Ktoś mnie okłamuje

Która fanka nie marzy skrycie o tym, by zostać zauważoną przez swojego idola? Takie szczęście spotyka Tessę Hart, nastolatkę, która z powodu agorafobii nie opuszcza własnego pokoju. Twitterowa korespondencja z gwiazdą pociąga jednak za sobą szereg nieoczekiwanych i śmiertelnie niebezpiecznych zdarzeń. Krew, zniszczony telefon i zaginiony celebryta to dopiero początek...

Co tak naprawdę wydarzyło się w Midland tamtej pamiętnej nocy? Czy wszyscy wyszli cało z tego spotkania? Ślady na śniegu, nóż rzeźnicki i liczne ślady krwi sugerują, że nie. Tessa zniknęła bez śladu. Eric Thorn również. A ostatni tweet wysłany z jego konta brzmiał: "Jeśli prześpisz się z pijawką, może cię wyssać do sucha".

Choć wiedziałam już mniej więcej, czego się spodziewać, druga część historii Tessy znów mnie zaskoczyła. Chociaż pierwszy tom, "Ktoś mnie obserwuje", wywarł na mnie bardzo pozytywne wrażenie, w głębi ducha nie spodziewałam się, że kontynuacja okaże się równie dobra. Tymczasem A. V. Geiger przeszła samą siebie i stworzyła powieść jeszcze lepszą niż poprzednia.

Tym razem tweetów i zapisów rozmów z mediów społecznościowych było znacznie mniej, co uważam za ogromny plus tej części. Klimat generacji online pozostał, ale dzięki temu, że większość interakcji między bohaterami odbywała się jednak twarzą w twarz, towarzyszące im emocje były jeszcze silniejsze, a akcja rozwijała się szybciej. Nie było przestojów, długich wymian wiadomości, które mogłyby wszystko spowalniać. Z zapartym tchem śledziłam losy Tessy, co chwila zaskakiwana kolejnym niespodziewanym zwrotem wydarzeń.

Czym najbardziej urzekła mnie ta opowieść? Bohaterami, którzy wcale nie sprawiają wrażenia odległych i nierealnych. Wręcz przeciwnie. Autorka świetnie pokazała, że każdy z nas toczy jakąś walkę. Nieważne, kim jest i czym się w życiu zajmuje. Każdy ma swoje słabości i problemy, z którymi musi się zmierzyć.

Poza tym autorka świetnie poradziła sobie z budowaniem odpowiedniego klimatu. Nastrój grozy, poczucie bycia stale obserwowanym, świadomość realnego zagrożenia, gotowego ujawnić się w każdej chwili - to bardzo mocny atut tej powieści. Przeplatanie akcji stenogramami z przesłuchań policyjnych jeszcze potęgowało ciekawość, bardzo oszczędnie dawkując nowe informacje. Natomiast jeśli chodzi o zakończenie... było dla mnie sporym szokiem, zupełnie nie obstawiałam takiego obrotu wydarzeń.

Dwutomowa opowieść A. V. Geiger - "Ktoś mnie obserwuje" i "Ktoś mnie okłamuje" - to moim zdaniem bardzo dobrze napisany thriller, skierowany głównie do młodzieży. Współczesny, przejmujący i trzymający w napięciu od początku do samego końca, wciąż zaskakuje zwrotami akcji, dzięki czemu nic nie jest tu oczywiste. Interesujący bohaterowie, ciekawy pomysł na fabułę i klimat przyprawiający o ciarki to dla mnie mieszanka idealna. Jeśli media społecznościowe nie są Wam obce, polecam!

To właśnie od opisu tej książki wszystko się zaczęło. Dzięki jej opisowi i aktualnemu tematowi postanowiłam sięgnąć po te książki.

Czy żałuję? Zdecydowanie nie.

Druga część książki rozpoczyna się niemalże w tym samym momencie, co kończy pierwsza część.

Autorka zachowała swój styl pisania z poprzedniej części, dzięki czemu ponownie łatwo możemy dać się porwać historii i popłynąć z nią. Nieco mniej pojawia się rozmów z Twittera, czy innego portalu społecznościowego, jak to miało miejsce w pierwszym tomie. Natomiast częściej pojawiają się tu transkrypcje zapisów rozmów policyjnych i cofania się do niedalekiej przyszłości. Akcja rozgrywa się w teraźniejszości, ale momentami cofamy się w przeszłość w celu wyjaśnienia pewnych kwestii. Dzięki temu mamy szerszy obraz wydarzeń i wiele rzeczy zostaje wyjaśnionych.

Ponownie bohaterami są Tessaiw Erick i ponownie to oni są narratorami powieści.

Więcej na: [Adres usunięty]

Być online

Facebook, Instagram, Twitter czy Snapchat – to tylko kilka przykładów mediów społecznościowych, które są już trwale obecne w życiu młodych ludzi. Nie wyobrażamy sobie już bez nich codziennego funkcjonowania, a mimo iż jesteśmy świadomi zagrożeń z nimi związanych, to akceptujemy to ryzyko, szczodrze dzieląc się ze światem szczegółami ze swojego życia prywatnego. Również i firmy nie wyobrażają sobie odcięcia od tych kanałów przekazu, które są wspaniałym nośnikiem reklamy, a zarazem sposobem na tworzenie pewnych historii, kreowanie wizerunku. Płacą za to między innymi artyści, którzy – choć w większości chętnie lansują się na forum publicznym – to niekiedy nawet nie są świadomi, jak wielką siłę oddziaływania mają media i jakie informacje się do nich przedostają. Skutek? Tak jak kiedyś byli oni śledzeni przez paparazzi, to teraz śledzącym może być każdy, kto ma tyko przy sobie telefon komórkowy i zdoła zrobić im zdjęcie. Całkowita utrata prywatności jest zatem ceną sławy, którą nie wszyscy są gotowi zapłacić.

Z ta presją, a właściwie z plotkami, które mogą zniszczyć karierę, nie mógł poradzić sobie Donan Cromwell, topowy muzyk, który od lat związany był z kolegą zespołu. Jak się można tylko domyślać, homoseksualizm znacząco obniża popularność artysty, bowiem cała rzesza fanek (oczywiście poza tymi wciąż mającymi nadzieję) może odpłynąć w kierunku innego przystojniaka i zrezygnować z zakupu płyty. Wytwórnia wpada zatem na wspaniały pomysł sfingowania jego śmierci, zaś o morderstwo zostaje oskarżona jedna z jego wielbicielek, niezrównoważona emocjonalnie stalkerka. Tyle tylko, że – znów dzięki mediom społecznościowym – oszustwo wychodzi na jaw. Wokalista Fourth Dimension zostaje bowiem wypatrzony z niemal niezamieszkałej części szwajcarskich Alp przez pasterza, a jego zdjęcie obiegło cały świat.

Teresa Lynn Hart, dziewiętnastolatka z agorafobią, pasjonatka mediów społecznościowych, również poznaje prawdę. Nawet ona, mimo ograniczonych zasobów finansowych ma dostęp do telefonu i Internetu, doskonale zna również zagrożenie płynące z użytkowanie sieci. Nic dziwnego, że jest przerażona, kiedy jej partner, również znany muzyk, Eric Thorn, postanawia skontaktować się z kolegą. Tym bardziej, że wszyscy są przekonani, że Eric został zamordowany właśnie przez Tessę, zaś jej tożsamość jest na listach osób najbardziej poszukiwanych przez FBI. I choć zamiast Twittera przenosimy się tym razem w świat Snapchata, to ryzyko wciąż jest zbyt duże. Szczególnie, że Blair czyha…

Jak zakończy się ta historia? Czy związek oparty od początku na kłamstwie i udawaniu jest prawdziwy? Czy w dobie dzisiejszych mediów społecznościowych i inwigilacji można w ogóle zniknąć z powierzchni ziemi? Przekonamy się o tym dzięki powieści „Ktoś mnie okłamuje”, reklamowanej jako thriller pokolenia internetowego. Tak naprawdę jednak kontynuacja powieści „Ktoś mnie obserwuje” jest nie tylko dla osób sprawnie poruszających się w sieci. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Jaguar książka amerykańskiej pisarki A.V. Geiger, to pozycja dla wszystkich – zarówno tych, którzy są świadomi zagrożeń tkwiących w cyberprzestrzeni, jak i dla tych, którzy wciąż uważają, że bezkarnie można dzielić się z szerokim gronem szczegółami ze swojego życia. Jedynym ograniczeniem może być tu wiek odbiorców. Adresowana raczej do młodych czytelników powieść może zniechęcić starsze pokolenie specyficznym stylem oraz konwersacjami prowadzonymi za pomocą mediów społecznościowych.

Nie zmienia to jednak faktu, że po książkę sięgnąć warto, chociażby po to, by się przekonać, jak funkcjonuje współczesny świat, jaki jest akceptowalny próg pozbawienia prywatności i jakie ryzyko jest z tym związane. Wszyscy wielbiciele mediów społecznościowych, nie wyobrażający sobie życia w miejscu bez zasięgu i dostępu do Internetu, dzielący się każdą chwilą swojego życia, powinni się zastanowić, czy bycie online jest rzeczywiście takie dobre. Pełna gwałtownych zwrotów akcji, pasjonująca opowieść A.V.Geiger pokazuje, że niekoniecznie tak jest…

Justyna Gul

Qultura słowa

"Ktoś mnie okłamuje" to kontynuacja książki "Ktoś mnie obserwuje", która wywarła na mnie ogromne wrażenie więc bardzo byłam ciekawa dalszych losów bohaterów. Czy mi się zatem podobało? Bardzo. Jednak gdybym miała porównywać to bardziej dałam się wkręcić w pierwszej części (koniecznie trzeba od niej zacząć). Co nie oznacza, że ta jest słaba. Tekst na okładce reklamujący książkę jest totalnym odzwierciedleniem tej opowieści: "... czyta się równie szybko i łatwo jak przegląda klipy na tik toku" co prawda takowego nie posiadam ale córka mnie wtajemniczyła. Historia, w której nie ma miejsca na nudę a jest też w taki sposób napisana, że spokojnie jeden wieczór wystarczy. Lubię młodzieżówki a ta się wpisuje w lekką, szybką i przyjemną.

Jeżeli nie przeczytałeś pierwszej części, czyli „Ktoś mnie obserwuje” i chcesz przeczytać tę, zdecydowanie musisz najpierw przeczytać pierwszą książkę, nie będzie sama w sobie bez kontekstu z poprzedniej części. Jeśli jest coś, co mogę powiedzieć o tej książce to to, że jest uzależniająca. Sposób, w jaki jest napisana, w transkryptach policyjnych, tweetach, Snapchacie, punktach widzenia Tessy i Erica. Format, pisanie i fabuła sprawiają, że wciąż chcesz więcej.

Pierwsza książka została opowiedziana głównie przez wiadomości na Twitterze i rozmowy, które bardzo mi się podobały. W tej jest tego mniej, ale jest podzielona przez przeszłe wydarzenia i teraźniejszość, które są transkryptami wywiadów policyjnych, więc wciąż jest trochę tego rodzaju opowiadania. W całej historii są też tweety i snapchat, które kontynuują ładnie opowiadanie w alternatywnym formacie, który poznaliśmy w pierwszej części.

Przyznaję, że po otwarciu książki i uzyskaniu odpowiedzi na niektóre z moich początkowych pytań byłam trochę zaniepokojona, że książka będzie płaska, mniej ekscytująca i dramatyczna niż pierwsza część, i z radością informuję, że było całkowicie odwrotnie. Druga odsłona tej serii była tak samo bolesna jak pierwsza, i miała tyle samo akcji i napięcia, a ja całkowicie to pochłonęłam. Czasami upuściłam książkę w szoku z otwartymi ustami, ponieważ niektóre momenty były tak niewiarygodne.

„Ktoś mnie okłamuje” rozpoczyna się niemal dokładnie tam, gdzie zakończyło się „Ktoś mnie obserwuje”. Tessa została zaatakowana w jej domu przez faceta, który ją prześladował i wygląda na to, że Eric Thorn został brutalnie zamordowany. Ludzie naprawdę wierzą, że chłopak został zamordowany, przy czym nie mogą znaleźć jego ciała. Po miesiącach życia pod radarem, Tessa wychodzi z ukrycia, zmuszona stawić czoła śmiertelnym konsekwencjom swojej przeszłości. Ale w pokoju przesłuchań odpowiedzi prowadzą do kolejnych pytań w pulsującym podsumowaniu „Ktoś mnie obserwuje”. Thriller ten zaczyna się od transkrypcji przesłuchań policyjnych. Te przesłuchania po mistrzowsku śledzą historię, wprowadzając do całości niepokojący klimat.

Podobało mi się, jak trafna i aktualna była ta historia. Pierwsza książka została opowiedziana przez wiele rozmów, Tweetów i e-maili, podczas gdy ta książka została opowiedziana podczas przesłuchań policyjnych i niektórych wiadomości na SnapChat. Naprawdę podobało mi się, jak autorka zastosowała nowoczesne aplikacje, aby opowiedzieć swoją historię. Historia wydawała się wiarygodna, szczególnie w dzisiejszym wieku, w którym ludzie są bardziej skłonni do zwierzenia się i zaufania ludziom, których poznają w internecie. Sprawiło to, że historia stała się o wiele bardziej atrakcyjna.

Jeśli chcesz szybko i łatwo przeczytać o dzisiejszej obsesji na punkcie mediów społecznościowych, gwiazd popu i przerażającej stronie technologii, jest to idealna lektura dla Ciebie. Mi się bardzo podobała i myślę że nie jednego czytelnika jeszcze zachwyci.