Lawenda i gadające koty

Z każdym rokiem coraz bardziej oddalamy się od natury, coraz mniej mamy z nią kontaktu. Z jednej strony rozciągające się miasta i osiedla powodują karczowanie lasów, likwidację pól, z drugiej my sami przestaliśmy odnajdywać przyjemność w obcowaniu z naturą. Co więcej, wymawiamy się brakiem czasu, albo niepoważnym charakterem spacerów czy choćby uprawiania roślin na balkonie. Skupieni na wynikach, na osiąganiu, pracowaniu i zdobywaniu, a wreszcie gromadzeniu jak największej liczby rzeczy przestaliśmy pamiętać, czym jest przyjemność, dobra zabawa i odpoczynek.

Babcia Róża doskonale wiedziała, jak żyć w zgodzie z naturą i jak się nią otaczać. Jej domek pośrodku łąki pełen był zapachów roślin, a także ludzi, którzy szukali u niej pomocy w różnych dolegliwościach, Kiedy dziewczynka, nazwana później Lawendą wraz z małym braciszkiem trafili do babci, początkowo odczuwała tylko smutek. Chłopiec, którego babcia nazwała Rumiankiem, bardzo dobrze się tam zaaklimatyzował, może dlatego, że był jeszcze malutki. Jednak dziewczynka płakała w poduszkę tęskniąc za rodzicami, choć przecież nie widziała ich zbyt często, wciąż byli bowiem zajęci pracą, czymś co nazywali utrzymaniem. Babcia nie próbowała pocieszać dziewczynki, ani zachęcać jej do żadnej aktywności. Wiedziała bowiem, że przyjdzie taki dzień, gdzie sama dziewczynka zainteresuje się tym, co babcia robi. I rzeczywiście, tak się stało. Interesowały ją wszystkie rośliny, ich właściwości, wkrótce doskonale wiedziała do czego służy rumianek, a do czego lipa, jak się zbiera i suszy zioła, robiąc z nich rozmaite nalewki. Babcia nadała jej imię Lawenda i odtąd nikt już nie używał imienia, z którym przybyła na wieś.

Kiedy z lata zrobiła się zima, Lawenda już doskonale czuła się u babci. Jednak pewnego dnia, kiedy babcia poszła po opał, długo nie wracała. Lawenda znalazła ją leżącą na ziemi i szybko podała lek nasercowy, a następnie pomimo mroźnych podmuchów wiatru pobiegła po ratunek, odmrażając sobie przy tym nos. Choroba babci przerwała to sielskie dorastanie wśród łąk i pól, a dziewczynka z Rumiankiem znów zamieszkali z rodzicami. Zamknięte osiedle, wielki wieżowiec i place wyłożone kostką stały się dla dziewczynki więzieniem. Na dodatek tęskniła za babcią, więc pewnego dnia postanowiła ją odwiedzić. W oczach babci, zamkniętej w domu opieki, mieszkał smutek. Wówczas to dziewczynka złożyła obietnicę, że ją z tego domu wydostanie. Na razie mogła jej jedynie wręczyć słoik z dziurawcem, który doskonale pomaga na smutek.

Czy dziewczynce udało się rozproszyć smutek babci? Jak potoczyły się jej losy? Jakie konsekwencje miała znajomość z gadającymi kotami i pewnym chłopcem, zwanym Ostem, który nie lubi kotów, a za to lubi kwiaty? Na te pytania odpowiedzi będziemy szukać w pięknej książce pt. „Lawenda i gadające koty”, autorstwa Małgorzaty Masłowieckiej. Opublikowana nakładem wydawnictwa Lemoniada powieść dla młodych czytelników, to wyjątkowa uczta czytelnicza, na dodatek pachnąca (okładka pachnie lawendą!). Piękne ilustracje, znakomicie oddające klimat książki, twarda oprawa, a także instrukcja samodzielnego wykonania lawendowych saszetek , składają się na książkę stanowiącą pewną doskonale przemyślaną całość. Książka zachwyci nie tylko czytelników w wieku szkolnym, ale także wszystkich miłośników dobrej literatury i wyjątkowych opowieści, przepełnionych magią natury. Co więcej, być może rozbudzi ona miłość do ziół, do kwiatów, do przyrody, a przynajmniej do spacerów na łonie natury.

Pewna dziewczynka i jej młodszy braciszek udali się na wakacje do babci. Ona bardzo lubi tam spędzać czas, dlatego, kiedy po wakacjach okazuje się, że rodzice są zbyt zajęci, aby ich odebrać, nie widzi w tym ogromnego problemu. Czas płynie jej ciekawie, uczy się zielarstwa, jest szczęśliwa.

Pewnego dnia jej babcia źle się czuje. Później staje się coś, co sprawia, że jej nosek zyskuje nowe właściwości. Niestety babcia musi trafić do domu spokojnej starości, a ona z bratem wrócić do domu. Między czasie dostaje imię i to nie byle jakie, bo zostaje nazwana Lawendą. Ich rodzice jednak nadal nie mają dla nich zbyt wiele czasu, a opiekę nad nimi przejmuje sąsiadka. Pewnego dnia na drodze Lawendy stają bezdomne koty. Co stanie się dalej? Jakie właściwości zyskał nosek dziewczynki? Jak to się stało, że dostała takie niezwykłe imię? Jak potoczą się losy Lawendy?

Historia w książce była naprawdę świetna. Ciekawa, wciągająca, ciepła, z nutką magii, pełna przyrody. To jedna z tych, które według mnie są bezpieczne dla dziecka. Jednocześnie bawią oraz uczą odpowiednich zachowań. Po jej przeczytaniu można z pociechą porozmawiać na wiele tematów, omówić poznaną historię, zachowanie bohaterów tych pierwszoplanowych, jak i pozostałych (np. rodziców), zaciekawić go przyrodą.

Wizualnie książka jest po prostu śliczna. Mamy strony nie tylko białe, ale i kolorowe, a do tego ładne, adekwatne do treści ilustracje. To wszystko przyciąga wzrok i zachęca do poznania historii.

Okładka twarda i solidna, jednak to nie cały jej urok. Pachnie lawendą, co zdecydowanie ją uatrakcyjnia, a także umila czytanie.

„Lawenda i gadające koty” to ciekawa, wciągająca, z nutką magii historia dla dzieci wydana w piękny i pachnący sposób. Z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Gdy świat książek wydaje się już tak bardzo nasycony mozna pomyśleć, że naprawdę trudno znaleźć sposób na stworzenie unikatowej publikacji.

Chcecie poznać kolejną, wyjątkową ponad skalę?😊

Książka o zapachu lawendy?

Wypełniona po brzegi historią szczęśliwego dzieciństwa, nowej rzeczywistości i dotykajaca motywu ulotności życia?

Poznajcie nowa książkę wyjatkowego wydawnictwa @wydawnictwolemoniada , autorstwa Małgorzaty Masłowieckiej-"Lawenda i gadające koty".

Historia wydaje się niesamowicie rzeczywista.

Opowiada historię dziewczynki, która jest częścią bardzo zapracowanej rodziny, przez co trafia do domu swojej babci- wyjatkowego świata pełnego roślinności, ogrodowej magii i wsi. To tam narodził się wyjątkowy jej charakter, spostrzegawczość i uważność, ale również wyjatkowy- lawendowy nosek.

Gdy wraz ze swoim bratem, pieszczotliwie nazywanym przez babcie Rumiankiem przebywała w jej domu nie tylko nauczyła się natury kwiatów i ich znaczeń pośród natury, ale również uratowała życie swojej opiekunki.

Gdy wraca do rodzinnego domu wciąż doskwiera jej brak kontaktu z naturą i samotność. Przy okazji wizyty u babci w domu spokojnej starości spotyka trzy wyjątkowe postacie.

Tak! Koty!🤭

W dodatku mówiące ludzkim głosem.

Każdy o innym temperamencie i każdy widzący świat nieco inaczej, mają jednak cechę, którą podzieliły się z Lawendą i odmieniły na zawsze jej świat.

Pokazały, że warto doświadczać i zapamiętywać.

Podczas wspólnych wojaży odkryła barwne miejsca, poznała otoczenie i znalazła wszystko to czego nie spodziewała się odnaleźć. Z ufnością i wrażliwością. Zyskała przyjaciół, na nowo zdobyła miejsce w którym mogła pozostawić swoje serce a przy tym...

spełniła marzenie. I spełniła obietnice.

Wiecie co czyni książki wydawnictwa wyjątkowym?

Są napisane sercem. Przemawia przez nie miłość, czułość i wrażliwość, którą my czytający na nowo pobudzamy do życia.

Wyjątkowo wydane, przepięknie zaopiekowane, wzbudzające sympatię i jednocześnie trzymające nas za rękę w świecie który znamy ale z dodatkową dozą najpiekniejszych barw.

Zerknijcie do środka!

Ja bez reszty pokochałam ta książkę!

ZARYS FABUŁY

Kiedy sześcioletnia Lawenda trafiła do domku babci nie miała pojęcia, jak bardzo niedługi pobyt zmieni jej życie. U boku babci Róży dziewczynka miała okazję odkryć niezwykłą moc przyrody i poznać magiczny świat łąki. W skutek pewnego trudnego doświadczenia, niosąca pomoc Lawenda odmroziła sobie nos, który od tego czasu był po prostu lawendowy. Dokładnie tak samo, jak jej imię.

Mija pewien czas. Dziewięcioletnia dziewczynka mieszka w z rodzicami w mieście, w którym nie czuje się do końca szczęśliwa. Samotna i często trafiająca pod opiekę cioć z rozżaleniem wspomina dawne chwile. Wtedy to na jej drodze stają trzy koty, które – ku jej zdziwieniu – przemawiają do niej ludzkim głosem. U boku nowych przyjaciół dziewczynka wyrusza w poszukiwaniu szczęścia oraz sposobu na to, by dotrzymać słowa raz danego ukochanej babci.

BOHATEROWIE

Główną bohaterką powieści jest dziewięcioletnia dziewczynka, Lawenda. Pomocna, sumienna, kochająca przyrodę i otaczający ją świat. Potrafiąca dostrzec w człowieku dobro, nawet tam, gdzie inni mogą go początkowo nie widzieć. Tę niezwykłą miłość do roślin oraz potężną wiedzę na ich temat przekazała Lawendzie ukochana babcia. To dlatego, poznając zapach prawdziwej wolności, dziewczynka nie czuje się szczęśliwa w wysokim wieżowcu. Zwłaszcza, kiedy przygnębiona i smutna babcia jest teraz daleko. Na drugim planie mamy zatem postać cudownej, ciepłej babci. Są zapracowani rodzice, chcący dla swojego dziecka jak najlepiej – a jednak nieco pogubieni. Pojawia się pewien chłopak, który młodego czytelnika zaskoczy swoją postawą i nauczy, że nie warto oceniać po pozorach. Nie można byłoby pominąć także kotów. Jakże wyjątkowych. Futrzane indywidualności, które uczą, dzielą się przyjaźnią, choć i same biorą od głównej bohaterki swego rodzaju lekcje.

WARTOŚCI, TEMATYKA, FABUŁA

Książeczka Małgorzaty Masłowieckiej, ilustrowana przez autorkę testu, co nie zdarza się zbyt często, to bardzo wartościowa i pięknie wydana historia opowiadająca o losach dziewczynki, która postanowiła zawalczyć o dobro bliskiej osoby, choć także i swoje własne. Mamy zatem warstwę bazującą na mądrym przekazie. Książka uczy, że nie warto oceniać innych po pozorach, że nie żyjemy po to, by patrzeć tylko na własne szczęście, ale także na szczęście innych. Przede wszystkim jednak przekazuje ogromną miłość do przyrody i otaczającego nas świata. Mamy obraz rodziców, zabieganych, jak to często dzisiaj bywa i zapominających o tym, że dzieci nie potrzebują tylko materialnych dóbr, ale przede wszystkim miłości. Druga płaszczyzna to lekcja dotycząca przyrody – nazwy roślin, ich właściwości, podkreślona istota kojącej mocy natury. Słowa aż pachną lawendą.

PODSUMOWANIE

Podsumowując, „Lawenda i gadające koty” to publikacja dedykowana młodemu czytelnikowi, mająca wszystko to, co dobra książka takiej kategorii mieć powinna. Morał, ciekawą fabułę, różnorodne postaci, nutkę magii oraz przyciągające wzrok ilustracje. W twardej oprawie, pachnącej lawendą – o czym już wspominałam – będzie pięknym uzupełnieniem dziecięcej biblioteczki czy i pomysłem na prezent. Polecam.

Przepiękna opowieść. Autorka pozwoliła sobie nadać nazwy ziół postaciom z książki. Do tego pod postacią opowieści przemyciła bardzo cenne informacje odnośnie ich leczniczych właściwości. Niektóre wątki powtarzała kilka razy, lecz w oparciu o inny schemat, byśmy i my zapamiętali co robić, kiedy jest się przeziębionym, kiedy mamy zły humor, a także, kiedy łapie nas nagły ból serca. Nawet sama okładka książki, kiedy potrzemy palcem jej wierzch od razu zapachnie nam w pokoju lawendą. U mnie niestety jest ten problem, że jestem alergikiem, więc zapach strony sprawił, że kichałam:-) Nie pachnie ona jednak przez cały czas. Jedynie potarta okładka wytworzy zapach, a później on zanika i wraca tylko przy pocieraniu.

Wracając do opowieści, poznamy tutaj dziewczynkę, której zwyczajne imię było tak dawno nie używane, że każdy zapomniał jak ono brzmiało. Miała piękne rude włosy, wyraziste okrągłe oczy i bardzo dobre serce. Uwielbiała słuchać opowieści swojej babci, która uczyła ją jak korzystać z ziół i gdzie ich szukać w razie potrzeby. Jednak pewnego dnia babcia zesłabła, a dziewczynka biegła co sił w nogach, niezbyt szczelnie odziana po doktora. Babcię zabrali do szpitala, a później do domu spokojnej starości. To w ten właśnie wieczór biegnąc w zimnie odmroziła sobie swój nosek i w ten sposób miał lekko szary odcień. To wtedy nazwali ją Lawendą. Miłość jej do babci była prze ogromna, nawet obiecała jej, że pewnego dnia znajdzie sposób i sprowadzi ją do domu. Widziała bowiem, że nie było tam babci dobrze, nawet lawenda nie sprawiała, że jej humor się poprawiał. W ten oto sposób poznamy inne postacie, które przyczynią się do wielu przygód w których ciekawość, dobre serce i zrozumienie będą potrzebne, by radość jej ukochanej babci powróciła na jej twarz. Bądźcie pewni, że z lekką nuta magii, wyciagnięcia pomocnej dłoni i ciekawości przejdziecie przez tą historię czasem z uśmiechem, a czasem ze wzruszeniem. Bardzo mi się podobała, tym bardziej, że dzięki niej poznałam naturalne metody wspierania naszego zdrowie, a nawet jego ratowania:-)