Zdrajca i generałowa

Powieści historyczne to coś, co bardzo lubię. Wynika to z faktu, że na co dzień sam zajmuję się historią. Szczególnie interesuje mnie okres napoleoński, w którym rozgrywają się opowiadane w niniejszej powieści wydarzenia. Znaleźć w powieści możemy liczne pojedynki, ucieczki oraz nawet historię miłosną. Książka z całą mocą wciąga. Fabuła jest bardzo interesująca, wiernie odzwierciedla realia epoki, w której rozgrywa się ta historia. Z czystym sumieniem mogę polecić ją każdemu, niekoniecznie tylko fanom historii.

Ach, ileż tu się dzieje! W drugim tomie Sagi Napoleońskiej Joanny Wtulich akcja rozkręca się bardzo szybko i łatwo się w niej odnaleźć, nawet jeśli czytało się tom pierwszy już kilka miesięcy wcześniej. Mamy wątki głównych postaci: Émilie i Antoniego, ale również jego przyjaciela, Michała Śniegockiego, czy znienawidzonego generała Treillarda. Każdy wzbudza emocje - treść książki doprowadziła mnie w paru momentach do łez, a niektóre postacie do szczerej niechęci (np. głupia Anna).

Baaardzo spodobało mi się pewne rozwiązanie fabularne związane z Antonim, pojawiające się od samego początku jego wątku. Nie zaspojleruje Wam o co chodzi, ale czytając, na pewno się tego domyślicie. Tak poprowadzona fabuła zdała mi się jeszcze bardziej interesująca. I doceniam również to, jak Autorka rewelacyjnie ukazuje klimat epoki, opisy, miejsca, język czy obyczaje, nic nie wydawało mi się sztuczne czy nieadekwatne do tamtych czasów.

Czytało mi się "Zdrajcę i generałową" szybko i przyjemnie, uwielbiam takie powieści!

Zdrajca i generałowa to drugi tom sagi napoleońskiej. Joanna Wtulich emocjami maluje historie. Nagle stajemy się świadkami wielkich i niezwykle ekscytujących wydarzeń. Jednak pozostaje jedno pytanie: czy odważysz się wsiąść do wehikułu czasu?

„- Widziałaś pani kiedy naród pokonany, który byłby wdzięczny zwycięzcy?

– Polacy są takim narodem, wasza cesarska wysokość – zripostowała Emilie.

– No tak. Ale oni zaprzedaliby duszę diabłu, a nie tylko mnie, byleby znowu mieć państwo. Tak?”

Baczność, jenerał idzie!

Krwawe bitwy, napoleoński okupant i życie malutkich. Czytelnik zostaje od razu wrzucony w samo serce wydarzeń. Gdzie w grę wchodzą wpływy i pieniądze, tam pojawiają się sekrety i intrygi. Emilie wciąż oddalona od córki walczy jak lwica o swoje. Kobieta pomimo przeciwności losu, odnajduje w sobie niesamowitą siłę do działania. Zrobisz wszystko, aby odzyskać dziecko. Niestety jej mąż ma zupełnie inne zdanie, dla niego liczy się dobra opinia cesarza. Emilia wraz z mężem podąża do Ostródy, gdzie stacjonuje Napoleon, ale to spotkanie nie będzie należało do najprzyjemniejszych… Brawurowe pojedynki, odważne decyzje i historia, która lubi zataczać koło. Kto da się zwieść? Emilie, Antoni, a może sam cesarz? Jakie sekrety skrywają bohaterowie? Czy odnajdziecie się w tym świecie, gdzie i lojalność, i odwagę, i męskość trzeba udowodnić?

„-Zrozumienie. Tak… – Napoleon zamyślił się, a jego wzrok uciekł gdzieś poza zamkowe mury. – Na wojnie, droga pani Treillard, nie ma miejsca na zrozumienie. Każde ustępstwo to jak opuszczenie gardy, zaś zrozumienie może być wzięte za słabość.”

Uważaj, komu ufasz.

Joanna Wtulich w umiejętny sposób porywa czytelnika w wir niebezpieczeństw i przygody. Choć z pozoru może nam się wydawać, że jest to historia o relacjach międzyludzkich, to nawet nie zdajemy sobie sprawy, że to właśnie na naszych oczach rozgrywa się batalia, o której nie raz i nie dwa słyszeliście na lekcjach w szkole. To niezwykła umiejętność przedstawić fakty tak, aby czytelnik czuł się wciąż gotowości, a napięcie nie opuszczało jego ciała. Joanna Wtulich obala mit nudnych powieści historycznych. Konstrukcja przypomina rasowy thriller, pełen sekretów, intryg i fałszywych tropów. Gdy tylko wybierzemy stronę, tego jednego bohatera, któremu kibicujemy, dość szybko może się okazać, jak daliśmy się nabrać. Joanna Wtulich zostawia wiele pułapek dla czytelnika, stawiając i na drodze bohaterów pełno przeszkód. Autorka naprawdę emocjami maluje opowieść, zostawiając nas w rękach barwnych postaci. Część z nich spotkacie już na kartach historii, inni zaś staną się dla czytelnika tak rzeczywiści jakby stali obok niego. Magia wehikułu czasu.

„Dzięki wyjazdowi mógł zająć myśli czymś innym niż walka z pokusami, którym, tego był pewien, w końcu ulegnie. Bo przecie świętym nie był, a grzeszyć jest rzeczą ludzką.”

Siła słów

Nim rozpocznie się dalsza przygoda Emilie Treillard i Antoniego Podolskiego, miłośnicy pióra Joanny Wtulich dokładnie wiedzą, co ich czeka. Emocje, emocje, emocje! Zadajemy sobie pytania: kto jest sprzymierzeńcem, a kto wrogiem? Co zwycięży miłość, przyjaźń, a może rycerskość? Zostajemy pozostawieni z niedosytem, który rozpala apetyt na kolejne części. To prawdziwy wehikuł czasu, pokazujący niesamowity klimat epoki napoleońskiej i obraz społeczeństwa. Pełna niebezpieczeństw historia sprawi, że zapomnisz o całym świecie na czas czytania. Rozkoszujcie się tą opowieścią, niech porwie Was do tańca, kręci z Wami piruety na sali balowej w warszawskim pałacu Pod Blachą. Wyruszcie śladami cesarza, zatraćcie się w opowieści o niebezpiecznej grze, w której stawką jest ludzkie życie.

Rozbrzmiewająca głosem wielkich nazwisk, zapisanych na kartach historii, wyraźnie obrazująca jarzmo wojennej zawieruchy, wciągającej w swój wir bezbronnych, którym obce są polityczne potyczki, pięknie nakreślająca dwa oblicza miłości, delikatnej i niewinnej oraz namiętniej i szalenie nieokiełznanej, która przerywa nawet sukno całunu zapomnienia. „Zdrajca i generałowa” to drugi tom sagi napoleońskiej, która w „Uciekinierce i ułanie” pozostawia odbiorcę z niemym krzykiem zaskoczenia na ustach. To charakterna kompilacja zmagań na polu bitwy, zawiłych intryg i matactw, które dotkliwie oddziałują na życie jednostek, zmuszając do decyzji nie zawsze okrytych honorem. I pośrodku tej nawałnicy tkwi wyjątkowe uczucie, trudne, zakazane, ale niewątpliwie trwałe wśród niesprzyjających mu okoliczności – ta kropla romansu, którą nasączono powieść, dostarcza wielu emocji, kaskadami spływającymi na czytelnika. Dojmujący ból straty miesza się z chwilami szczęścia, brutalnie wyszarpywanymi codzienności, tworząc mariaż romantycznej i pełnej mglistych odczuć odsłony. Sukcesywnie budowane przez całą fabułę napięcie, swój kulminacyjny moment osiąga w militarnym starciu, gdzie naznaczona przyspieszonym biciem serca przeprawa nie odzwierciedla tylko wyboru między życiem a śmiercią, a stanowi wymowny akt zemsty, doprowadzający do jawnie smakującego goryczą zwieńczenia. „Zdrajca i generałowa” ociera się o wszystkie zmysły, słychać bowiem jaskrawy tętent końskich kopyt, czuć unoszący się dookoła kurz, szloch wyrywający się z gardła matki przenika do głębi, a łzy ulgi i rozczarowania drażnią struny wrażliwości – wiele elementów, składających się na szkatułę bez dna, skrywającą cały wachlarz doznań. Klimatyczna osnowa wzmaga odczuwalne impresje, realnie porywając w okres panowania Napoleona, ewidentnie nadając tej powieści ducha – autentyzm historycznego tła doprawdy zachwyca pasjonującym sznytem. Niebezpieczne męskie porachunki, społeczna problematyka tamtej epoki, jazgot dyplomatycznych niesnasek – te komponenty fundamentalnie tworzą romans kostiumowy, wyzuty ze słodkiego wydźwięku, który tak często wkrada się w ten rodzaj literatury. Mrok przenika się z subtelnością, ciemność żalu ze światłem nadziei, tym samym czyniąc tę sagę kompletną emocjonalnie, wielobarwną i przyprawiającą o dreszcz niepokoju. Joanna Wtulich udowadnia, że ten gatunek może odznaczać się kreacją z pazurem, wolną od miałkiego charakteru, która usidli nie tylko wielbicieli romansów – czego sama jestem przykładem.

Przerażające skalą okrucieństwa bitwy, mrożące krew w żyłach męskie pojedynki i wreszcie bezduszne wendety, kierowane w stronę rozpoznanych zdrajców – w czasach napoleońskich litość była prawdopodobnie pojęciem unikalnym, liczyła się przede wszystkim przebiegłość, niesiona żądzą krzewienia własnej władzy. Ten niezaprzeczalnie perfidny charakter zostaje wyraźnie podkreślony w Zdrajcy i generałowej – powieści stanowiącej niezwykle emocjonalną kontynuację Uciekinierki i ułana. Joanna Wtulich ponownie wkracza w nasycony intrygami dziewiętnasty wiek, aby w jego tajemniczych zaułkach, utrwalić spektakularną siłę wielkiej namiętności.

Na pierwszy plan otwarcie wysuwa się tutaj miłość – dostrzegalnie żarliwa, szczera i ekscytująca, a jednak naznaczona szaleństwem brutalnej scenerii. I fabularnie tak bardzo odległa, wręcz nieosiągalna. Bo przecież staje na drodze ważniejszemu zadaniu – próbie odzyskania ukochanego dziecka. Émilie Treillard ma przed sobą niewyobrażalnie trudny wybór, a jednak nie waha się podjąć decyzji. I zdaje się być w niej nadzwyczaj harda, waleczna i przekorna. Jawnie prowadzona płomieniem matczynego impulsu. Czytelnik nie kryje podziwu dla niezłomnej postawy Francuzki, ale z łatwością spostrzega także boleść jej duszy, widzi niepokojącą rozpacz i wszechogarniający ją smutek. Jej wewnętrzna odwaga nieodwracalnie wymaga bowiem drastycznych poświęceń. Odbiorca dosłownie czuje jej emocje, podobnie interpretuje zachowania Antoniego. Mężczyzna trafnie podąża za własnym instynktem, ale musi też sprostać najtrudnieszemu – odnalezieniu siebie. Joanna Wtulich intensywnie wgryza się w uczuciową jedność tej pary, równomiernie jednak poszerza wątek sercowy Krysi, siostry Antoniego. To niespodziewany akcent, aczkolwiek podglądany z przyjemnością.

Początkowo akcja mknie nieśpiesznie, autorka intencjonalnie przypomina okoliczności, w jakich zakończył się poprzedni tom. Pozwala też odtworzyć dobrze już znany klimat dziewiętnastego wieku – utkany nicią bezwzględności, odczuwalnie burzliwy i nieokiełznany, pełen czyhających niebezpieczeństw. Z czasem czytelnik zauważa, że bieg wydarzeń stanowczo nabiera tempa, staje się coraz bardziej niepokojący i zapalczywy, nierzadko napędzany nikczemną lubieżnością. I momentalnie przybliża odbiorcę do finału, który w odczuciu zdaje się być bezlitosnym dopełnieniem wszystkich wątków… To właśnie zakończenie uzbraja wrażenia w najtrudniejsze emocje.

Joanna Wtulich ponownie odzwierciedla rumor agresywnej epoki napoleońskiej – dostrzegalnie nabrzmiałej od impulsywnej zuchwałości, wyraźnie obciążonej radykalną potrzebą zemsty, niewątpliwie krwawej, brawurowej i nieobliczalnej. Zdrajca i generałowa to romans historyczny, literalnie naznaczony namiętnością i głosem walecznego serca, ale też powieść osadzona w rzetelnie zarysowanej scenerii – odczuwalnie mocno awanturniczej, buńczucznej i niebezpiecznej, intencjonalnie zakleszczonej w jarzmie zatrważających scen, otwarcie domagającej się ofiar. Fabularny wstrząs przychodzi późno, ale zostaje z czytelnikiem na zawsze.