Kumulacja

Zdarza Wam się sięgnąć po książkę nie dlatego, że akurat macie na nią ochotę, ale dlatego, że napisał ją autor, którego już dobrze znacie i którego styl doskonale Wam leży? Ze mną tak właśnie było. Stacha Szulista poznałam w 2024 roku dzięki powieści "Miłość spod ziemi" i powiem wprost, że ta książka mnie totalnie kupiła. Od tego momentu wiedziałam, że żadna kolejna jego książka nie może mi umknąć. Gdy tylko zobaczyłam "Kumulację" intrygujący tytuł, ciekawy opis i okładkę, wiedziałam, że muszę ją przeczytać.

Choć Kumulacja została przypisana do literatury pięknej, w moim odczuciu z powodzeniem można by było ją wrzucić do kategorii komedii obyczajowej z elementami absurdu i ironii. I to takiej, która nie próbuje być na siłę zabawna, tylko taka po prostu… z charakterem.

Głównymi bohaterkami są Karin i Natasza. Dwie kobiety, które lata młodości mają już dawno za sobą, ale absolutnie nie powiedziały jeszcze ostatniego słowa. Są jak ogień i woda, jak dwie strony tej samej monety niby zupełnie różne, a jednak nierozerwalnie ze sobą związane. Mieszkają razem i nie oszukujmy się działają na siebie jak płachta na byka. Wypominają sobie wszystko, dogryzają, kłócą się o drobiazgi… ale gdyby któraś z nich naprawdę potrzebowała pomocy, druga rzuciłaby się w ogień bez mrugnięcia okiem. I w tym jest coś niesamowicie prawdziwego, ludzkiego i poruszającego.

Książka zaczyna się od intrygującego, wręcz onirycznego momentu. Nocny, nieproszony gość pojawia się w ich domu i zostawia po sobie jedynie męski zapach. Czy to jawa? Czy to sen? A może coś jeszcze innego? Ten element wprowadza atmosferę tajemnicy, lekkiego niepokoju ale też daje przedsmak tego, co będzie się działo dalej. Bo potem to już naprawdę się dzieje.

Autor serwuje nam nie tylko powrót do przeszłości obu bohaterek, ale także całą serię dziwnych, zaskakujących wydarzeń, które sięgają granic absurdu. Przypadki zaczynają się niebezpiecznie kumulować i naprawdę nie wiemy, czy to jeszcze przypadki, czy już przeznaczenie, albo… plan. Czy przeszłość może wrócić i narobić zamieszania w życiu kobiet, które planowały jedynie spokojnie starzeć się z kotem i herbatką? Co się stanie, kiedy tajemnice wyjdą na jaw? I do czego doprowadzi ta cała, narastająca lawina wydarzeń?

Czytelnik w trakcie lektury doświadczy całego wachlarza emocji od śmiechu przez łzy, przez zdziwienie i wzruszenie. To historia, która rozbawi, ale też momentami ukłuje. Pokazuje, że życie potrafi zaskoczyć nawet wtedy, kiedy wydaje nam się, że już nic się nie wydarzy. Że człowiek nigdy nie przestaje być człowiekiem, ze swoimi emocjami, pragnieniami, wątpliwościami niezależnie od wieku.

Co najbardziej mi się w tej książce podobało? Zdecydowanie dialogi i relacja między Karin a Nataszą. Były szczere, żywe, momentami kąśliwe, ale przez to tak bardzo autentyczne. Ich relacja to mieszanka humoru, czułości i… starej dobrej zgryźliwości. Uwielbiam to! No i ogromny plus za klimat, niby komedia, a jednak z elementem tajemnicy i refleksji, która zostaje w głowie na dłużej.

Jeśli macie ochotę na książkę, która Was rozbawi, wzruszy i zostawi z kilkoma ważnymi pytaniami o sens życia, przyjaźń i to, co tak naprawdę w życiu się liczy "Kumulacja" będzie świetnym wyborem. I gwarantuję że niezależnie od tego, ile macie lat, odnajdziecie w tej historii coś dla siebie.

Polecam z całego serca – i już wypatruję kolejnej książki Stacha Szulista!

Dziś przychodzę do Was z historią, która doprowadziła mnie do stwierdzenia, że człowiek jest jak takie małe gliniane naczynie, w którym zbiera się i kumuluje wszystko to, co dobre i co złe, pływają w nim wspomnienia, przeżyte emocje, pokłosia sukcesów i gorzki smak porażek, wielkie miłości i jeszcze większe tajemnice, ale gdy to naczynie osiągnie swój limit, pęka i daje upust temu co przez lata w sobie zbierał...

Czasami nie dzieje się wtedy nic, a czasami zadzieje się wszystko. Życie albo runie w przepaść, albo doświadczymy oczyszczającego katharsis...

Nie będę opisywać całej fabuły, bo została ona utkana tak, że każdy najdrobniejszy szczegół, powiązany jest z poprzednim i wpływa na kolejny. Nie chciałabym Wam zepsuć zabawy z odkrywania ukrytych poszlak doprowadzających do szokującego rozwiązania tajemnicy z przeszłości. Na zachętę dodam tylko, że mocną stroną tej historii są wielobarwne postacie, powieść jest zabawna, intrygująca, zaskakująca a momentami nawet przerażająca. Stach Szulist stworzył oryginalną historię gdzie humor, ironia i sarkazm grają jedne z pierwszych skrzypiec, a główne bohaterki to na pewno nie są ckliwe staruszki, które z nostalgią i sentymentem wspominają szalone lata młodości przy popołudniowej herbatce. Kobiety te mają nie jedno za uszami, o nie jednym chcą zapomnieć i nie jedno schować na dnie duszy tak, by nikt tego nigdy nie zauważył, ale głęboka przeszłość, traumatyczne i bolesne wydarzenia zaczynają upominać się o swoją prawdę.

Jest to także opowieść o trudnych wyborach, matczynej miłości i poświęceniu, poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi, swych rodzinnych korzeni, mierzeniu się z prawdą, która nigdy nie miała ujrzeć światła dziennego.

Opisana w książce historia jest bardzo inteligentnie "utkana" i poprowadzona. Fantastycznie się czyta historię pełną powrotów do lat sześćdziesiątych czy osiemdziesiątych (można poczytać, w jakich realiach przyszło dorastać naszym dziadkom i rodzicom). Autor wspomina o muzycznych festiwalach tego czasu takich jak Szczeciński Festiwal Młodych Talentów z 1962 roku, kiedy to karierę zaczynała Karin Stanek, o zapomnianych Festiwalach Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu (nawet nie wiedziałam, że taki miał miejsce), pokazuje, jaka też była potęga ówczesnej władzy oraz siła i konsekwencje szantażu, które ciągną się za człowiekiem przez całe życie.

Akcja toczy się niezwykle szybko, a czytelnik nie odnajduje nawet chwili wytchnienia. Zanim emocje zdążą opaść, za moment znów przekraczają dopuszczalny poziom. A finał zwyczajnie zwala z nóg!

Niespodziewany i w jakiś sposób wstrząsający, przeszywający na wskroś jest zwieńczeniem wszystkich emocji, jakie towarzyszyły czytelnikowi od pierwszej do ostatniej kartki.

W tej historii tyle się dzieje, że trudno jest ją zakwalifikować do jednego gatunku. Według mnie jest to bardzo ciekawy miks, i każdy znajdzie tu coś odpowiedniego dla siebie, zarówno fan powieści obyczajowej jak i kryminału.

Książkę czyta się doskonale, zmusza ona do refleksji, atakuje różnorodnymi emocjami, bawi, wstrząsa i pokazuje, że pomiędzy białym a czarnym istnieje jeszcze mnóstwo odcieni szarości...

Pod tą skromną okładką czeka na Was cały ocean różnych doznań- to mogę Wam zagwarantować!

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. To opowieść o życiowym trzęsieniu, po którym już nic nie będzie takie samo.

Nie często trafiają mi się książki z bohaterkami w takiej wersji, dlatego też,Kumulacja" Stacha Szulist była dla mnie delikatnym powiewem świeżości i pierwszym spotkaniem z jego piórem.Jak myślę sobie o staruszkach, to zawsze przychodzą mi do głowy zrzędliwe kobiety. Chyba za dużo takich w życiu spotkałam😂Cóż się dziwić, taki wiek zapewne, to i zrzędzą, ale też pewnie nie wszystkie. Nie ma co wrzucać do jednego worka. Jednak mając na uwadze bohaterki tej książki, które są właśnie staruszkami, oczekiwałam kobitek,,z jajem" i takie dostałam! Zrzędliwe owszem, także, ale za to z jakimi osobowościami. Gratuluję dla autora ich kreacji, bo wcale nie jest to takie proste, aby stworzyć bohaterkę, która lata młodości ma już za sobą, w sposób kreatywny i nienudzący czytelnika. Dodatkowym smaczkiem jest tutaj przeszłość bohaterek, która daje o sobie znać oraz wątek LGBTQ+ delikatnie wprowadzony, który w sumie był dla mnie zaskoczeniem.

Cała książka tworzy pewną aurę tajemniczości. Już początek wywołuje w czytelniku ciekawość i delikatne ciarki, gdyż pojawia się wątek tajemniczej postaci. Takich dziwnych, czasami absurdalnych sytuacji jest tutaj kilka, ale za to tworzą niesamowitą opowieść pełną humoru, z momentami strachu, z domieszką ironii, z nutką kryminału. Taki mix gatunków, który zaskakuje, ale też daje pełną satysfakcję z lektury.

Autor serwuje nam również trochę wątków historycznych, które są idealnym dopełnieniem.

Historia ma naprawdę świetny klimat. Są momenty, które wzbudzają refleksję, ale są też takie, przy których wybuchamy śmiechem. Dialogi rozkładają nas na łopatki, a czasami zmuszają do myślenia nad życiem. Zachowana jest równowaga, co sprawia, że czyta się bardzo szybko. Naprawdę świetna historia, pełna zwrotów akcji i ciekawych sytuacji.

"Kumulacja" mocno mnie zaskoczyła. Głównie za sprawą autora, który niedawno zaskoczył powieścią z gejami jako głównymi bohaterami, a teraz...., no właśnie. Bohaterkami Kumulacji są dwie starsze panie - Karin i Natasza - podające się za siostry, lecz tak naprawdę od dziesięcioleci będące w związku partnerskim, w dodatku a burzliwą przeszłością. Mają dziecko - a właściwie dzieci - co wspomniana burzliwość dodatkowo podsyca. Bohaterki są starszymi paniami, ale na sumieniu mają niemniej, niż niejeden rasowy przestępca. Ponieważ w pewnym momencie ich dojrzałych życiorysów zdarza się coś, co każe spojrzeć wnikliwiej w przeszłość, stąd zapewne tytuł powieści, Kumulacja. Bo istotnie wiele się od pewnego momentu skumuluje w życiu pań na przestrzeni kilku tygodni. Nie zamierzam streszczać książki, by nie odebrać radości z jej czytania. Radości, bo też jest wielką przyjemnością bycie zaskakiwanym z rozdziału na rozdział. Autor nie stroni w tej powieści od odważnych scen obyczajowych, groteski, komedii kryminalnej, ironii, podając to wszystko w sosie wybornej narracji i skrzących dowcipem, czasem złośliwością dialogów. Przy tej lekturze nudzić się nie można, bowiem raz bawi, to za chwilę wzrusza i porusza, by chwilami wprawić w irytację. Kumulacja to świetne połączenie kilku gatunków - wybornej prozy, komedii i kryminału, czasem groteski. Można się nawet pokusić o stwierdzenie, że jest to powieść historyczna, gdyż sporo w niej dygresji do epoki Gomułki i Gierka, a w pewnym momencie (tajemnicze zniknięcie pewnego oficera) stanu wojennego. Sporo też odniesień do muzyki z lekka zapomnianej, jak choćby festiwale piosenki żołnierskiej w Kołobrzegu. Zaskoczeń w tej prozie jest tak wiele, że nie sposób o wszystkich wspomnieć, lepiej samemu do nich dotrzeć. Wypada jeszcze wspomnieć, że wydawnictwem, które odważyło się wydać ten literacki misz-masz (raz jeszcze podkreślę, że bardzo dobry i dobrze skonstruowany) jest olsztyńska Seqoja. Nic, tylko czytać.