Lato do wynajęcia

Szukacie książki na wakacje? Jeśli tak, to koniecznie sięgnijcie po Lato do wynajęcia autorstwa Karoliny Wilczyńskiej. To lektura z pozytywnym przekazem, w której nie brakuje humoru i wzruszeń.

Grupa absolwentów uniwersytetu trzeciego wieku szuka pomysłu na siebie. Rok akademicki dobiegł końca, a żądni przygód i chętni do dalszego rozwoju seniorzy chcą czerpać z życia, ile wlezie, chcą być potrzebni, chcą doświadczyć nowego. Jedna z bohaterek wpada na pomysł, aby wystawić ogłoszenie, w którym wynajmą siebie na lato w charakterze babć i dziadków. Ku ich uciesze, bardzo szybko dostają odpowiedzi na anons od swoich przyszłych rodzin. Czy dla bohaterów lato okaże się spełnieniem wakacyjnych marzeń? A może będą musieli borykać się z przeszkodami? Czy bycie babcią i dziadkiem okaże się banalnie proste?

Lato do wynajęcia to książka, która wyciąga na wierzch wiele życiowych problemów. W dzisiejszym szalonym świecie, dla niektórych pogoń za pieniądzem jest ważniejsza od rodziny, dla innych spełnianie swoich pasji kosztem najbliższych, a dla jeszcze innych prym wiedzie strach przed samotnością, albo chęć układania życia za kogoś. Autorka pokazuje, jak łatwo przychodzi nam dbanie o swoje dobro, kosztem innych i jakie konsekwencje niesie za sobą taka postawa. Brzmi poważnie, prawda? Ale nie martwcie się, bo książkę czyta się bardzo przyjemnie i szybko. Może na początku miałam mały problem z wciągnięciem się w akcję, ale kiedy już bliżej poznałam bohaterów i ich wakacyjne rodziny nie mogłam się oderwać. Pełno w tej książce empatii, dobrych słów, ciepła. To była dobra lektura z morałem.

Książka Karoliny Wilczyńskiej „Lato do wynajęcia” to bardzo ciepła opowieść o starszym pokoleniu. Lekka i przyjemna, ale z wartościowym przekazem umili Wam letnie popołudnia.

Pięciu seniorów uczęszczających na Uniwersytet III wieku zaprzyjaźnia się i spędza razem czas podczas przerwy wakacyjnej. Czują się nieco osamotnieni, wówczas Wiesia była dziennikarka, wpada na szalony pomysł –  dodaje ogłoszenie o „dziadkach do wynajęcia”, jak się okazuje wbrew wszelkim obawom, każdy z nich dostaje propozycje od rodzin. I ile się tu dzieje! Trafiają w różne miejsca, z różnymi ludźmi. Każdy z nich przeżywa swoją własną wakacyjną przygodę. Co więcej, mają swoją misję do spełnienia.

Fabuła jest iście wakacyjna, mamy tutaj prawdziwie urlopowy klimat. Wraz z bohaterami wylądujemy w pięknych miejscach: nad morzem, nad jeziorem, w górach, a nawet w ciepłych krajach za granicą. Czyż to nie cudowne, że w jednej książce mamy tyle wspaniałości? Oczyma wyobraźni spędzałam czas z seniorami. Bohaterowie są świetnie wykreowani, pełni optymizmu, ciepła i wigoru spełniają swoje „zadania”, sami przy tym dobrze się bawiąc. Pomagają, służą dobrą radą i życiową mądrości, niekiedy sami czerpiąc z tego pobytu lekcję życia.

Ta książka to wspaniała odskocznia od dnia codziennego, pełna humoru i ciepła, ale i poważnych życiowych przesłanek. Pani Karolina ukazuje różnice międzypokoleniowe, uświadamiając, że to nie pieniądze i nowoczesne gadżety dają ludziom szczęście, a po prostu bliskość i rozmowa,  o której niestety często w biegu, jakim żyjemy, często zapominamy. Uświadamia nam poprzez tę opowieść, że nie zawsze „mieć” znaczy „być”. Bo miłości i czasu spędzonego z bliskimi  nie kupi się za żadne pieniądze.

Zachęcam Was do sięgnięcia po tę pozycję, wzruszenie i śmiech macie gwarantowane 😊 

Za egzemplarz do recenzji dziękuje Wydawnictwu Czwarta Strona. 

Kilka słów o fabule:

Co można robić kiedy jest się już samotnym seniorem i wydawałoby się, że wszystko co dobre już za nami? Jedni siedzą w domu i rozmyślają o tym co było, a inni biorą sprawy w swoje ręce i nie pozwalają sobie na nudę.

Melania, Wiesia, Irena, Józef i Kazimierz należą do tej drugiej kategorii. Seniorzy w ciagu roku uczestniczą w zajęciach Uniwersytetu Trzeciego Wieku, dzięki czemu uczą się nowych rzeczy, a jednocześnie mają okazję się ze sobą spotykać. Jednak gdy nadchodzą wakacje, nasi bohaterowie wpadają w lekką melancholię czym się zająć podczas lata. Melania wpada na niezwykle zwariowany pomysł i proponuje, by zaoferowali swoje towarzystwo do wynajęcia. Mimo początkowego sprzeciwu pomysł dochodzi do skutku i nawet znajdują się rodziny, które ich wynajmują.

Autorka podzieliła losy seniorów na poszczególne rozdziały i dzięki temu, wiemy dokładnie gdzie kto pojechał i jakie spotkały go przygody.

"Tylko ty sam możesz to zrobić. Jeżeli chcesz być wysportowany, to trenuj. Walcz o siebie, o swoje pragnienia i nie pozwól, żeby inni podcinali ci skrzydła. Tylko pamiętaj, że nic samo się nie zrobi. Trzeba siły, woli i pracy, żeby osiągnąć cel."

Moje odczucia

Jeśli zastanawiasz się jaką książkę wziąć na urlop, a chcesz się zrelaksować przy czytaniu to gorąco Ci polecam "Lato do wynajęcia". Co ważne - nie jest to tylko słodka letnia opowieść, ale także książka niosąca za sobą przesłania i dająca do myślenia. Po przeczytaniu można, a nawet trzeba, spojrzeć na siebie z boku, na to jak my zachowujemy się na wakacjach, na to jakie sobie ustaliliśmy priorytety w życiu. Bardzo podobał mi się pomysł autorki na fabułę - zaczęłam się nawet zastanawiać, czy taka sytuacja jest możliwa w życiu. Ileż jest obok nas samotnych starszych osób, które nie mają rodziny, a które mogą nam przekazać wiele ważnych myśli. Czy w prawdziwym życiu ktoś zdecydowałby się wynająć seniora do towarzystwa?

"Muszę wam powiedzieć, że pies jest bardzo dobrym partnerem do rozmów. Chyba nikt w życiu tak uważnie mnie nie słuchał."

Czytałam wiele książek Karoliny Wilczyńskiej i "Lato do wynajęcia" to mój nr 1. Lekka, przyjemna, mądra, optymistyczna i podnosząca na duchu opowieść dla czytelników w każdym wieku. Gwarantuję, że na waszej twarzy ukaże się uśmiech, a losy bohaterów wciągną was, że będziecie chcieli wiedzieć, jak to się skończy.

Polecam!

Mam słabość do powieści, w których główną rolę odgrywają starsi bohaterowie. Może to przez fakt, że takie osoby bardziej potrafią docenić życie, może to po prostu moje uwielbienie do wszystkich seniorów, ale niezależnie od czynników uważam, że Karolina Wilczyńska wpadła na rewelacyjny pomysł z którego w dodatku wyciągnęła cały możliwy potencjał.

Chociaż nie zawsze zgadzam się z punktem widzenia autorki i nie każdą jej powieść uważam za w pełni udaną to jednak mam do niej zaufanie i nawet mimo pewnych uwag z przyjemnością sięgam po kolejne nowości. Tym razem jednak autorka bardzo miło mnie zaskoczyła składając na ręce czytelników powieść - moim zdaniem - najlepszą jaką napisała, zabawną, szczerą, w pełni wiarygodną i w dodatku z przyjemnym, świadomym przesłaniem. W połączeniu z lekkim stylem, sympatycznymi dialogami oraz mocnym naciskiem na realność bohaterów otrzymałam lekturę obyczajową z perypetiami oryginalnych postaci, której nie miałam ochoty odkładać aż do zamknięcia ostatniej strony.

To propozycja idealna na lato, do poczytania na świeżym powietrzu w spokojny, słoneczny dzień. Poprawia humor, przywołuje na twarzy szczery uśmiech i od samego początku pozwala zżyć się z bohaterami. Obserwujemy bowiem losy grupy absolwentów uniwersytetu trzeciego wieku, którzy właśnie skończyli rok akademicki. I jak to we wakacje bywa: nagle okazało się, że mają zbyt dużo wolnego czasu. Jeden z seniorów wpada na pomysł, by dać do prasy ogłoszenie, w którym zaoferują samych siebie - naznaczonych wiekiem, doświadczeniem i dobrą energią. Jak więc oprzeć się takiej propozycji?

Gdybym przeczytała w prawdziwym życiu podobne ogłoszenie, chyba sama zdecydowałabym się przyjąć ofertę. Oczywiście nie byłoby takich zabawnych scen i mnóstwa nieporozumień jakie pojawiły się w fabule, ale i tak chętnie skorzystałabym z towarzystwa i zaczerpnęła trochę życiowej wiedzy. Marzyłam więc na jawie śledząc kolejne perypetie bohaterów i uśmiechałam się sama do siebie, bo to była niesłychanie pogodna i podnosząca na duchu opowieść o ludziach spotykanych na ulicy, których mijamy w biegu, których nie doceniamy. A okazało się, że seniorzy mają znacznie więcej do powiedzenia aniżeli my sami, bo dla nich różnice pokoleniowe nie mają znaczenia.

"Lato do wynajęcia" uznaję za hit tych wakacji! To najbardziej optymistyczna lektura jaką przeczytałam w tym roku, odważna, świadoma i dająca mocno do myślenia młodemu pokoleniu. Karolina Wilczyńska przeszła samą siebie w pełni wykorzystując potencjał swojego niebanalnego pomysłu i zaserwowała mi lekturę, którą z dumą stawiam na półce moich ulubionych. Mnóstwo dobrej energii, zabawy i szczerych emocji w towarzystwie bohaterów, których nigdy nie zapomnę. Czy mogę prosić o kontynuację losów tych dziarskich seniorów?

W iście wakacyjny, lekki sposób podkreślająca wartości rodzinne, akcentująca pełnię życia nieograniczoną wiekiem, zwracająca uwagę na młodość, której wyznacznikiem nie jest gibkie ciało, a umysł pragnący nowych doznań. „Lato do wynajęcia” to zabarwiona otulającym wydźwiękiem książka, która rozlewa po sercu czytelnika niebywałe ciepło, wzmagając letnią atmosferę ją otaczającą. To powieść na jeden wieczór, która tkwi w pamięci znacznie dłużej – rozczulająco oczarowuje swoim niewątpliwym urokiem, doskonale bawi, ale też wzrusza i dotyka strun skrytej na dnie duszy tęsknoty za nostalgicznymi wspomnieniami z dzieciństwa. „Lato do wyjęcia” to plątanina mądrości i doświadczenia płynących z podróży życia, szczęśliwej, jak i wyboistej, ale przede wszystkim podkreślającej to, co najważniejsze, a tym samym ulotne, oraz poszukiwania właściwego celu wędrówki, która dopiero ma się rozpocząć. W piękny sposób oddano międzypokoleniowy splot odzwierciedlający uniwersalność egzystencjonalnych kierunków na trasie, którą z pewnością można pokonywać razem, ramię w ramię. Autorka namalowała obraz emocji, który każdy, bez względu na stopień życiowego etapu, chciałby powiesić nad swoim łóżkiem – pokryty barwami troski, bliskości i uwagi, z wyraźnie zaznaczonym szkicem miłości przyciągającej uwagę obserwatora malunku. Pędzlem ze słów wykreowano portret pięciu staruszków o skrajnie różnych osobowościach, których łączy chęć czerpania z losu całymi garściami oraz dobro, którym chcą dzielić się z innymi – to nietuzinkowy fundament fabuły, która dostarcza przyjemnej rozrywki, ale i refleksyjnych myśli, gdzie pozytywne uczucia, wywołane u odbiorcy, trwają w silnym uścisku z zadumaniem. Opowieść wyzbyta z konwencjonalnego postrzegania osób starszych, osnuta na pięciu wakacyjnych historiach skrywających głębsze doznania, nieświadomie wpływające na nasz światopogląd poprzez oblicze nakreślonych precyzyjnie współczesnych problemów. Swoiste pięć w jednym – szalona, fabularna spójność roztaczająca kilka opowieści o ponadczasowym przekazie, który przekracza wszelkie bariery – jestem zachwycona tą kreacją!