Kukułcze jaja z Midwich

Niektórzy sięgają po nowości, inni po klasykę literatury. Dla jednych obyczajówki będą tym, co lubią najbardziej, a dla innych sci-fi. Co ciekawe, jedne i drugie mogą być bardzo aktualne. Tym razem John Wyndham ponownie pokazał, że w jego głowie roiło się od niepokojących pomysłów i realizował je na kartach swoich książek.

W pewnej wiosce dochodzi do dziwnego zdarzenia. Podczas pikniku wszyscy zasypiają... i to na kilka dni. Z tego powodu kilka osób umiera, pojawiają się także inne problemy, ale największym jest to, że wszystkie młode kobiety są w ciąży. Nikt nie wie w jaki sposób i jakim cudem powiększy się populacja Midwich.

Kiedy dzieci przychodzą na świat okazuje się, że są inne. Mają wręcz złote oczy i choć wyglądają na ludzkie, to nie do końca można być tego pewnym. Oprócz tego każde z nich posiada specyficzną moc wpływu na zwykłych ludzi. Jednych to niepokoi i próbują zrozumieć o co chodzi, a dla innych są one po prostu wynaturzeniem. Czy może z tego wyniknąć coś dobrego?

To jedna z tych książek, które z jednej strony są tak specyficzne, że mogą być traktowane jedynie jako fantastyka, ale z drugiej strony mamy wiele ludzkich i społecznych dylematów. Autor ma w zwyczaju poruszać tego typu kwestie i nie jest też dziwnym, że tym razem pojawia się konserwatywny pastor, ale także ludzie chcący cała aferę wyciszyć.

Problem polega na tym, że to wszystko nie dzieje się na przestrzeni kilku dni, a tak naprawdę lat. Niektórzy podejrzewają, że to jakiś mało zabawny eksperyment, inni woleliby się dzieci pozbyć.

"Kukułcze jaja z Midwich" to powieść, która daje do myślenia ale także zasiewa w głowie czytelnika niepokój. Mimo, że zakończenie nie jest wcale zaskakujące, to jednak całość jest tak aktualna i w ogóle się nie zestarzała, że uświadamia to, że świat się nie zmienia. I to bardzo niedobrze.

Polecam przeczytać i pozwolić myślom wypłynąć na wody rozważań niemal egzystencjalnych.

Recenzja powstała we współpracy z Domem Wydawniczym Rebis.

Senną osadę Midwich wielka historia omija szerokim łukiem, poza epidemiami chorób, drobnymi konfliktami czy niezbyt tajemniczymi zbrodniami, przez wieki nie dzieje się tam nic ciekawego. I pewnie byłoby tak po dziś dzień, gdyby w nocy z 26 na 27 września nie wydarzyło się nic szczególnego. W historii tej niewielkiej miejscowości data ta okazała się przełomowa. Zapisana w kalendarzach czerwonymi, ociekającymi literami, niczym tytuły

Jak niewytłumaczalnie Midwich zapada w „sen” tak szybko się z niego budzi. Ani rząd ani naukowcy nie są w stanie wyjaśnić, co przydarzyło się mieszkańcom i jakie skutki może mieć Koma, choć trzymają prasę z dala od tajemniczych zajść, jednocześnie wydają się niezbyt zainteresowani znalezieniem rozwiązania. Nikt nie podejrzewa nawet, że już wkrótce przyjdzie im się zmierzyć ze skutkami swojej niefrasobliwości, konsekwencję jednak, jak zwykle poniosą niewinni…

Gdy po dziewięciu miesiącach w miasteczku zaczynają rodzić się złotookie dzieci, których poczęcia nikt sobie nie przypomina, szybko zaczynają być nazywane kukułczymi jajami i nie sposób nie zgodzić się z tym terminem.

„Kukułka nie wysiaduje swoich jaj i podrzuca je innym ptakom. Zjawisko to nazywamy pasożytnictwem lęgowym. Trud wychowu własnego potomstwa przerzuca na osobniki innego gatunku. Robi to z premedytacją i w sposób bardzo podstępny.”

W Midwich w zasadzie nikt nie ma wyboru, dosłownie… wyjątkowe dzieci zadbają o to, by nie zabrakło im opiekunów.

Klasyczna powieść o obcych, którzy podstępem zagnieżdżają się wśród ludzi i nie niepokojeni rosną w siłę. Mimo, że ta książka ma już swoje lata starzeje się jak dobre wino, na pozór niczym nie wyróżniający się temat okazuje się być nie tylko powieścią z dreszczykiem ale również wnikliwym studium ludzkiej psychiki i moralności.

Kukułcze jaja z Midwich to opowieść choć bardzo krótka to jednocześnie naprawdę dobra. Na tych kilkuset stronach skrywa historię ludzkiego strachu, dumy, gniewu, moralności i odwagi. Choć w starciu z obcymi ludzie nie mają zbyt wielkich szans, spryt i podstęp to ich najlepsza broń. I mimo, że jest to wznowienie ponad pięćdziesięcioletniej opowieści przedstawione w niej zajścia i emocje wydają się być uniwersalne, niezależne od czasu i miejsca.

Kukułcze jaja z Midwich stanowią jeden z tomów serii „Wehikuł czasu” czyli wznowień klasycznych powieści science fiction wydawanych przez Wydawnictwa Rebis.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Domowi Wydawniczemu Rebis

#współpracabarterowa

#współpracarecenzencka

#współpracareklamowa

John Wyndham to angielski mistrz literatury science-fiction, żyjący w latach 1903-1969. W ciągu tych 66 lat napisał wiele powieści uznawanych aktualnie za klasyki SF. Jedną z nich jest książka pt. "Kukułcze jaja z Midwich", która doczekała się aż trzech ekranizacji - dwóch filmów oraz serialu telewizyjnego. Ja po raz pierwszy z tą historią zetknęłam się właśnie poprzez film ("Wioska przeklętych", 1995) i pamiętam, że mimo słabej gry aktorskiej i miernych efektów, sama fabuła wywarła na mnie ogromne wrażenie. Kiedy więc dowiedziałam się, że Dom Wydawniczy REBIS postanowił dołączyć do swojego cyklu "Wehikuł czasu" właśnie tę opowieść, od razu wiedziałam, że muszę ją przeczytać.

"Kukułcze jaja z Midwich" okazały się jedną z najlepszych książek, jakie przeczytałam w tym miesiącu.

Historia opowiada o tytułowej wiosce Midwich położonej gdzieś w Wielkiej Brytanii. Miejscu, w którym nigdy nic się nie działo. Aż do godziny dziesiątej w wieczór dnia 26 września. Wtedy to wszyscy ludzie przebywający w wiosce (oraz kilka mil w obrębie) zapadli w nienaturalny sen. Dosłownie padli tam, gdzie stali. Po krótkim czasie na szczęście wszyscy się wybudzili i poza kilkoma przypadkami śmiertelnymi (zamarznięcie) wszystko zdało się wrócić do normy.

Z naciskiem na słowo "zdało się", ponieważ kilka tygodni później na jaw wyszło, że każda dojrzała kobieta zdolna do reprodukcji jakimś cudem zaszła w ciążę. Nawet dziewica!

Życie w Midwich zostaje wywrócone do góry nogami, zwłaszcza że po dziewięciu miesiącach rodzi się prawie 60 dzieci. Niby normalnych, a jednak kompletnie innych... A te ich złote oczy, aż ciarki przechodzą!

"Kukułcze jaja z Midwich" to książka porywająca oraz wzbudzająca niepokój. Podczas czytania zainteresowanie dalszymi wydarzeniami wzrasta i wzrasta, a poruszane kwestie niejednokrotnie nakłaniają do głębszych rozmyślań dotyczących [Adres usunięty]. ludzkości, ewolucji oraz reakcji człowieka na kontakt z istotami przewyższającymi go pod każdym względem. Historia porusza, momentami wywołuje uśmiech, ale głównie podsyca ciągle rosnącą niepewność i niewytłumaczalne, towarzyszące uczucie lęku przed nieznanym.

W powieści występuje wielu różnorodnych bohaterów, dzięki którym autor w bardziej dosadny sposób przedstawił problem. Ich reakcja na zetknięcie ze sprawami graniczące z niemożliwością były zgoła skrajne - wszystko zależało od ich zawodu, wykształcenia oraz pochodzenia z innych środowisk.

Największą zaletą powieści, poza samą główną fabułą, jest klimat. Od pierwszej strony po ostatnią czuło się otaczającą czytelnika tajemniczość, niewiadomą. Niektóre momenty wzbudzały grozę tak mocno, że aż ciarki przechodziły po plecach. Każde słowo spijałam niczym nektar bogów, ponieważ każde zdawało się być w idealnym miejscu. John Wyndham ani razu nie przynudzał, nic nie rozwlekał, ale też nie poczułam, że akcja gna za szybko i że czegoś mi tu zabrakło. Wszystko zostało doskonale wyważone.

"Kukułcze jaja z Midwich" to przeszywająca, intrygująca historia, którą polecam z czystym sercem. Zarówno osobom uwielbiającym gatunek, jak i tym zaczytującym się w innych. Ta książka wydaje się idealna na początek drogi z science fiction, ponieważ wciąga do granic możliwości, nie jest skomplikowana, a jednak porusza wyjątkowe tematy związane z człowieczeństwem i ewolucją. Duża polecajka!

Kukułcze jaja z Midwich są lekturą dość krótką, w której akcja i napięcie stopniowo narastają, w miarę jak poznajemy szczegóły dziwnych wydarzeń w tytułowym Midwich i ich następstwa. Dużo w tej książce rozmów, dywagacji i rozważań bohaterów. Stopniowo narasta atmosfera tajemnicy, niepokoju, niepewności, z czasem niebezpieczeństwa, a na końcu grozy. Wszystkie wydarzenia, jakie mają miejsce w Midwich są trzymane w głębokiej tajemnicy i mało kto spoza wioski zdaję sobie sprawę co się stało. Całą historię poznajemy z perspektywy Richarda Gayforda, mieszkańca Midwich i bacznego obserwatora, który w tę pamiętną noc znajdował się akurat poza wioską, w Londynie świętując swoje urodziny i po całym wydarzeniu mieszka dalej w wiosce, śledząc rozwój niezwykłych Dzieci.

Powieść Wyndhama, podobnie jak jego wcześniejsze książki, zmusza do zastanowienia się nad wieloma moralnymi dylematami i zagadnieniami społecznymi. Większość rozważań skupia się wokół tego jak zachowamy się jako mała społeczność, a w konsekwencji jako cała ludzkość, wobec istot, które przewyższają nas pod wszystkimi względami. Nie jest to perspektywa dominacji tylko małej wioski, ale z biegiem lat całej ziemi, wobec czego homo sapiens przestałby być gatunkiem dominującym. Z początku trudno to sobie wyobrazić jak Dzieci mogą tego dokonać, ale z czasem dowiadując się, co potrafią, przyszłość nie jest już taka kolorowa. Wyndham zadaje pytania, które nie pozostawiają czytelnika obojętnym i zostają z nim na długo. Do jakich czynów możemy się posunąć aby ratować własne istnienie? Czy nowy, obcy gatunek jest czymś złym? Czy może kolejnym etapem ewolucji, tylko przyśpieszonej niezwykłymi wydarzeniami? Czy mamy moralne prawo zabić z zimną krwią inną istotę, tylko dlatego że przewyższa nas zdolnościami i zagraża naszemu istnieniu jako gatunku?

Kukułcze jaja z Midwich to kolejna, niezwykle interesująca książka Johna Wyndhama w serii Wehikuł czasu. Tym razem mamy historię o Dzieciach, obdarzonych niezwykłymi zdolnościami, które mogą zagrozić ludzkości jako gatunkowi dominującemu na ziemi. Polecam!

Lubicie książki, które wywołują niepokój podczas lektury😈?

Takim tytułem jest niewątpliwie propozycja od @dom_wydawniczy_rebis i mistrza gatunku sci-fi Johna Wyndhama – Kukułcze jaja z Midwich.

Historia toczy się w małej wiosce w Anglii, która pewnego dnia zostaje na dobę odcięta od świata, a jej mieszkańcy zapadają w nienaturalny sen. Gdy stan ten przemija, okazuje się, że wszystkie kobiety w wieku rozrodczym są w ciąży. Nie ma znaczenia ich stan cywilny ani fakt czy są z kimś w związku. Dzieci urodzone po tym incydencie są niezwykłe – podobne do siebie, o złotych oczach, odznaczają się też cechami, które nie są właściwe dla zwykłych ludzi. Stopniowo zaczynają sprawiać coraz większe problemy w okolicy, uzależniając od siebie lokalną społeczność.

Jak to u tego autora bywa, fikcja literacka łączy się z próbą odpowiedzi na pytania natury egzystencjalnej – jak zachowa się ludzkość, stając twarzą w twarz z istotami pozaziemskimi, które przewyższają ją inteligencją. Bardzo podobała mi się duszna i pełna niepokoju atmosfera, którą zbudował Wyndham. I choć jego dzieło powstało ponad sześćdziesiąt lat temu, jego uniwersalna fabuła sprawia, że czytelnik bez problemu może odebrać je jako powieść współczesną.

Książką praktycznie czyta się sama. Polecam całym ❤️