Kształt nocy

Tak się zastanawiam - "Co się tutaj wydarzyło?" I nie mam pojęcia.

Znam twórczość autorki, wręcz uwielbiam jej książki, ale nie mam pojęcia co sądzić o tym tytule. Z jednej strony fabuła w jaką poszła autorka jest tak różna od tego co znam, przez co daje taki lekki niedosyt. Z drugiej strony to takie inne, dziwne i w pewnym sensie magiczne. Ogólnie rzecz biorąc podobał mi się ten akcent z fantastyki i gdyby to zostało pociągnięte do końca, może coś by z tego wyszło. A tak nie wiadomo jak to ugryźć. Do tego zakończenie - nie ogarniam tego, było mega dziwne.

Nie ma tutaj spójności. Fabuła i zakończenie książki do siebie zdecydowanie nie pasują. Autorka zabawiła się w połączenie fantasy, kryminału i obyczajówki. I uważam, że z takiej mieszanki powinna wyjść mega bombowa uczta czytelnicza, ale niestety nie zostało to w pełni przez Panią Gerritsen wykorzystane. Mam wrażenie, że trochę się pogubiła w tej kombinacji i straciła zarys historii.

Kocham thrillery medyczne autorki. To dla mnie takie wisienki na torcie. Są obłędne. "Kształt nocy" mnie po prostu rozczarował. Każdy wątek w powieści nie został rozwinięty jak oczekiwałam. Na dobrą sprawę jestem zagubiona po przeczytaniu tego tytułu.

Nie będę ani polecać, ani zniechęcać. Myślę, że to książka, którą każdy odbierze inaczej. Musicie sami się przekonać. :)

Tak się zastanawiam - "Co się tutaj wydarzyło?" I nie mam pojęcia.

Znam twórczość autorki, wręcz uwielbiam jej książki, ale nie mam pojęcia co sądzić o tym tytule. Z jednej strony fabuła w jaką poszła autorka jest tak różna od tego co znam, przez co daje taki lekki niedosyt. Z drugiej strony to takie inne, dziwne i w pewnym sensie magiczne. Ogólnie rzecz biorąc podobał mi się ten akcent z fantastyki i gdyby to zostało pociągnięte do końca, może coś by z tego wyszło. A tak nie wiadomo jak to ugryźć. Do tego zakończenie - nie ogarniam tego, było mega dziwne.

Nie ma tutaj spójności. Fabuła i zakończenie książki do siebie zdecydowanie nie pasują. Autorka zabawiła się w połączenie fantasy, kryminału i obyczajówki. I uważam, że z takiej mieszanki powinna wyjść mega bombowa uczta czytelnicza, ale niestety nie zostało to w pełni przez Panią Gerritsen wykorzystane. Mam wrażenie, że trochę się pogubiła w tej kombinacji i straciła zarys historii.

Kocham thrillery medyczne autorki. To dla mnie takie wisienki na torcie. Są obłędne. "Kształt nocy" mnie po prostu rozczarował. Każdy wątek w powieści nie został rozwinięty jak oczekiwałam. Na dobrą sprawę jestem zagubiona po przeczytaniu tego tytułu.

Nie będę ani polecać, ani zniechęcać. Myślę, że to książka, którą każdy odbierze inaczej. Musicie sami się przekonać. :)

"Najmroczniejsze sekrety zachowujemy dla siebie. Ukrywamy je przede wszystkim przed tymi, których kochamy."

Płynna narracja i swobodne żeglowanie zdarzeniami. Wiele się dzieje, tempo wydarzeń naprzemiennie dynamizuje się i spowalnia. Autorka umiejętnie przygotowuje czytelnika na kulminacyjne sceny, zapewnia ich zrównoważenie i proporcjonalne rozłożenie. Fabuła odwołuje się do starych chwytów stosowanych w horrorach. Nawiedzony dom, stojący na odludziu malowniczego miasteczka, przepełniony wiekową historią, bogatą w tragiczne incydenty i niewyjaśnione zagadki. Wydaje się, że zewnętrzne piękno rezydencji powinno wzbudzać podziw, a jednak jest coś, co uwiera w duszy, kiedy już drzwi zamkną się za gościem. I jak to zwykle bywa w dreszczowcach, posiadłość ukazuje inne oblicze za dnia, w promieniach słońca, a czym innym staje się w nocy, kiedy świeci księżyc. Nie mogło zabraknąć lokalnej legendy, dramatycznej postaci, niezłomnego żeglarza, którego przedmioty i dzienniki wystawiane są w gablotach muzeum. Obserwujemy też motyw opętania, podążania ku złu ze świadomością nieuniknioności. Czy coś lub ktoś pcha główną bohaterkę w ramiona brutalności, a może sama przywołuje mroczne i grzeszne obrazy?

Przyznam, że tak jak podobało mi się rozplanowanie kluczowych akcentów powieści, zapętlenie intrygi, tak daleko mi było, nie tyle do podchwycenia klimatu, gdyż wyrazistości nie można mu odmówić, co do wczucia się w roztaczane napięcie. Przeszkadzała mi obecność dziwacznego szaleństwa, bierność w racjonalnej ucieczce od kumulującego się zła, brak włączenia się instynktownych mechanizmów obronnych. Zaproponowane wytłumaczenia osobliwego zachowania kluczowej postaci nie w pełni mnie przekonały. Natomiast zakończenie przypadło do gustu, zwłaszcza podtrzymanie lekkiej dawki eteryczności, zostałam przyjemnie zaskoczona. Podsumowując, jeśli nie będzie przeszkadzać wam stawianie bohaterki w roli ofiary niejako na własne życzenie, naznaczanie ją wyjątkową pasywnością w walce o siebie, a skupicie się na tym, co się dzieje, kiedy człowieka do muru przypiera poczucie winy i strach przed prawdą, jakie wówczas demony wyzwala, to książka zapewni miły wieczór z dreszczykiem. Thriller skłaniający się ku gotyckiej powieści grozy. Czy Arie Collette, pisarce kulinarnej, marzącej o spokojnym kilkumiesięcznym pobycie w fascynującym miejscu, uda się poukładać ogarnięte burzą myśli, nawiązać kontakt samej z sobą, zmierzyć się z podświadomym grzechem, podczas gdy przeszkadzać jej będzie nieproszona siła mocy sekretów?

[Adres usunięty]

Niestety, nie tego spodziewałam się po Tess Geritsen.Dotychczas wszystkie książki tej autorki czytałam z zapartym tchem,gdzie właściwie nie chciało się przerywać czytanie .A tu wielka klapa.Ta książka jest ewidentnie nie w stylu autorki.Mam nadzieję,że kolejne będą nieco lepsze i będą zasługiwać na strzał w dziesiątkę.

Ava ma za sobą trudne przeżycia. Nie może poradzić sobie z dręczącymi ją problemami, a stawienie im czoła jest ponad jej siły. Postanawia zmienić otoczenie, więc kiedy znajduje ogłoszenie o domu nazywanym Strażnicą Brodiego na wybrzeżu Maine wie, że jest to miejsce jakiego szuka. Zapierający w piersi widok, szum fal i spokój to coś czego potrzebuje, aby odpocząć i spróbować dokończyć książkę, nad którą pracuje od miesięcy. Wszystko zapowiada się świetnie i nawet myszy nie są w stanie zmienić jej zdania o starej rezydencji, która coraz bardziej ją zachwyca. Jednak ten dom ma w sobie jakąś tajemniczą aurę i kiedy na jaw wychodzą przerażające fakty, Ava zaczyna się bać. Bowiem wszystkie kobiety, które mieszkały w Strażnicy Brodiego, umarły w tej rezydencji. Z każdym dniem na jaw wychodzą nowe fakty, które coraz bardziej niepokoją Avę. Jednak czy to aby dom ma na nią taki wpływ, czy może jednak to ona sama może być dla siebie zagrożeniem?

"Kształt nocy" to książka, z której oceną mam pewien problem. Ciekawy pomysł na historię, jednak jej potencjał nie został do końca wykorzystany. Bohaterka, która swoim zachowaniem potrafiła momentami doprowadzić do szału. Jednak książka ma w sobie jakąś aurę tajemniczości, która sprawia, że chce się ją czytać dalej. Szum fal, dom na klifie, gość, który się pojawia, jednak nie jest ON nieproszony. Wątek paranormalny nadałby książce zdecydowanie lepszego klimatu, gdyby nie wiązać się ze sprawami łóżkowymi, a jednak czymś bardziej groźniejszym, mroczniejszym. Do tego jeszcze to zakończenie, które mnie nie satysfakcjonuje. Książka swoim opisem bardzo mnie zaciekawiła i spodziewałam się po tej historii mocnego, trzymającego w napięciu i niepozwalającego się odłożyć thrillera. Jednak dostałam historię, po której czuje niedosyt i czuje się rozczarowana, gdyż nie było to do końca to czego oczekiwałam. Niemniej nie jest to najgorsza lektura i Wam może się spodobać.

To moja pierwsza książka Tess Gerritsen. Nie wiem dlaczego wcześniej nie czytałam żadnej jej pozycji, choć słyszałam o autorce same pochlebne opinie. Opis na okładce był bardzo zachęcający. Dostałam propozycję do Wydawnictwa Albatros i nie zastanawiałam się długo.

Ava Collette jest autorką książek kulinarnych. Z powodu osobistych perturbacji i brakiem weny już kilka miesięcy spóźnia się z oddaniem kolejnej książki wydawcy. Aby jak najszybciej ją ukończyć, na kilka miesięcy opuszcza Boston i wynajmuje dom na wybrzeżu Maine. Dom jest piękny, stary i nad samiuteńkim morzem. To idealne miejsce dla osoby, która musi skończyć szybko książkę.

Na miejscu okazuje się, że dom jest bardzo duży, a w jednej z jego części trwa jeszcze remont. Już pierwszej nocy okazuje się, że oprócz niej ktoś jeszcze go zamieszkuje. Cała Strażnica Brodiego, bo tak dom jest nazywany, zamieszkany jest przez myszy. Ava zaczyna badać historię Strażnicy i odkrywa że…

„ – Najwyraźniej coś go wystraszyło – sugeruje Quinn. – Może zobaczył na podjeździe światła samochodu i uciekł.

- Ale ja nikogo nie widziałam – mówię. – A kiedy tu dotarłam, przed domem nie było żadnego auta.

- Jeśli to był jakiś dzieciak, może nie przyjechał samochodem – odpowiedział Quinn. – Mógł dostać się tu ścieżką wzdłuż urwiska. Szlak turystyczny zaczyna się na publicznej plaży, półtora kilometra stąd. Tak, założę się, że to o to chodzi. Jakiś małolat sądził, że włamuje się do pustego domu. Już takie rzeczy się zdarzały.

- Słyszałam. – Przypominam sobie, co Ned powiedział mi o włamaniu w Halloween i nieszczęsnej dziewczynie, która zabiła się, spadając z tarasu na dachu.

- Damy pani tę samą radę co tamtej kobiecie. Proszę zamykać drzwi i okna. I zawiadamiać nas, gdyby…

- Jakiej kobiecie? – Mierzę wzrokiem obu funkcjonariuszy. – O kim panowie mówicie?

- O nauczycielce, która wynajmowała ten dom przed panią.

- Charlotte też miała włamanie?

- Była w łóżku i usłyszała jakiś hałas na parterze. Zeszła na dół i zobaczyła otwarte okno. Włamywacza nie było i nic nie zginęło.

Spoglądam na grudkę błota pozostawioną przez włamywacza, który tego wieczoru zakłócił spokój mojego domu. Który mógł jeszcze w nim przebywać, gdy wjeżdżałam na podjazd. Nagle przechodzi mnie dreszcz i krzyżuję ręce na piersiach.

- A jeśli tego nie zrobił jakiś dzieciak? – pytam cicho.

- Trucker Cove to bardzo bezpieczne miasto, proszę pani – zapewnia Quinn. – Jasne, że czasem zdarza się jakaś kradzież w sklepie, ale nie mieliśmy tu żadnego poważniejszego incydentu od…

- Zawsze lepiej jest być przezornym – wchodzi mu w słowo Tarr. – Proszę zamykać drzwi i okna. I pomyśleć o sprawieniu sobie psa. – Patrzy na Hannibala, który mruczy z zadowoleniem, ocierając się o jego but. – Nie sądzę, żeby pani kocur był w stanie odstraszyć złodzieja.

Ale znam kogoś, kto potrafi to zrobić. Duch.”

Książka wciągnęła mnie dokumentnie. Wprost nie mogłam się od niej oderwać. Mimo, że spodziewałam się takiego zakończenia to i tak mi się podobała. Nastawiałam się na typowy kryminał, a dostałam kryminał i jeszcze dużą ilość zjawisk paranormalnych. To było dość ciekawe połączenie. Również styl pisania autorki bardzo mi się podobał. Jednym słowem polecam i wiem, że sięgnę po kolejne jej książki.

Autorkę poznałam i pokochałam dzięki jej thrillerom medycznym. A dziś będzie o duchach. Zaskoczeni? Ja bardzo. Czy pozytywnie?

Ava przyjeżdża do stojącego na uboczu domu, by oderwać się na jakiś czas od bolesnej przeszłości. Ma nadzieję, że wśród natury i kojącego szumu fal znajdzie spokój i chęci do napisania kolejnej książki kulinarnej.

Co takiego wydarzyło się w jej życiu, że uciekła z Bostonu? Czy w Maine znajdzie schronienie, czy wpadnie w pułapkę?

Dom, który początkowo wydaje jej się odstraszający, zaczyna ją przyciągać i osaczać nie tylko swoim wnętrzem, atmosferą, ale i osobą nieżyjącego od 150 lat właściciela.

Czy to co widzi wśród cieni nocy, to wpływ jej wyobraźni, podsyconej nadmiarem alkoholu, czy duchy przeszłości? Duchy, które wydają się być jak najbardziej realne?

Gdy w miasteczku zostają odnalezione zwłoki kobiety, Ava zaczyna interesować się historią domu. Jakie tajemnice skrywa ON i jego nieżyjący właściciel?

Mimo początkowego zaskoczenia książkę czytało się dobrze, nawet jeśli romans z wątkiem kryminalnym, to gatunek po który niezbyt chętnie sięgam. Moją następną książką autorki będzie jednak thriller medyczny.

Nie miałam wcześniej okazji spotkać się z twórczością Tess Gerritsen. Kształt nocy to pierwsza moja przygodą z tą pisarską. I zadaję sobie pytanie, jak wypadł debiut? Czy jestem pozytywnie zaskoczona, a może znudzona? Czy autorka zaspokoiła moją ciekawość? A może sięgnę po kolejne jej książki. Oto chwila prawdy nadchodzi …

Młoda autorka książek kulinarnych, Ava Collette, postanawia porzucić dotychczasowe życie, wyprowadza się z Bostonu i osiedla czasowo w małym miasteczku na wybrzeżu Maine. Wynajmuje ogromną rezydencję Strażnicę Brodiego, która cieszy się nie najlepszą sławą. Życie straciło tam kilka osób, podobno dom nawiedza duch byłego właściciela, który każdego nowego lokatora przestrasza i zniechęca. Ava jest po przejściach, ale minie dużo czasu, zanim dowiecie się, dlaczego ucieka przed przeszłością i dlaczego zerwała kontakty ze swoją siostrą.

Kobietę również nocami odwiedza duch kapitana Brodiego, a co więcej wydaje jej się, że osacza ją, zniewala i wykorzystuje seksualnie. Ale ona też tego pragnie i jej wyobrażenie o nim tylko utwierdza ją w przekonaniu, że postępuje dobrze. Zaprzyjaźnia się z miejscowym lekarzem, który liczy na trwały związek, jednak dziewczyna nie jest nim zainteresowana, ON nie wzbudza w niej żadnych głębszych uczuć, słowem nie czuje przy nim chemii. Z czasem dziwne zachowania doktora oraz odkrycie, jakiego dokonała w jego domu, daje jej wiele do myślenia, niepokoi ją. Ava stara się za wszelką cenę wyjaśnić zagadkę zarówno tajemniczego zniknięcia poprzedniej lokatorki, Charlotte, jak też innych osób, które prawdopodobnie straciły życie w tym domu. Kto stoi za ich zniknięciem, dlaczego, pomimo upływu wielu lat od niektórych zdarzeń, nikt nie próbował ich wyjaśnić? Czyżby panowała w miasteczku zmowa milczenia? Ktoś wszystko ukrywa, tylko pytanie, jaki ma w tym interes? Może zamieszane są w to wpływowe osoby, które otoczone są parasolem ochronnym? Zastanawiające i dziwne.

Przyznam, że z początku lektura wydawała się spokojna i stonowana. Ale w miarę przewracania kolejnych stron, napięcie się wzmagało, była coraz bardziej wciągająca i zagadkowa. Autorka prowadziła nas krok po kroku, stopniowo odkrywała kolejne karty, zabawiała się naszymi emocjami. Drażniła się z nami. A to potęgowało nasze podniecenie i chęć brnięcia dalej, ciekawość nas zżerała i zawładnęła nami bezwzględnie. Autorka cały czas utrzymuje czytelnika w tajemniczym i niespotykanie niespokojnym klimacie, cały czas odczuwa się napięcie, powiew chłodnego wiatru na plecach, oddech drugiej niewidocznej osoby, gęsia skórka na dłużej zagościła na naszym ciele. Nie wspomnę już o przyspieszonym biciu serca i pąsach na twarzy, bo to już standardowa reakcja przy dobrej lekturze. Bardzo trudno było zapanować nad swoimi emocjami, musiałam toczyć z nimi nieustanną walkę, nie mogłam pozwolić porwać się duchowi kapitana Brodiego. Jego nie było widać, ale obecność jego była ciągle odczuwalna, odnosiłam wrażenie, że nawet zna moje myśli i zamiary, miałam ochotę na chwilę zresetować swoje myślenie, aby nie wpaść w jego sidła. Toczyłam bój o przetrwanie, jak myślicie, kto zwyciężył?

Przyznam, że Tess Gerritsen mogła stworzyć trochę bardziej tajemniczą i zagadkową postać głównej bohaterki. Trochę nudne było jej samotne codzienne egzystowanie z kieliszkiem w ręku, upijającej się i szukającej schronienia przed duchem. Brakowało mi jej zmagań wewnętrznych, rozterek, woli i siły walki, wydawała się taka poddana i zrezygnowana. Brakowało jej ducha stanowczości i zdecydowania.

Kształt nocy to tajemniczy thriller o poszukiwaniu swojego miejsca w życiu, próbie zerwania z przeszłością i odrodzenia się na nowo, w nowym miejscu i u boku nowo poznanych ludzi. To również obraz poszukiwania drogi do odkupienia swoich win, poszukiwania rozgrzeszenia za błędy młodości, odnalezienia swojego właściwego miejsca w życiu.

Po lekturze tej powieści chętnie sięgnę po kolejne pozycje tej autorki, po jednej książce bardzo trudno jest wyrobić sobie stanowcze i zdecydowane zdanie na temat jej twórczości. Owszem posmakowałam, ale chciałabym zaspokoić swój apetyt w pełni. Dlatego kolejne książki już czekają w kolejce.

Tę lekturę polecam każdemu, kto cierpi na brak emocji i potrzebuje podnieść poziom adrenaliny w swoim organizmie. Nie ma potrzeby zażywać leków, wystarczy sięgnąć po najnowszą powieść Tess Gerritsen Kształt nocy. Ona doskonale sprawdzi się w tej roli, nie będziecie chcieli jej niczym zastąpić.

COŚ CZAI SIĘ W MURACH

Kiedy pierwsza powieść Tess Gerritsen wpadła w moje ręce kilka lat temu, nie powaliła mnie na kolana. Właściwie poczułem zawód. Tyle ciepłych słów padło pod jej adresem, nawet Stephen King wypowiadał się o dziełach autorki jakże pozytywnie, a tymczasem w moje ręce trafił thriller jakich wiele. Ani akcja szczególnie mnie nie porwała, ani tym bardziej bohaterowie nie okazali się jakoś ambitnie skrojeni. Owszem, dobrze się to czytało, ale nic poza tym. Potem jednak, zachęcony opisem, sięgnąłem po „Sekret, którego nie zdradzę” i zostałem pozytywnie zaskoczony. Wreszcie mogłem docenić twórczość autorki i stwierdzić, że jeszcze kiedyś sięgnę po któreś z jej dzieł. I to „kiedyś” właśnie nadeszło. Znów zachęcony blurbem sięgnąłem po „Kształt nocy” i… Właśnie, co z tego wyszło?

Zanim odpowiem na to pytanie, kilka słów o fabule:

Ava Collette, chcąc uciec przed traumatycznymi przeżyciami, trafia do starej rezydencji na wybrzeżu Maine. W domostwie zwanym Strażnicą Brodiego chce nie tylko odpocząć od codzienności, ale też i dokończyć pisanie powieści, nad którą od dawna pracuje. Szybko jednak przekonuje się, że miejsce to wcale nie jest azylem, na jaki liczyła. W murach domu kryje się coś więcej niż tylko myszy, a tajemnice przeszłości, które Ava zaczyna odkrywać budzą w niej strach. Jak się bowiem okazuje, wszystkie kobiety, które kiedykolwiek mieszkały w Strażnicy, zmarły w tym miejscu, a teraz najwyraźniej to samo ma spotkać ją. Skąd jednak przyjdzie zagrożenie? I czy w ogóle Ava ma szansę je zatrzymać?

Okej, przejdźmy zatem do konkretów, czyli jaka właściwie jest ta książka. Cóż można rzec, jak nie to, że dobra. Nie wybitna, wybitnych nie pisze już nawet Thomas Harris, bodajże największy przedstawiciel swojego gatunku, ale na tyle udana, że czyta się ją właściwie jednym tchem, potrafi wciąganąć i dostarczyć konkretnej porcji mrocznych, mocnych wrażeń. Owszem, z tą mocą bywa różnie, na mnie nie robi ona wielkiego wrażenia (jak czytało się powieści Chucka Palahniuka czy John Irvinga, nic już nie jest takie samo, jeśli chodzi ukazanie przemocy i krwawych scen), ale potrafię docenić ich wykonanie.

Poza tym „Kształt nocy” to po prostu nieźle napisana książka. Lekka, nieskomplikowana, łatwa i szybka w odbiorze, ma swój klimat, potrafi wciągnąć, a i znajdą się czytelnicy, których zaskoczy. Jednocześnie całość to bardzo przyjemne połączenie estetyki dreszczowca i horroru – czyli elementów, które tak do gustu przypadły mi w przypadku „Sekretu”. Tu Gerritsen ociera się jednocześnie o gotyckie klimaty, a co za tym idzie, także i o romans. Ale można się tu także dopatrzyć kilku innych drobiazgów, jak np. momenty rodem ze slasherów z lat 70. i 80. XX wieku.

Fanom autorki polecać nie muszę, bo sięgną po powieść w ciemno, ale jeśli lubicie thrillery na granicy horroru, śmiało możecie poznać „Kształt nocy”. To dobra lektura, zadziwiająco udana jak na współczesny dreszczowiec. A co ważne także samodzielna, bo nie powiązana z serią, która Gerritsen przyniosła największą sławę.