naprawdę się spodziewać. Jest to moje drugie spotkanie z jej twórczością, ale cieszę się, że jest ono równie udane jak to pierwsze.

Autorka stworzyła przepełnioną emocjami historię młodej kobiety, która codziennie musi walczyć sama ze sobą, by wrócić do zdrowia. Choć na pierwszy rzut oka wydaje się, że jest już zdrowa, podstępny głos w jej głowie nie daje za wygraną, a młoda dziewczyna coraz bardziej ulega jego wpływom i sugestiom, że powinna coś zrobić ze sobą i zrzucić kilka nadprogramowych kilogramów...

Pani Dominika w swej powieści porusza również inne ważne tematy takie jak molestowanie seksualne czy odpowiedzialność za niesienie pomocy swemu przyrodniemu rodzeństwu... Nawet nie wiecie, ile ja łez wylałam nad wątkiem małej bezbronnej i niczemu winnej Hannah.

Książka napisana jest lekkim i przystępnym językiem, czyta się ją niezwykle szybko.

Narracja pierwszoosobowa, dzięki której możemy poznać myśli głównej bohaterki, pozwala wczuć się w położenie dziewczyny, zrozumieć jej postępowanie, które momentami mogłoby się wydawać dość irracjonalne. Postacie nie są skomplikowane, ale niosą w sobie całą gamę emocji i uczuć. Łatwo się z nimi utożsamić i wejść w ich przysłowiowe buty.

W moim odczuciu książka idealna dla rodziców i ich nastoletnich pociech, które wkraczają w okres dojrzewania i zaczynają zwracać uwagę na to, co otoczenie o nich myśli.

Powieść zmusza do refleksji i stanowi doskonałe podłoże dla rozmów na linii rodzic-dziecko. Rozmowa i akceptacja to podstawa!

Warto zwrócić uwagę na przedmowę, w której autorka zwraca uwagę na wiele ważnych zagadnień.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. Każdy w tej historii może zobaczyć siebie.

POLECAM...

"Leć motylku" to miała być książka o dziewczynie zmagającej się z anoreksją. Okropną chorobą, która wyniszcza nie tylko ciało ale i psychikę. W moim odbiorze to historia dziewczyny, która jest już praktycznie na finiszu walki z chorobą.

Viki jako nastolatka zachorowała na anoreksję. W akcji książki jest już na studiach i w pełni zdaje sobie sprawę z niszczycielskiego działania choroby.

Zamysł na książkę był super, ale coś nie wyszło. Oczekiwałam historii, mocnej, historii o tym jak choroba niszczy psychikę, relacje międzyludzkie. Jak wpływa na myślenie danej osoby, jak zżera ją od środka.

Dostałam jednak książkę, gdzie najciekawsza, najważniejsza dla mnie akcja już się odbyła, a jedyne co jest tam opisywane to jak Viki zaczyna jeść i oddaje się cielesnym uciechom z xxx. No nie tędy droga. Owszem, dowiadujemy się jak choroba dziewczyny wpłynęła na jej rodzinę, ale to tylko małe wspomnienie, nic z teraźniejszej akcji.

Viki staje przed dylematami moralnymi, ale nie mają one związku z anoreksją.

Nie jestem zadowolona. Raczej jest to poczytajka o tym, jak zachowuje się człowiek, wychodzący już z choroby i jak można się cieleśnie zadowalać.

Zabrakło mi toksycznego głosu w głowie Viki, szepczącego jej kłamstwa o jej ciele. Zabrakło mi bieżącej akcji o tym, jak się załamuje, jak walczy sama ze sobą, jak jej odbicie w lustrze zakłamuje prawdę. Miałam kontakt z osobami chorymi na anoreksję i na bulimię. Wiem, jak ten temat wygląda ze strony osoby chorej. Jak okrutnym przeciwnikiem życia jest anoreksja i bulimia. Może dlatego ta książka nie spełniła moich oczekiwań. Niestety ale nie mówi ona o typowej anoreksji a leży tylko koło tego tematu.

"(..)nie warto zajmować się tylko i wyłącznie swoim wyglądem, żeby zaimponować innym, ale ważne jest być kimś unikatowym dla kogoś, kto to doceni"

"Leć, motylku" to moje drugie spotkanie z piórem autorki, którą polubiłam przy okazji historii "Żar pocałunku". Tym razem Dominika Smoleń stworzyła historię z gatunku new adult, skupiając się na problemie anoreksji, dotykającym wielu młodych ludzi.

Może zacznę od tego, że czytało mi się tą książkę bardzo dobrze. Styl autorki jest prosty, lekki i przejrzysty, przez co czytanie sprawiało mi przyjemność, pomimo smutku zawartego w treści tej książki.

"Leć motylku" to historia Victorii. Młodej kobiety, która kilka lat temu postanowiła drastycznie stracić na wadze, przez co popada w anoreksję. I choć dziś, według lekarza w końcu zaczyna zdrowieć, cały czas musi toczyć walkę z samym sobą, o to, by w końcu normalnie żyć.

Krokiem w normalność mają być dla niej studia. Samodzielność, z jaką wiąże się mieszkanie w akademiku oraz pamiętanie o zdrowym odżywianiu to jej kolejny sprawdzian.

Już na miejscu okazję się, że przez pomyłkę musi dzielić pokój z Alex'em. Młody mężczyzna szturmem wprasza się do jej poukładanego życia, wywracając jej dotychczasowe życie, do góry nogami.

***

Choć daleko szukać w tej historii gorącego romansu i wielkiej namiętności, to właśnie to, spodobało mi się w niej najbardziej. Autorka skupiła się na problemach bohaterki, okazując nam, jak wielką walkę z samym sobą musi podjąć taka osoba, chcąc wrócić do zdrowia.

"Leć motylku" choć w dużej mierze kręci się wokół problemu anoreksji, to jednocześnie pokazuje nam też zmiany, jakie zachodzą w Victorii. Historia bohaterki to nie tylko walka z chorobą, ale też nauka zaufania do drugiego człowieka, pozwolenie sobie na uczucie i otwarcie na miłość.

Opowieść Victorii to smutna, ale też dająca nadzieję historia o walce z samym sobą. Historia o przyjaźni, zaufaniu, miłości, nadziei na lepsze jutro. Książkę czyta się błyskawicznie, więc nim się obejrzałam już byłam na końcu, jednocześnie ciesząc się z wszystkich przemian, jakie zaszły w bohaterce, choć z drugiej strony było mi żal, rozstawać się z nią.

Jeśli więc szukacie lekkiej, ale jednocześnie przepełnionej emocjami opowieści o młodych ludziach, którzy muszą walczyć o samych siebie, to jestem pewna, że książka wam się spodoba. Ja jestem zauroczona ❤️

POLECAM! 😊

''Leć, motylku'' to przejmująca, życiowa powieść o walce z ograniczeniami własnego umysłu, nadziei na lepsze jutro, poszukiwaniu akceptacji u siebie samego, jak i w oczach innych, rozrachunku z przeszłością i uzdrowicielskiej mocy miłości. Z właściwą sobie wrażliwością odsłania przed nami ułomność ludzkiej natury i otwarcie daje do zrozumienia, że pokochanie i całkowite zaakceptowanie siebie jest niewątpliwie trudne, ale możliwe. Trzeba tylko znaleźć w sobie odwagę, uciszyć wewnętrznego krytyka i uwierzyć w siebie. Tylko tyle i aż tyle. Zapraszam wszystkich zainteresowanych.

"Leć, motylku!" to pierwsza książka Dominiki Smoleń, jaką miałam okazję przeczytać.

Zainteresowała mnie, ponieważ miała opowiadać o walce z podstępną chorobą, jaką jest anoreksja. I w sumie mam z nią trochę problem, bo samej walki z chorobą jest nie wiele.

Viktora zachorowała na anoreksję w wieku 16 lat. Poznajemy ją właściwie, 4 lata później. Kiedy kończy leczenie w szpitalu psychiatrycznym i rozpoczyna życie od nowa. Idzie na studia i przeprowadza się do akademika. Cały czas w swojej głowie słyszy podszepty, że musi schudnąć, że jest za gruba. Stara się ten głos ignorować, ale nie zawsze jej wychodzi. Dalej chodzi na terapię.

Niespodziewanie w jej życiu pojawia się chłopak, który będzie starał się jej pomóc wygrać z chorobą. A jak wiadomo miłość potrafi zwyciężyć prawie wszystko. Wątek romantyczny jednak w tej książce nie porwał mnie.

Viki poza anoreksją i studenckim życiem, musi się też zmierzyć z problemami rodzinnymi. Dużym oparciem jest dla niej mama.

Książka jest dosyć krótka. Czyta się ją szybko. Napisana prostym językiem, bez zbędnych rozwlekłych opisów.

Książka porusza trudny temat anoreksji. Jednak spodziewałam się, że będzie jej więcej. Myślałam, że autorka pokaże schemat zapadania w tą chorobę i powolne wychodzenie z niej. Trochę mi tu tego zabrakło.

Za to jest dużo wątków pobocznych. Akademickie życie, relacja z chłopakiem, problemy rodzinne.

Moim zdaniem książka niesie ze sobą pozytywne przesłanie, mimo całej trudnej historii. Pokazuje, że przy dużych chęciach, wsparciu bliskich i dzięki ciężkiej pracy, z tej choroby można wyjść zwycięsko.

Viktoria zmaga się z anoreksją, lekarz twierdzi, że jest już z nią coraz lepiej. Jednak to się zmienia, kiedy dziewczyna idzie na studia i nie ma już sił, żeby walczyć z chorobą i jej ulega. Na uczelni poznaje Alexa, który wyciąga do Viki pomocną dłoń, ale czy nie jest już na to za późno?

"Leć motylku" jest smutną historią o dziewczynie, która zmaga się z anoreksją i nie jest w stanie sobie z nią poradzić. Ciągle słyszy głosy, że jest za gruba i powinna stracić chociaż pare kilogramów, źle się czuje we własnym ciele. Psychiatra twiedzi, że wyleczyła się, jednak później jest z nią coraz gorzej i tak naprawdę jest pozostawiona sama sobie z tym problem.

Styl pisania autorki jest lekki i sprawia, że się przez tą książkę leci, czyta się ją bardzo szybko.

Spodobał mi się pomysł przedstawienia osoby zmagającej się z anoreksją i pokazania jak ta choroba wygląda, co robi ona z człowiekiem, dzięki temu książka wyróżnia się na tle innych i można się czegoś nauczyć oraz wysunąć pewne wnioski.

Jednak od połowy książka podobała mi się już mniej przez to, że autorka skupiła się bardziej na relacjach Viki z Alexem, którego niestety niezbyt polubiłam. Chłopak wydaje mi się taki nijaki, niby był przyjaźnie nastawiony do dziewczyny i wspierał ją w walce z chorobą, nawet obdarzył ją większym uczuciem, ale sposób w jaki zarabiał pieniądze i to co robił całkiem mnie do niego zniechęciły, nie pasowało mi to do tej historii.

Czasami najtrudniej jest walczyć z samym sobą.

Naturalną koleją rzeczy jest to, że młodzi ludzie, wchodząc w okres dorastania, zaczynają bardziej interesować się swoim ciałem. Przyglądają się temu, jak się ono zmienia i dokładają wszelkich starań, aby czuć się atrakcyjnym zarówno dla samych siebie, jak i dla innych. Zazwyczaj zawsze jest coś, co chcieliby w sobie zmienić, a najczęściej jest to chęć zrzucenia kilku w ich mniemaniu zbędnych kilogramów. Co za tym idzie, zaczynają się pierwsze próby eksperymentowania z dietą i skrupulatne kontrolowanie tego, co jedzą. Musicie przyznać, że z pozoru nie wydaje się to niczym złym, ale dziś poznacie historię Viktorii, bohaterki książki Dominiki Smoleń „Leć motylku”, z której recenzją dziś do Was przychodzę, która mam nadzieję, będzie przestrogą dla wielu osób, które zechcą ją przeczytać.

Wiktoria jest bowiem dziewczyną, która przeszła przez bardzo trudną drogę walki z anoreksją, a przecież, jak sama mówi, chciała być tylko ładna i mieć trochę kontroli nad tym, co je.

Zacznijmy jednak od początku. W momencie kiedy my czytelnicy przystępujemy do lektury książki i stajemy się obserwatorami codzienności Viktorii, w pierwszej chwili jesteśmy przekonani, że możemy być z niej dumni. Dziewczyna właśnie rozpoczyna nowy etap swojego życia. Wszystko wskazuje na to, że jak twierdzi pani psycholog na terapię, do której uczęszcza, udało jej się wygrać z tą podstępną chorobą. Jest zdrowa. Bardzo szybko przekonujemy się jednak, że sukcesy terapeutyczne Viktorii w tej nierównej batalii z bezwzględną przeciwniczką anoreksją które dostrzegają wspierające ją osoby, nie jest równoznaczne z tym, co dzieje się w jej głowie. Mimo że chce wyzdrowieć, to niestety ciągle czuje się gruba i brzydka. Znajduje wiele usprawiedliwień dlatego, aby pozbyć się jeszcze kilku kilogramów. Nie chce zawieść samotnie wychowującej ją od wielu lat matki, ale jednocześnie nie potrafi dostrzec tego jak piękną jest kobietą.

Ma jednak nadzieję, że studia, które właśnie rozpoczyna po wielu latach indywidualnej nauki domowej, będą dla niej nowym początkiem ku lepszemu. Bardzo łatwo jest skrywać swój sekret przed zupełnie obcymi dla siebie ludźmi, ale trudniej wyrwać się z pułapki narzucanych przez własną głowę ograniczeń i restrykcyjnych nawyków. Czyżby radość okazała się nad wyraz przedwczesna? Czy trzeba będzie spojrzeć prawdzie w oczy i z przykrością przyznać, że anoreksja okazała się niezwyciężonym wrogiem? O tym musicie przeczytać już sami, sięgając po książkę.

Nie jest tajemnicą, że moc słów i gestów, którą każdego dnia okazują wobec nas inni ludzie, jest różna w zależności od tego, kto to czyni. Nasza bohaterka nie wie jeszcze, że już niebawem przypadek, a może wręcz przeciwnie przeznaczenie postawi na jej drodze chłopaka, którego niemalże każde słowo i najmniejszy nawet gest będą wywoływały w niej reakcje, jakich jeszcze nigdy nie było jej dane doświadczyć. Alex jest mężczyzną, który budzi zainteresowanie wśród wielu kobiet. On jednak ku ogromnemu zaskoczeniu Wiktorii, chce poznać ją bliżej i stara się spędzać z nią jak najwięcej czasu. Jak możecie się domyślać, z biegiem czasu ich relacje stają się bardziej bliskie. Możemy obserwować, jak w bardzo naturalny sposób rozwija się ich przyjaźń, choć na początku nic na to nie wskazywało. Wszyscy zapewne zgodzimy się z tym, że w przyjaźni jedną z najważniejszych wartości jest szczerość. Tym razem nie jest to łatwe, ponieważ jak się przekonacie podczas lektury książki, nie tylko Wiktoria ma swoje sekrety, ale i chłopak także ma swoje tajemnice. Pozostaje zatem pytanie, czy to, czego dowiedzą się o sobie wzajemnie, przekreśli wszystko, to co rodzi się między nimi? Na to pytanie będziecie musieli jednak poszukać odpowiedzi już sami na kartach książki, bo ja niczego więcej nie zdradzę.

Powiem tylko, że podobno od przyjaźni do miłości jest tylko jeden krok, ale w przypadku tej dwójki, aby miłość miała szansę wnieść w ich życie wszystko, czego oboje pragną i o czym marzą, każde z nich będzie musiało wykazać się dużą dojrzałością wyrozumiałością i zrozumieniem. Musicie koniecznie przekonać się, czy są gotowi na to, aby być ponadto, co wydaje się nieakceptowalne i zawalczyć o siebie oraz swoje uczucie.

To jednak nie wszystko, co dla swoich czytelników przygotowała autorka. W tej niezwykle życiowej i autentycznej historii poruszyła bowiem jeszcze kilka bardzo ważnych i trudnych problemów, z których ciężarem każdego dnia żyją nie tylko nasi bohaterowie, ale także, z którymi również niestety z pewnością utożsami się wielu z nas. Między innymi są to porzucenie rodziny w obliczu choroby dziecka, czy też poczucie bycia gorszym dzieckiem w oczach rodzica.

Zostaniemy również skłonieni do refleksji nad bardzo ważnym dylematem moralnym odnośnie, tego, czy porzucone dziecko ma jakikolwiek obowiązek niesienia pomocy swojemu przyrodniemu rodzeństwu.

Muszę przyznać, że wszystko, o czym przeczytałam w tej książce, mocno do mnie trafiło, a to właśnie dzięki autentycznemu i bardzo naturalnemu biegowi następujących po sobie wydarzeń, jak również kreacji bohaterów. Tutaj nic nie jest wyreżyserowane i pisane na siłę, przez co nieustannie pamiętamy, że fabuła książki może być i na pewno w wielu przypadkach jest odzwierciedleniem ludzkiego życie dziejącego się być może gdzieś bardzo blisko nas. Dominika Smoleń w bardzo poruszający, ale i zabawny sposób uświadamia nam, że często największym problemem do pokonania w wielu sytuacjach życiowych jesteśmy dla siebie my sami. Dlatego też potrzebujemy mieć obok siebie, kogoś, kto pokaże nam, że akceptuje nas właśnie takiego, jakimi jesteśmy. Jest zawsze obok i chce tylko naszego dobra, nie myśląc wyłącznie o sobie.

W tym miejscu nie mogłabym nie wyrazić swojego uznania dla kreacji postaci Alexa. Nie chcę Wam zbyt wiele zdradzać, ale jestem nim oczarowana. Każdej dziewczynie i kobiecie życzyłabym takiego mężczyzny u swojego boku. Mimo że chce być z Viktorią wie, że nie może zaoferować jej niczego więcej poza swoją obecnością i wsparciem, dopóki nie uporządkuje swojej trudnej sytuacji życiowej. Wplątał się w skomplikowaną sytuację i do momentu aż wszystko nie zostanie wyjaśnione, nie może zaoferować dziewczynie, dla której bije jego serce niczego więcej. Mnie ten wątek bardzo poruszył i mocno trzymałam za niego kciuki, Czy skutecznie, tego oczywiście się ode mnie nie dowiecie.

Jeśli znacie już chociaż trochę moje upodobania czytelnicze, to na pewno domyślacie się, że jest to jedna z najważniejszych dla mnie jako czytelnika i człowieka książka. Anoreksja to bardzo ważny temat, o którym należy mówić jak najwięcej. Gorąco wierzę w to, że dla tych z Was, którzy zmagacie się z zaburzeniami odżywiania, historia Viktorii stanie się siłą i motywacją do tego, aby się nie poddawać. Dla pozostałych z nas będzie ona doskonałą wskazówką do tego, jak się zachować i jak być wsparciem dla kogoś w podobnej sytuacji. Warto zaznaczyć, że mimo powagi wielu tematów, z którymi zmierzyła się autorka, udało Jej się oddać w nasze ręce książkę, która w żaden sposób nie przytłacza. Czytamy ją z dużym zaangażowaniem, chwilami się uśmiechając, a czasami roniąc łzę. Wiem, że będę polecała tę książkę, gdzie tylko się da, bo chcę, aby trafiła ona do jak najszerszego grona odbiorców.

Dominika Smoleń w swojej najnowszej książce porusza niezwykle ważny problem jakim jest anoreksja. Choroba, która dzień po dniu może zniszczyć życie człowiekowi. Anoreksja jest zaburzeniem psychicznym, które niestety dotyka coraz więcej młodych osób. Osoba dotknięta tą chorobą coraz bardziej ogranicza spożywanie pokarmów, skupiając się na swojej sylwetce i masie ciała. Taka osoba nie dostrzega tego, że z każdym kolejnym dniem zaczyna wyglądać jak kościotrup, ona w lustrze wciąż widzi siebie grubą. Choroba niezwykle ciężka, która wymaga leczenia, inaczej może doprowadzić do dramatu.

Główną bohaterką jest Viktoria, która zmaga się z anoreksją. W głowie wciąż słyszy głosy, które podpowiadają jej co ma robić. Nasza bohaterka nie od razu rozumiała, iż wpadła w sidła anoreksji. Ale w końcu postanowiła się leczyć. Dziś ma za sobą już kilka lat choroby, wydaje się, że wyszła na prostą. Rozpoczyna studia i przenosi się do akademika. Niestety uśpiona choroba ponownie daje o sobie znać, a ona nie ma już siły by z nią walczyć. I właśnie wtedy w jej życiu pojawi się przystojny Alex, który za wszelką cenę będzie chciał jej pomóc. Czy uda mu się jej pomóc? Czy nie zabraknie im czasu?

"Stał w samych bokserkach, odwrócony do mnie tyłem, a ja nie byłam w stanie na niego nie patrzeć. Coraz trudniej było mi odwracać wzrok, gdy widziałam, jaki jest idealny. Był moim przyjacielem, ale… czasem, gdy na niego spoglądałam, czułam się jakoś tak, jakbym mogła zrobić wszystko i wszystko osiągnąć. Czułam się pełniejsza i szczęśliwsza. Nie byłam pewna, co to miało oznaczać, ale trochę mi się to nie podobało…"

Autorka w swojej książce posługuje się bardzo prostym językiem, który z całą pewnością dociera do odbiorcy. Jej bohaterowie zostali dobrze nakreśleni, z zaletami i wadami, z lepszymi i gorszymi dniami. Takie osoby spotykamy chodząc ulicami własnego miasta, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Pomysł na fabułę jak najbardziej ciekawy i na czasie. Dominika w swojej powieści dokładnie zaznajamia nas z anoreksją oraz bliskimi jej terminami, co takim laikom w tym temacie jak ja, sporo wyjaśnia. Głównym wątkiem powieści jest właśnie anoreksja, jednak nie obędzie się również bez innego. Nie będę wam jednak zdradzać jakiego, żeby nieco podsycić waszą ciekawość.

Czasem wpadamy w własne sidła, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Najtrudniejsza walka jaka może nas czekać, to walka z nami samymi. Bo jak walczyć ze sobą, skoro jakiś głos w głowie wciąż podpowiada nam coś innego niż byśmy chcieli zrobić? Bo jak walczyć ze sobą, kiedy inni wokół potrafią z nas szydzić? Bo jak walczyć ze sobą, skoro samemu zamykasz się w bańce mydlanej? Czasem wydaje nam się, że jesteśmy silni, że nas to nie dotyczy, nam się takie coś by nie przytrafiło. Nic bardziej mylnego. Czasem potrzeba niewiele, aż tu nagle okazuje się, że już jesteśmy w szponach choroby. Z całą pewnością jest to choroba, której nie można bagatelizować. Nie powinniśmy bagatelizować jej my, ani nasi najbliżsi. W przypadku tej choroby ważne jest, aby odpowiednio wcześnie zareagować.

"Odmawianie sobie dobrych rzeczy za bardzo weszło mi w krew. Rzeczy, które były zbyt tuczące, jadłam tylko wtedy, kiedy ktoś mnie obserwował i wyraźnie do tego zmusił. Kiedy jednak nie musiałam przed nikim udawać, wolałam sięgnąć po coś, co po prostu pozwoliłoby mi na przeżycie, bez wciskania w siebie zbędnych kalorii."

Książki, które poruszają realne problemy to pozycje jak najbardziej na czasie. Warto sięgać po tego typu literaturę, by uzmysłowić sobie z czym możemy się mierzyć. Być może właśnie takie książki otworzą oczy tym, którzy chorują na anoreksję, albo tym, którzy mają z nią do czynienia, niekoniecznie bezpośrednio.

"Leć, Motylku!" to historia, która pokazuje nam, że każdy z nas pragnie być lekki niczym motyl, unosić się wysoko w powietrzu. Ale to także historia, która pokazuje nam, że jedną z najtrudniejszych walk, jest walka z samym sobą i że nigdy nie wolno się poddawać, bo nadzieja umiera ostatnia. Polecam.