Lato koloru wiśni. Emely i Elyas. Tom 1

Jak sam tytuł wskazuje, jest to idealna propozycja na lato. Po niefortunnym zdarzeniu z przeszłości główni bohaterowie pałają do siebie ogromną niechęcią, lecz po latach ich ścieżki snów się splatają. Z przyczyn niezależnych od siebie są de facto zmuszeni spędzać trochę czasu w swoim towarzystwie. Dzięki temu mają czas i możliwość, by przepracować wspólnie, to co się wydarzyło, gdy mieli naście lat. Jest to przepiękna historia z motywem hate-love w Berlińskim style. Nie zabrakło tu też odrobiny wolności w postaci wyjazdu pod namiot w bardzo klimatyczne miejsce. Polecam ogromnie każdej romantyczce.

Ja nie wiem czemu dopiero teraz przeczytałam książkę „Lato koloru wiśni”. Nie wiem. Czy mi się podobała? Bardzo! Skradła moje serce od pierwszych stron.

„Lato koloru wiśni” opowiada o Emely – studentce literaturoznawstwa z niesamowicie sarkastycznym poczuciem humoru. Dziewczyna została kiedyś bardzo zraniona przez brata jej przyjaciółki i po latach znów na niego trafia. Tylko teraz zamiast westchnień i zauroczonych spojrzeń, pała do niego nienawiścią. Tylko, czy oby na pewno? Chociaż czasy studenckie mam dawno za sobą, czytając tę książkę znów poczułam się, jakbym miała 23 lata. To było niesamowite i bardzo przyjemne doznanie. Chociaż książka nie jest pozbawiona wad, a bohaterowie czasami mnie irytowali, to fabuła wynagrodziła mi wszystko. A poczucie humoru zawarte w treści sprawiało, że co chwilę wybuchałam śmiechem i to dość głośnym śmiechem. Ciężko było mi się oderwać od lektury, choćby na chwilę. A zakończenie… Powiem tylko tyle: to nie może się tak skończyć. Cieszę się ogromnie, że mam następną część, bo gdybym nie miała, dobijałabym się do autorki drzwiami i oknami ;)

Czas spędzony z tą książką to była czysta przyjemność. Pod tą niepozorną okładką kryje się coś wspaniałego. Gorąco polecam.

“Kiedy się śmiejesz, twoje oczy błyszczą, jak gdyby mieszkały w nich promienie słońca. A kiedy jesteś zła, są ciemne jak noc. Tak śmiesznie je zaciskasz i podnosisz jedną brew, jak gdybyś chciała pożreć mnie żywcem.”

Emely ma powód do radości. Jej najlepsza przyjaciółka nareszcie przeprowadza się do Berlina i znów będą mogły być nierozłączne. Ale już na początku przeprowadzki sprawy się komplikują. Alex ma bowiem zamieszkać w mieszkaniu swojego starszego brata – Elyasa. Emely łączy z nim przykra przeszłość i dziewczyna nie miała w planach mieć z nim już nic wspólnego. W trakcie unikania brata Alex, który uprzykrza jej życie, do Emely zaczyna pisać tajemniczy i wyjątkowy Luca... Czy to może przerodzić się w coś poważnego?

“Lato koloru wiśni” Cariny Bartsch to jedna z najbardziej pozytywnych książek jakie miałam przyjemność czytać. Uwielbiam bohaterów tej historii, wywołali we mnie ogrom emocji. Sarkastyczna Emely momentami zdawała się być moją bratnią duszą, gdyż wielokrotnie czułam, że w sytuacji, w której się znajdowała zachowałabym się tak samo. Kocham wszystkie słowne potyczki między nią a Elyasem, który z każdą kolejną stroną zyskiwał moją sympatię. Wiele fragmentów książki wzbudziło we mnie rozmarzenie, były one tak piękne i realne. Doceniam to, jak głęboka momentami była to historia, pomimo nastawienia autorki na jej humorystyczny charakter. Muszę przyznać, że rzadko który romans tak bardzo przypada mi do gustu!

Pomimo pokaźnych rozmiarów książkę tę czyta się niezwykle szybko. Autorka bezbłędnie wymyśliła przebieg zdarzeń oraz zabawne momenty, które perfekcyjnie trafiły w moje poczucie humoru. Wielokrotnie również mnie zaskoczyła (na przykład zakończeniem!). W teorii jest to schematyczna historia, jednak w praktyce autorka stworzyła coś nietuzinkowego i wypełnionego emocjami. Jej postaci są autentyczne i pełne życia. Gdyby ktoś powiedział mi, że ta historia wydarzyła się naprawdę, to uwierzyłabym w to bez mrugnięcia okiem. W “Lecie koloru wiśni” znajdziecie także całą masę wspaniałych cytatów. Ogromnie polecam tę książkę! Jest doskonała. :)

„Lato koloru wiśni” autorstwa niemieckiej pisarki Carina Bartsch okazało się jej debiutem, a jednocześnie pierwszą częścią serii, która na chwilę obecną składa się z trzech tomów. Tak, premiera trzeciego tomu pod tytułem „Wiosna koloru słońca” będziemy mieli okazję przeczytać już w marcu, kiedy to zaplanowana jest jej premiera. Przyznam szczerze, że okładki tych książek kojarzę, musiałam je gdzieś dostrzec na bookstagramach, ale nie miałam wcześniej możliwości, aby po nie sięgnąć, a to był błąd, który udało mi się naprawić.

Alex spędziła trzy lata w Monachium i zdecydowała się na to, aby przenieść do Berlina, gdzie pragnie rozpocząć dalszą edukację, studia. Jest to poważny krok, ale także wyczekiwany przez jej przyjaciółkę, Emerly nie marzy o niczym innym, jak o tym, by w końcu mieć przyjaciółkę bliżej siebie. Dziewczyna studiuje literaturoznawstwo i jest bardzo oczytana, pomimo tego, że nie należy do zbyt rozrywkowych osób, jej przyjaciółka Alex jest wręcz jej przeciwieństwem. Dziewczyny świetnie się dogadują, ale istnieje jedna rysa na szkle ich relacji, a nosi ona imię Elyas. Elyas jest bratem Alex, na nieszczęście dla Emerly, ta zamieszka z nim w Berlinie, więc będą się bardzo często widywać. Od nienawiści, wzajemnej wrogości istnieje cienka granica w kierunku miłości, o czym nie raz zdołaliśmy się przekonać w literaturze. Czy Emerly czuje coś więcej do Elysa? Dlaczego tak bardzo mu się opiera? Które w końcu wygra tą walkę?

„Lato koloru wiśni” jest książką, która ma w sobie romans, a ON umiejscowiony został w otoczeniu akademickim, lubię powieści, które zostały umieszczone w takim tle. Przypominam sobie, jak to było, i ile fajnych ludzi się w studenckich czasach spotkało. Bohaterowie znają się z przeszłości, która ich rozdzieliła na siedem długich lat milczenia, a wszystko przez nieporozumienie, a ile czasu straconego. Czasami tak bywa, że upór i niechęć maskują to, czego pragnie serce. Musze przyznać, że Carina Bartsch ma wyjątkowo lekkie i przyjemne w odbiorze pióro. Nie miałam trudności we wczuciem się w świat przez nią przedstawiony, ani ze zrozumieniem bohaterów, chociaż nigdy tak do końca nie możemy być tego pewni. „Lato koloru wiśni” niesamowicie mnie wciągnęło, nie wiem, czy to za sprawa samej autorki, czy sposobu wykreowania głównych bohaterów, ale muszę powiedzieć, że byli uroczy i ich utarczki czytało się z przyjemnością. Emerly i Elyas przyciągają się wzajemnie jak atomy, a ich sarkastyczne docinki sprawiają czytelnikowi nie małą frajdę.

Emely niezmiernie cieszy się, gdy jej przyjaciółka wraca do Berlina i znowu ich kontakt będzie bliższy. Niestety z tym wiąże się też nieprzyjemny aspekt, ponieważ pojawi się również jej brat, który już kilka lat temu złamał jej serce. Tym razem nie chce na to pozwolić. Nie chce kolejny raz się zawieść i mieć znowu złamane serce. Dziewczyna również internetowo poznaje pewnego chłopaka, który wydaje się świetnym kandydatem na przyjaciela, a może i partnera. Jednak Emely boi się zaproponować spotkanie czy poprosić go o zdjęcie. Czy wreszcie się odważy? Czy stare odczucia ponownie odżyją? Czy jej cięte riposty sprawią, że chłopak wreszcie odpuści? Jaka była ich historia?

Ta ksiązka kilka lat temu była bardzo popularna i wiele osób mówiło o niej bardzo pozytywnie. Jako że w tym roku wychodzi kolejna część, wypadałoby sprawdzić o co był ten szum. Pomimo tego, że ma ona już swoje lata i bohaterowie wspominają o magnetofonach czy odtwarzaczach mp3 to i tak świetnie się przy niej bawiłam!

Ogólnie nie będę ukrywać, po opisie bałam się, że to będzie powtórka z rozrywki i schemat za schematem. Kolejny romans szara myszka i bad boy, stara miłość i spotkanie po latach i nagły powrót uczuć. Nawet nie wiecie jakie było moje zdziwienie gdy skończyłam ją czytać. Dzięki niej zaczęłam się zastanawiać o pewnych granicach w literaturze. Jedni potrafią narzekać, że do zbliżenia bohaterów dochodzi tak na ok. 50 stronie i jest to nierzeczywiste. Inni potrafią narzekać jak do takich sytuacji dochodzi na samym końcu, bo ile można było na to czekać i gdzie w tym wszystkim znaleźć najlepszy moment? W tej powieści uczucia się ważnym aspektem i można było się spodziewać, że jak powieść ma niecałe 500 stron to będzie ich od groma. Otóż nie i to było wielkie zaskoczenie, bo przez to czuję niedosyt i chciałabym od razu zabrać się za kontynuacje!

Bohaterowie zostali naprawdę świetnie wykreowani. Emely to dziewczyna mądra, rozważna i oczytana. Studiuję literaturoznawstwo i nie należy do takich "balujących osób". Ma genialne poczucie humoru, przy których śmiałam się w głos i zaznaczałam cytaty (a długo tego nie robiłam). To jakie cięte riposty leciały to mnie zadziwiały. Elyas za to mnie rozbawiał, choć czasami denerwował swoim nachalstwem. Jednak mimo tego był zabawny, uroczy i naprawdę opiekuńczy.

Ogólnie jestem zaskoczona jednym faktem. Ta powieść ma swoje lata i mogłoby się wydawać, że niektóre wydarzenia mogłyby wydarzyć się kompletnie inaczej i sprawniej. Jednak podczas lektury to było naprawdę urocze, gdy bohaterowie słuchali muzyki na mp3 czy magnetofonach, jak wymieniali się emailami, a nie przez aplikacje. To dodawało tej historii wielkiego uroku i fajne wspomnienia!

I druga kwestia, która pojawiała mi się w głowie podczas lektury, to kiedy jest najlepszy momenty w książkach, by u bohaterów doszło do takiego ważniejszego zbliżenia. Często ktoś zarzuca, że jak postacie zrobią to na 50 stronie, to jest to za szybko, że oni nie mieli jak się poznać i wychodzi to sztucznie, ale jak pojawia się powiedzmy na 300 z 350 stronicowej powieści to "ile można było czekać", takie zwlekanie też jest złe. Czy istnieje jakaś granica, która jest idealna na taki moment? Jestem bardzo ciekawa Waszego zdania!

Podsumowując, ta książka jest świetną odskocznią od tych wszystkich obecnie wydawanych powieści. Jest zabawna, urocza i na pewno sprawi wiele radości. Zdecydowanie nie będziecie się przy niej nudzić! Naprawdę bardzo się cieszę, że przeczytałam ją dopiero teraz i nie będę musiała długo czekać, ponieważ w marcu wychodzi trzeci tom! Także jeśli nie mieliście jeszcze okazji się z nią zapoznać, to koniecznie to nadróbcie i nie przerażajcie się objętością! Styl autorki jest lekki i bardzo przyjemny i pochłania od samego początku. Strony uciekają tak szybko, że ja nawet nie zauważyłam kiedy przekroczyłam połowę czy doszłam do ostatniej strony. To genialna powieść o pierwszej miłości, zawziętości i ciętych ripostach! Już jestem ciekawa co będzie działa się dalej!

Emely studiuje literaturoznawstwo w Berlinie. Doskwiera jej samotność, więc informacja, że jej najlepsza przyjaciółka Alex przeprowadza się właśnie tam, jest jak spełnienie marzeń. Od zawsze były bardziej jak siostry, więc bycie blisko i możliwość częstych spotkań, napawa dziewczynę ogromną radością.

Stan ten trwa do momentu, aż dowiaduje się z kim zamieszka Alex. Będzie musiała zmierzyć się ze wspomnieniami i uczuciami, które powrócą i nawet sarkazm w tym przypadku nie pomoże. Do tego tajemniczy Luca, który pisze maile do Emely...

„Lato koloru wiśni” jest historią osadzoną w realiach życia uniwersyteckiego, głowni bohaterowie studiują i mierzą się z problemami dość typowymi dla tego okresu. Jest jednak w tej książce coś, co sprawia, że czytanie jej, jest niezwykle przyjemne i wciągające.

Głowni bohaterowie, czyli Emely i Elyas są świetnie wykreowani i nawet, gdy podejmują decyzje, których nie popieramy, to ciężko mieć do nich żal.

Emely jest zwykła dziewczyną, która kryje się za murem sarkazmu, łatwo przedziera się do serca czytelnika i wielokrotnie podczas czytania wywołuje uśmiech na twarzy. Do tego ona jest narratorem, więc żyjemy jej emocjami i zżymamy się z nią.

Elyas nie jest za to typowy jak na historie tego typu - jest słodki, kochany i troskliwy. Nawet, gdy dziewczyna jest dla niego złośliwa, ON odpowiada uśmiechem. Nie pokazuje tego, co leży mu na sercu i jest wytrwały w dążeniu do celu. Tak jak dziewczyna przedzierała się do mojego serca, tak ON do niego wpadł w sekundę 

Autorka nie zapomniała również stworzyć genialnej drugoplanowej bohaterki, czyli Alex, która jest niczym tornado! Kiedy ta kobieta wpada do pokoju, to będzie się działo.

Cała historia jest świetnie rozplanowana, nic się nie dzieje za szybko i mamy okazje poznawać bohaterów, jakbyśmy normalnie poznawali ludzi. Mamy czas na wszystko - miłość, nienawiść, radość i problemy! Możemy wszystko w spokoju przeżywać z bohaterami, bez poczucia, że zaraz historia się skończy i zostaniemy ze złamanym sercem.

Jest to jedna z najlepszych historii tego typu, które miałam okazje czytać i od razu zabrałam się za drugi tom, którego recenzje będziecie mogli przeczytać już jutro! Mogę Wam już zdradzić, że będzie się działo 

„A przecież książki to jeden z najcenniejszych darów na ziemi. Kunsztownie zestawione słowa, które zmieniały się w melodię, a potem w obrazy. Białe, puste kartki, na których powstawały światy większe od wszechświata. Przestrzenie, które wciągały ludzi i kazały im zapominać o wszystkim wokół. Literatura była magicznym zaklęciem, któremu całkowicie uległam.”

Czyż to nie jest najcudowniejszy cytat dla każdego miłośnika literatury?

Swego czasu było o niej głośno, kusiła sobą nieustannie. Okładka może i nie jest zachwycająca, ale grzbiety wyglądają uroczo. W końcu wylądowała na liście „pilne” i przy okazji najbliższych zakupów wylądowała w koszyczku. I tak oto, jest teraz na moim regale.

„- Elyas, czy ty mnie słuchasz?

- Tak, oczywiście.

- Dobrze. AIDS rozprzestrzenia się wśród gejów nie dlatego, że są gejami, ale dlatego, że są mężczyznami, rozumiesz?

Rozbawiony Elyas potrząsnął głową.

- Emily, nie mam pojęcia, o czym mówisz. Nie wiem nawet, jak wpadłaś na ten temat.”

W książce poznajemy Emely, studentkę literaturoznawstwa obdarzoną sarkastycznym poczuciem humoru. Od dzieciństwa zaprzyjaźniona z szaloną Alex, również studentką, która po nieudanym związku porzuca dotychczasowe studia i wraca do Berlina. Wytęsknione przyjaciółki znowu będą nierozłączne. Wielkim zdziwieniem dla dziewczyny jest wiadomość, że Alex będzie mieszkać ze swoim, co niechętnie przyznaje Emely, przystojnym bratem, z którym nie ma zbyt miłych wspomnień. Spodziewanie w jej skrzynce pocztowej pocztowej zaczynają pojawiać się e-maile od tajemniczego wielbiciela, który wydaję się być jej bratnią duszą. Od tej z pozoru niewinnej wiadomości wszystko się zaczyna.

Carina Bartsch postarała się o przyjemne chwile dla czytelnika, jednak troszkę przedobrzyła.. o czym wspomnę troszkę później. Dużym plusem jest spora ilość niekiedy naprawdę śmiesznych dialogów. Nie przepadam, za przytłaczającymi monotonnymi opisami. Tutaj nawet przemyślenia bohaterki nie przygniatały swoją obszernością, w większości były to wywołujące uśmiech na twarzy lamenciki. Temat można by rzec oklepany, jednak ubarwiony o świetnych bohaterów, do których gładko i szybko się przyzwyczajamy.

„Czasem uświadamiamy sobie różne rzeczy dopiero, kiedy o nich opowiemy. Jeśli zachowujemy je dla siebie, możemy je upiększać, zniekształcać, a nawet wypierać. Wypowiedziane – stają wyraźnie przed oczami. Zaśmiej się komuś w twarz albo wykrzycz coś, czego ten nie chce sobie uświadomić.”

Wszystko cacy, nie mam miałabym większych zażaleń, gdyby ta historia nie była tak rozwleczona. Jakim rozczarowaniem okazało się dla mnie, że „Zima koloru turkusu”, to dalsza część historii, która zdecydowanie nie zyskała na takim przeciąganiu. Mimo całej sympatii do bohaterów, mimo przeuroczych sytuacji, w których uczestniczyli i przystępnego pióra pisarki dopadło mnie zniechęcenie. Niedługo po skończeniu tego tomu wzięłam się za kontynuacje i utknęłam. Całe napięcie, chęć dowiedzenia się co dale zniknęło. Ekscytacja wyparowała ustępując znużeniu i niechęci do dalszego przewracania stron.

Gdyby nie widmo drugie tomu, moja ocena byłaby jak najbardziej pozytywna.

Recenzja również na blogu:

[Adres usunięty]

"Czasem uświadamiamy sobie różne rzeczy dopiero, kiedy o nich opowiemy. Jeśli zachowujemy je dla siebie, możemy je upiększać, zniekształcać, a nawet wypierać. Wypowiedziane - stają wyraźnie przed oczami."

Przeglądając różnorodne blogi, często przed oczami przewijały mi się recenzje książki "Lato koloru wiśni" - z każdą kolejną czułam się coraz bardziej zaintrygowana tą powieścią. Zadawałam sobie pytanie, co jest w niej takiego, że zdobyła ona aż tyle (w większości) pozytywnych recenzji. Teraz, po przeczytaniu książki, jestem już w stanie wyjaśnić jej popularność - oczywiście z mojego punktu widzenia.

Emely i Elyas swoją znajomość nawiązali już długo przed czasem, który jest przedstawiony w powieści. Jednak za sprawą kilku niefortunnych czynników, które zaistniały w pewnej sytuacji, stracili ze sobą kontakt. Lato koloru wiśni opowiada o losach tych dwojga ludzi w siedem lat po pewnym wydarzeniu. Spotykają się przypadkiem - gdy Alex, przyjaciółka Emely i siostra Elyasa, wprowadza się do Berlina. Jakby tego było mało, do głównej bohaterki zaczynają przychodzić anonimowe e-maile od cichego wielbiciela... Którego z bohaterów zignoruje - Elyasa czy Lucę? A może któregoś z nich pokocha?

Pomimo tego, że opowieść została oparta w niektórych miejscach na pewnej schematyczności, autorka świetnie sobie z tym poradziła i zamaskowała to humorem i ciętymi ripostami Emely skierowanymi w stronę Elyasa, którym praktycznie nie było końca. Początkowo uważałam w pewnych momentach główną bohaterkę za lekko irytującą, jednakże później zrozumiałam jej postawę wobec brata swojej przyjaciółki. On sam w moich oczach wypadł pozytywnie, ponieważ - w przeciwieństwie do Emely - był w stanie podejmować w miarę racjonalne decyzje samodzielnie. Jego siostra... była trochę tą z tych słodkich, cukierkowych bohaterek, które powodują podejście tęczowej treści żołądkowej do gardła.

Książka z pozoru niby niczym się nie różni od pozostałych młodzieżówek dostępnych na rynku, jednakże autorka zawarła w niej coś swojego, co nie pozwala o sobie zapomnieć nawet po pewnym okresie po zakończeniu pierwszej części. Nie piszę tej recenzji zaraz po przeczytaniu, ponieważ w tamtym okresie nie potrafiłam sklecić jakiegokolwiek zdania dotyczącego historii Emely oraz Elyasa i nie było to spowodowane dobrze znanym niektórym kacem książkowym. Po prostu za każdym razem, kiedy chciałam coś napisać, po raz kolejny wyobrażałam sobie to, co stanie się dalej i nie byłam w stanie skupić się na tym, o czym miałam wspomnieć.

"Życie może się skończyć w ułamku sekundy. Bez ostrzeżenia, bez szans, by zdążyć coś jeszcze załatwić, coś, co mogłoby być ważne."

Nie mogę się doczekać, aż sięgnę po kontynuację i wreszcie zaspokoję moją ciekawość odnośnie dalszych losów głównych bohaterów "Lata koloru wiśni". Jeśli macie ochotę poznać historię Emely i Elyasa, a przy tym ewentualnie uronić parę łez ze śmiechu, bardzo polecam Wam sięgnięcie właśnie po ten tytuł. Mam nadzieję, że będziecie równie zadowoleni, jak ja!

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki dziękuję Wydawnictwu Media Rodzina!

[Adres usunięty]

Niesamowicie wciągająca historia!

[Adres usunięty]

Czy dałabyś drugą szanse swojej pierwszej miłości?

Emely, dwudziestotrzyletnia studentka literaturoznawstwa po wielu latach przyjaźni musi rozstać się ze swoją najlepszą przyjaciółką. Niestety wybierają dwa różne miasta, w których mają kształcić się na przyszłość. Na szczęście głównej bohaterki jakiś czas później Alex postanawia przeprowadzić się do Berlina i tam zacząć studia od nowa. Zaczynają się kolejne spotkania, których tak brakowało głównej bohaterce. Ale również z najlepszą przyjaciółką w życie studentki wkroczył Elyas - starszy brat Alex, z którym Emely nie ma dobrych wspomnień. Przymus spędzania czasu razem może poróżnić ich ze sobą do momentu, w którym się znienawidzą lub doprowadzi do chwili, w której oboje poznają prawdę o sobie. Chłopak ma jedną wadę, która jednocześnie jest jego zaletą - turkusowe oczy - od których nie jest się w stanie oderwać wzroku bez głębszego wpatrzenia się w nie. Jaką cenę główna bohaterka będzie musiała zapłacić za wpatrywanie się w oczy Elyasa o sekundę za długo? I kim jest tajemniczy Luca, z którym główna bohaterka koresponduje przez e-maile? Czy może okazać się drugą miłością jej życia? Mimo tego, iż jeszcze się nie widzieli?

Czasami sięgam po książki przez ładną okładkę. Przy "Lecie koloru wiśni" właśnie przez nią miałam wątpliwości. Wyglądała na słabą młodzieżówkę, po której nie można się zbyt wiele spodziewać. Gdy w sieci pojawiły się pierwsze recenzje, dalej nie byłam pewna, czy warto poświęcić jej czas. W końcu jednak uległam. I przepadłam.

"Lato koloru wiśni” to historia, jakich wiele. Jest ona - Emely – młoda i ładna dziewczyna i ON - Elyas – bardzo przystojny i pewny siebie chłopak. Są rówieśnikami i znają się od lat. Kiedyś coś tam między nimi było, a właściwie coś próbowało się między nimi zacząć, ale nie wyszło. Teraz spotykają się ponownie za sprawą jego siostry - Alex, która jest najlepszą przyjaciółką Emely. On niemal od pierwszej chwili jest nią bardzo zainteresowany, ona nim nie, a przynajmniej robi wszystko, żeby do tego nie dopuścić, bo ma go za dupka do kwadratu, który uwodzi dziewczyny tłumnie i zmienia je jak rękawiczki. W tej opowieści jest jeszcze ktoś, póki co anonimowy, a jednak bardzo istotny – to tajemniczy chłopak, którego Emely poznaje przez internet i z którym z coraz większą przyjemnością mejluje.

Zacznijmy od głównych bohaterów – Elyas pójdzie na pierwszy ogień, gdyż wydał mi się dużo sympatyczniejszy od Emely. Był arogancki i zbyt pewny siebie, ale naprawdę nie można było go nie polubić. Szczególnie, że przy bliższym poznaniu okazywał się też czuły, słodki i bardzo opiekuńczy. Elyas zyskiwał przy bliższym poznaniu, gdyż takiego chłopaka chyba każda z nas chciałaby mieć przy sobie. Każda, tylko nie Emely.

I tu dochodzimy do drugiej z głównych postaci tej powieści – Emely. Dziewczyna nie daje się złapać na lep czułych słówek Elyasa, który dwoi się i troi, żeby zwrócić na siebie jej uwagę. Dla niej Elyas to nic niewarty lekkoduch, któremu tylko seks w głowie. Jaka jest Emely? Niezbyt pewna siebie, nieco niezdarna, wiecznie z nosem w książkach, ale też inteligentna, sarkastyczna, a jej cięty języczek potrafi nieźle dogryźć, szczególnie Eluasowi, gdyż to na nim wyżywa się najczęściej. Niestety, bywa również chwilami naprawdę mega irytująca. Były takie chwile, kiedy miałam ochotę złapać ją za tapir i rąbnąć nią o najbliższe drzewo, żeby wreszcie oprzytomniała, gdyż to, jak traktowała Elyasa, wołało o pomstę do nieba.

Najbardziej zadziwiające jest zakończenie tej historii – takiego się nie spodziewałam. Dobrze, że za chwilę wychodzi drugi tom, bo już nie mogę się doczekać, co będzie dalej.

Jedyne, do czego tak naprawdę mogłabym się przyczepić, to okładka – jak dla mnie beznadziejna. Gdybym miała sugerować się tylko i wyłącznie tym, to z pewnością bym po nią nie sięgnęła. A pamiętajmy, że sporo osób to wzrokowcy (przyznaję się bez bicia, ja też do nich należę i nie raz już zdarzyło mi się kupić książkę tylko dlatego, że urzekła mnie śliczna okładka). Mam też problem z tytułem, który nijak nie kojarzy mi się z treścią książki ani do niczego nie nawiązuje.

To, na szczęście, jedyne minusy, reszta jest naprawdę świetna i dlatego z czystym sumieniem mogę ją polecić każdemu, kto lubi się pośmiać i powzruszać. To idealna lektura na nadchodzące jesienno-zimowe wieczory.

Niby nic odkrywczego, a jednak… Ta historia ma swój specyficzny urok i naprawdę wciąga. Jestem więcej niż pewna, że czytając tę książkę, nie będziecie się nudzić. Niby jest przewidywalna, a jednak okazuje się, że nie. Niby trąci banałem, ale co z tego, skoro czyta się ją z dużą przyjemnością.