Kto dopomoże Żydowi...

Książka pana Bogdana Musiała nie zalicza się do grona łatwych i przyjemnych. „Kto dopomoże Żydowi” zalicza się do literatury faktu, przez co nie wszystkim się ona spodoba. Ja się bardzo cieszę, że wydawnictwo Zysk i spółka postanowiło wydać tę lekturę. Książki o II wojnie światowej są bardzo ważne. Nie tylko beletrystyka czy powieści fabularyzowane, ale także te, które przytaczają historie zwykłych ludzi, a autorzy inspiracji szukają w źródłach. Takie historie powinniśmy poznawać, aby pamiętać. Pokolenie, które żyło w tych okropnych czasach wojennych, odchodzi. Tylko dzięki nam pamięć o tamtych wydarzeniach pozostanie. I to my będziemy musieli przekazać ją przyszłym pokoleniu.

Jak wiadomo, w czasach II wojny światowej, kiedy Polska znajdowała się pod okupacją hitlerowców pomoc Żydom, była surowo karana. Autor bardzo dokładnie przeanalizował ten temat, budując w głowie czytelnika dokładny obraz tamtych czasów. Pan Bogdan Musiał zaczął od zera, od przedstawienia dekretów, sytuacji w GG czy na innych polskich terytoriach znajdujących się pod okupacją, a dopiero później przeszedł do ciekawszej (według mnie ) części, gdzie przedstawiał historię osób, wymieniając ich z imienia i nazwiska, którzy pomagali i ukrywali Żydów. Większość z nich poniosła za to karę śmierci. Przypadki, o których pisze autor SA bardzo drastyczne i bestialskie. Polityka nazistów względem pomocy Żydom przez Polaków była bardzo surowa i bestialska. Okupanci potrafili zamordować całe rodziny, spalić pół wioski i odebrać majątek, jeżeli odkryli ukrywających się Żydów. Nic dziwnego, że ludzie bali się udzielać pomocy, nawet swoim byłym sąsiadom czy przyjaciołom. Niemcy zabijali bez litości, nawet małe dzieci, wywołując tym wśród Polaków strach. Uważam, że nie ma co winić tych, którzy się bali. Mieli swoje rodziny, dzieci i chcieli przetrwać wojnę. Podobało mi się to, że autor nie oceniał naszych rodaków. Opisał, jak wspomniałam, pewne przypadki, ale nie oceniał tych, którzy odmówili pomocy. Zupełnie inaczej niż kapusiów czy folksdojczów – nad tymi przypadkami też się pochylił.

Pan Bogdan Musiał dokładnie opisał warunki, jakie panowały w gettach. Wspomniał o małych dzieciach, które udawały się na aryjską stronę, aby żebrać lub szmuglować, pomimo iż wiedzieli, że grozi im za to kara śmierci. „Kto dopomoże Żydowi” zawiera wiele zdjęć, a wraz z tekstem, niesamowicie wpływają na wyobraźnię czytelnika.

Autor wymienia z imienia i nazwiska również nazistów, którzy pracując w sądach, przyczyniali się wydania wyroków śmierci na Polakach. Szokujące dla mnie jest to, jak wielu z nich robiło po wojnie karierę w Niemczech, nie odpowiadając za swoje czyny w czasie wojny. Do tej grupy ludzi można było zaliczyć także policjantów, gestapowców czy członków lokalnej władzy, którzy żyli dalej, nieniepokojeni przez wymiar sprawiedliwości.

„Kto dopomoże Żydowi” to książka bardzo wartościowa. Dla tych, którzy wiedzą coś więcej o sytuacji Żydów w czasie II wojny światowej może nie być odkrywcza, ale dla laików to spore źródło wiedzy. Ja znajduje się gdzieś pośrodku i mną najbardziej wstrząsnęły historię personalne – ludzi, którzy za pomoc bliźnim zostali ukarani śmiercią.

[Adres usunięty]

„Moja babcia zawsze mówiła, że ludziom trzeba pomagać, bo jak sami będziemy potrzebowali pomocy, to ona do nas zawsze przypłynie. Z innego portu, ale przypłynie”.

Anna Ficner – Ogonowska

– Żydzi się nieprawdopodobnie rozczarowali co do Polaków w czasie wojny. Żydzi wiedzieli, czego się spodziewać od Niemców, a relacja z Polakami była dużo bardziej złożona – mówiła Engelking. – Polacy mieli potencjał, żeby stać się sojusznikami Żydów i Żydzi mieli nadzieję, że będą się inaczej zachowywać i nie będzie tak powszechnego szmalcownictwa. To rozczarowanie wydaje mi się, że odgrywa rolę. Polacy po prostu zawiedli – dodała.

[Adres usunięty]

Polacy stanowią największą liczbę wśród odznaczonych najwyższym izraelskim odznaczeniem cywilnym nadawanym nie-Żydom, medalem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata, przyznawanym przez Instytut Pamięci Męczenników i Bohaterów Holocaustu Jad Waszem. Coś Pani Engelking nie pykło.

Przez ostatnie lata obserwujemy niepokojącą narrację jakoby to Polacy, tak naprawdę byli nazistami, a Niemcy nie ponosili żadnej winy za zbrodnie, jaką był holocaust. Coraz więcej osób publicznych, grając pod żydowską nutę, aby zmusić nas do zapłaty nienależnych reparacji, zakłamuje historię i robi z narodu polskiego katów.

Co gorsze, coraz więcej pozycji książkowych poświęconych temu tematowi nie staje w obronie własnego narodu. Już niedługo nadejdzie kolejna rocznica, tym razem będzie to rocznica zbrodni niemieckiej na Żydach w Jedwabnym, którą niesłusznie przypisuje się Polakom. Po raz kolejny polskie autorytety będą przepraszały, a rabin Szudrich nie dopuści do ekshumacji, aby prawda nie wyszła na jaw.

Dlatego właśnie takie książki, jak pozycja Pana Bogdana Musiała są tak ważne. Kto dopomoże Żydowi, to odkłamanie tego co zakłamane. Tysiące sprawiedliwych wśród narodów świata, którzy zaryzykowali swoim życiem i życiem swoich rodzin, aby ratować naród skazany na eksterminację. Pisarz w swej pozycji przytacza nam wiele takich historii, gdzie miłość do bliźniego okazywała się ważniejsza niż pewna śmierć.

Kto dopomoże Żydowi…

Ten podlega karze śmierci…

Ten zostanie sprawiedliwym wśród narodów świata…

Ten i tak może zostać nazwany antysemitą…

Książka ważna, bo prawdziwa opowiada o tym, o czym dziś się kłamie. Zabiera nas w czasy II wojny światowej, podczas której tysiące Polaków okazało człowieczeństwo. Niestety, co parę lat Polacy stawiani są pod pręgierzem, oskarżani o to, że antysemityzm wyssali z mlekiem matki oraz współpracowali z nazistami w procesie eksterminacji Żydów.

- Nasz premier wyraził się jasno. Sam jestem synem ocalonych z Holokaustu. Jak każdy Izraelczyk i Żyd mogę powiedzieć: nie zapomnimy i nie przebaczymy. Było wielu Polaków, którzy kolaborowali z nazistami i - tak jak powiedział Icchak Szamir, któremu Polacy zamordowali ojca, Polacy wyssali antysemityzm z mlekiem matki. I nikt nie będzie nam mówił, jak mamy się wyrażać i jak pamiętać naszych poległych - mówił p.o. izraelskiego ministra spraw zagranicznych Israel Katz.

[Adres usunięty]

Książki takie, jak publikacja Pana Musiała, to jedne z najważniejszych pozycji nie tylko o wojennej Polsce, ale także przestroga dla współczesności. Napisana we wspaniały sposób, opowiada historie ludzi, którzy pomogli mimo wszystko, a czasami zostali potraktowani niesprawiedliwie. To także przejście przez historię tamtych lat, oraz pamięć o prawdzie. Jestem tą pozycją zachwycona, obrazowe opisy i setki odnośników do innych publikacji, sprawiają, że tę książkę trzeba przeczytać.

[Adres usunięty]