Żałobnica

Mąż Anny i jej pasierbica giną na przejeździe kolejowym w wyniku zderzenia z rozpędzonym pociągiem. Przed wypadkiem życie tej rodziny nie należało do idealnych. Kobieta nie dogadywała się z pasierbicą co stopniowo psuło jej relacje z mężem. Po pogrzebie zaczynają na Annę spadać kolejne problemy. Dróżniczka, która nie opuściła szlabanów ginie, a policja winą próbuję obarczyć wdowę. Rodzina zmarłego męża chce pozbawić kobietę spadku. Na jaw wychodzą skrywane tajemnice i bolesne wspomnienia.

.

Cała fabuła osadzona jest w trzech przedziałach czasowych: teraźniejszość, chwila przed wypadkiem i okres nastoletni głównej bohaterki. Narracja jest pierwszoosobowa. Rozdziały są krótkie co wpływa na tempo czytania.

Historia sama w sobie ciekawa, ale według mnie jest przedstawiona w zbyt chaotyczny sposób. Może to zamierzony efekt, ale mi zdecydowanie nie przypadł do gustu. Ciągłe przeskoki w czasie, dosłownie co kilka stron. Główna bohaterka raz czemuś zaprzecza, a za chwilę w retrospekcji mówi coś zupełnie innego. Niby nie wie, nie pamięta, a w kolejnym rozdziale jest zupełnie odwrotnie. Przez większość czasu miałam wrażenie, że nie rozumiem co się dzieje, miałam ochotę zacząć od początku, bo może za mało się skupiłam, przeoczyłam jakiś ważny moment. Jedynym uczuciem jakie się we mnie zrodziło to irytacja, a to raczej nie tędy droga. Na szczęście zakończenie wszystko wyjaśnia.

Roberta Małeckiego zaliczam do moich ulubionych autorów i na każdą kolejną napisaną przez niego książkę czekam z ogromną niecierpliwością. Przyznaję, że bałam się "Żałobnicy", bo thriller psychologiczny to nie jest gatunek, po który często sięgam. Czy jestem zadowolona po lekturze? Cóż, i tak i nie. Jak dla mnie ta książka jest dobra, ale przyznać muszę, że zdecydowanie wolę Pana Roberta w wersji kryminalnej.

Anna, kobieta po trzydziestce próbuje na nowo ułożyć sobie życie po tragicznej śmierci męża i pasierbicy. Ich auto zostało zmiażdżone na przejeździe kolejowym, a winą za wypadek obarczono dróżniczkę, która zasłabła i nie opuściła szlabanów. Nagłe zaginięcie kobiety sprawia, że podejrzenia padają na Annę.

"Żałobnica" to pierwszy thriller psychologiczny spod pióra Roberta Małeckiego. Nie ukrywam, że liczyłam na coś równie dobrego jak seria z Grossem i niestety jestem trochę rozczarowana. Nie jest to zła książka, nie! Jednak dobra, w przypadku mojego ulubionego autora to trochę za mało. Sam pomysł na fabułę bardzo mi się spodobał, a początek książki zapowiadał rewelacyjną lekturę. Był klimat, tajemnica i dobrze dawkowane napięcie. Jednak gdzieś po drodze zaczęło mi tego brakować. Nie przekonała mnie do siebie główna bohaterka. Nie potrafiłam jej współczuć, a z każdym kolejnym rozdziałem robiła się coraz bardziej irytująca. Bardzo podobał mi się za to podział na trzy ramy czasowe. Lubię taki zabieg, bo dzięki retrospekcjom możemy spojrzeć na wydarzenia z różnych perspektyw. Na uwagę, jak zawsze zresztą, zasługuje styl i język autora. Nie da się ukryć, że Robert Małecki pisać potrafi i robi to bardzo dobrze! I to właśnie pióro autora sprawia, że książkę czyta się bardzo szybko.

Podsumowując, nie żałuję czasu poświęconego "Żałobnicy", ale nie jest to historia, która na dłużej pozostanie w mojej pamięci. Przyznaję, że dawno nie miałam takiego problemu z oceną książki i doskonale rozumiem tak skrajne opinie na jej temat. Mimo wszystko polecam, bo najlepiej przeczytać i przekonać się samemu.

Anna nie miała idealnego życia ani małżeństwa. Nie była idealną żoną i macochą, a jednak śmierć bliskich zburzyła całe szczęście, dla którego potrafiła poświęcić tak wiele. Mówi się, że zmarli zabierają tajemnice do grobu, jednak nie tym razem. Tajemnice z przeszłości ujrzą światło dzienne, a Anna będzie musiała stawić im czoła.

“Żałobnica” to pierwsza powieść Roberta Małeckiego, po którą sięgnęłam. Miałam wobec niej spore nadzieje, ponieważ inne książki autora zbierają raczej dobre opinie. Czy byłam usatysfakcjonowana? No właśnie nie do końca. Sam pomysł na fabułę bardzo mi się spodobał. Brzmiał na tyle tajemniczo, że ciężko było przewidzieć, co tam na nas czeka. Prolog był niepokojący. Doskonale mnie nastroił, obiecując wiele. Mąż i pasierbica Anny giną w tragicznym wypadku, a w jej życiu zaczynają dziać się podejrzane rzeczy. Anna to bohaterka, która sama ma wiele za uszami. Kiedy na jaw wychodzi jeden z jej sekretów, dzień za dniem staje się coraz bardziej zagubiona. Akcja książki prowadzona jest w trzech liniach czasowych: chwilę przed wypadkiem, po wypadku i w nastoletniej przeszłości Anny. Początkowo wszystkie te elementy nie sposób ze sobą powiązać i nawet w momencie, kiedy gdzieś na horyzoncie pojawia się wspólny mianownik, ja miałam wrażenie, że brakuje tu płynności, a niektóre wydarzenia są naciągnięte. To, co najpierw było dla mnie intrygujące i zastanawiające, zaczęło przypominać chaos. Musiałam nieźle się nagimnastykować, by to wszystko poukładać sobie w głowie w logiczną całość. I właśnie cała ta ‘zabawa’ sprawiła, że do samego końca nie potrafiłam się wkręcić w tę historię. W książce było kilka elementów, które żywo mnie intrygowały, a mimo to zabrakło mi emocji. Nie czułam tego przyjemnego oczekiwania, niepokoju. Nie poczułam też przywiązania do żadnego z bohaterów. Zakończenie… Plus jest taki, że nie zdołałam go tak do końca przewidzieć, ale nie zrobił też na mnie piorunującego wrażenia. Czuję pewnego rodzaju rozczarowanie, bo zamieszania wokół “Żałobnicy” było dosyć sporo. Historia Anny kryła w sobie ogromny potencjał. Mnie nie udało się go odkryć. Być może uda się to komuś z Was?

Robert Małecki ponownie debiutował. Tym razem thrillerem na wskroś psychologicznym. I tak jak cenię autora za kryminały, tak i ten gatunek jest dla pisarza polem do popisu. A przyznać należy, że w tej książce popisał się swym kunsztem tworzenia historii, która przenika przez czytelnika niczym nurt wezbranej rzeki. Fala zalewających emocji jest tak ogromna, że pochłania nas do cna. Niepowtarzalny klimat, atmosfera tajemniczości, oraz pomysł na nietuzinkową fabułę, to udany przepis na kolejny sukces książki pióra Roberta Małeckiego.

Autor z doskonałą precyzją dba o każdy szczegół przedstawionej historii, mocno wtapia się w psychikę bohaterki. Dzięki temu jeszcze bardziej chłoniemy emocje, które tkwiły w jej umyśle. A w umyśle czytelnika trwa permanentny niepokój, który potęguje na sile, tak bardzo, że prędko chcemy dotrzeć do poznania prawdy. A zapewniam Was, że sposób w jaki Robert Małecki napisał tę książka, sprawi, że lekturę tę pochłoniemy w kilka godzin. No bo jak oderwać się od książki, która zaciekawia nas od pierwszych stron. I proszę mi wierzyć każda kolejna nie traci na wartości. Zatem warto zatopić się w najnowszej książce twórcy takich postaci jak Marek Bener i Bernard Gross.

„Żałobnica” napisana jest w pierwszej formie osobowej. Historia przedstawiona jest z trzech perspektyw czasowych „Teraz”, „Wcześniej”, „Dawno temu”. Dzięki temu poznajemy historię głównej bohaterki sprzed wypadku, po wypadku oraz jej życie, gdy była nastolatką. Nową bohaterką wykreowaną przez Małeckiego jest Anna, kobieta po trzydziestce. Jej mąż Piotr i pasierbica Roksana w wyniku nie opuszczenie przez dróżniczkę szlabanów, ulegli tragicznemu wypadkowi na przejeździe kolejowym. Sprawę bada Lena Wolska z toruńskiej policji. Anna po tym, gdy rodzina męża się od niej odwróciła, samodzielnie stara się na nowo ułożyć swoje życie. Często odwiedza miejsce wypadku. Obserwuje dróżniczkę, a gdy ta znika, wszelkie podejrzenia kierowane są w jej kierunku.

Czy to ona stoi za zniknięciem dróżniczki? Czy chce dokonać zemsty, wymierzyć sprawiedliwość? Zwłaszcza, że przeszłość Anny owiana jest tajemnicą. Tajemnicą, która nie powinna ujrzeć światła dziennego. Czy prawda o życiu kobiety wyjdzie na jaw? Czy prawda ta, jest kluczem do rozwikłania zagadki wypadku jej męża i pasierbicy. Warto zadać sobie pytanie, kim jest żałobnica? Odpowiedź zna Robert Małecki i ukrył ją na trzystu siedemdziesięciu dziewięciu stronach „Żałobnicy”. Sięgnijcie po tę książkę, a nie będziecie żałować.

Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona Kryminału [Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Bardzo lubię twórczość tego autora, więc nie liczcie na obiektywną wypowiedź 😉

"Żałobnica" zrobiła na mnie duże wrażenie. Już okładka, prosta i mroczna, a tak adekwatna do zawartosci, zasługuje na wyróżnienie.

No dobrze, przyznam, że dla niektórych pierwsza połowa książki może wydawać się dość zagmatwana. Jednak jak dla mnie, tak poprowadzona narracja i liczne nawiązania do przeszłości były konieczne. Dzięki temu mamy pełen obraz sytuacji, w której znalazła się główna bohaterka... a skoro o niej mowa, to uważam, że postać zbudowana jest świetnie. Odniosłam wrażenie, że autor poświęcił dużo czasu na dopracowanie każdej z wielu cech tej skomplikowanej osoby. Anka to złożona kobieta, na którą miała wpływ przeszłość...ta przeszłość, którą powoli odkrywamy w książce.

W ogóle odniosłam wrażenie, że samo odkrycie zagadki śmierci jest tu drugorzędnym celem. Ważniejsza była Anka, jej walka z przeszłością i wewnętrzne przeżycia- jak dla mnie super!

Czytałam wiele recenzji innych osób i wiem, że nie wszystkie są pozytywne. To nie jest lekka książka typu "kto zabił". Treść jest zagmatwana, a akcja nie pędzi na łeb, na szyję. Jeśli szukasz książki, przy której nie trzeba myśleć to nie sięgaj po "Żałobnice", bo się zniechęcisz. Do tej książki potrzebne są chęci i czas, a wtedy wciągnie Cię i zachwyci...

Każdy z nas ma prawo do miłości, do ułożenia sobie życia na nowo, do tego, by być szczęśliwym. Dlatego nie ma nic złego tym, że chcemy szukać miłości w nowym związku, oczywiście o ile ten stary został zakończony. W obecnych czasach rozwody są na porządku dziennym, już nie chcemy trwać przy drugiej osobie z przyzwyczajenia, nie chcemy cierpieć w milczeniu, jeśli nie czujemy się przy danej osobie spełnieni, jeśli ona nas ogranicza. Wejście w nowy związek jest stosunkowo łatwe, jeśli nie jesteśmy poranieni, jeśli nie obawiamy się rozczarować po raz kolejny. Sytuacja komplikuje się nieco, kiedy z poprzednich związków są dzieci, choć doświadczenia setek takich „patchworkowych rodzin” pokazują, że szczęście i harmonia również w takim wypadku nie są nierealne, pod warunkiem oczywiście, że wszyscy na ten sukces pracują.

Niestety u Anny nie wyglądało to tak różowo. Roksana, nastoletnia córka Piotra, potrafiła w krótkim czasie zniszczyć ich wspólne szczęście. Ostentacyjne okazywanie uczuć ojcu, w połączeniu z chorobliwa nienawiścią do macochy stały się mieszanką wybuchową, zamieniająca codzienność Anny w koszmar. Piotr oddalał się od niej z każdym dniem, ulegając zachciankom córki, będąc kompletnie nieodporny na jej manipulacje. Sytuacje dodatkowo pogarszał fakt, że nie mogła liczyć ani na wsparcie siostry Piotra, ani na teściów, bowiem od początku małżeństwa była traktowana przez rodzinę Piotra niczym intruz.

Choć nie jest to usprawiedliwienie, to być może sytuacja potoczyłaby się inaczej, gdyby mąż nie przestał okazywać jej zainteresowania, przelewając całą miłość na córkę. Może wówczas nie zacząłby się jej romans z Marcinem, wieloletnim przyjacielem męża, a zarazem jej szefem. Faktem jest jednak, że po śmierci jego żony, zostali kochankami, a małżeństwo Anny powoli zmierzało do końca. Być może nastąpiłby ON za pewien czas, gdyby nie tragiczny wypadek na przejeździe kolejowym. Ginie w nim Piotr i Roksana, a życie Anny staje się jeszcze większym koszmarem.

Nachodzi ją siostra męża bezczelnie panosząc się po domu i zabierając wszystkie rzeczy bratanicy, teściowie opowiadają dziennikarzom o planowanym rozwodzie syna, a wszystko wskazuje na to, że chcą uzurpować sobie również prawo do pozostawionego Annie majątku. Na dodatek dróżniczka, która nie zamknęła przejazdu, znika w tajemniczych okolicznościach. Anna była widziana nie tylko w pobliżu przejazdu kolejowego gdzie zginął mąż i pasierbica, ale również w pobliżu domu dróżniczki. Czy to zatem ona jest odpowiedzialna za zaginięcie kobiety?

To tylko jedno z pytań, na które musimy odpowiedzieć sobie w trakcie lektury książki „Żałobnica”, kolejnej już znakomitej powieści w dorobku Roberta Małeckiego. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Czwarta Strona książka, to wypełnione zagadkami i tajemnicami strony, a naszym zadaniem jest odkryć, kto w tej historii kłamie, a właściwie czy istnieje w niej ktoś, kto jest szczery. Po książkę mogą sięgnąć nie tylko miłośnicy autora, ale również wszystkie osoby, które lubią trzymające w napięciu fabuły, wartką akcję, które lubią zanurzać się w skomplikowanych relacjach międzyludzkich.

Te związki będą bowiem bardzo istotne szczególnie, że z każdym rozdziałem wychodzą na jaw nowe fakty, a prawda zmienia swoje oblicze. Dzięki różnym planom czasowym mamy wrażenie bezpośredniego uczestniczenia w akcji, obserwujemy również wydarzenia na różnych płaszczyznach, zagłębiamy się również w sferę emocji bohaterki. Szczególnie, że podkomisarz policji w Toruniu Lena Wolska niestrudzenie prowadzi swoje śledztwo, a czytelnik ma wrażenie, że lada chwila wokół Anny zaciśnie się pętla. Co wspólnego z cała historią ma siostra Piotra? Po co prywatni detektywi? Czy Piotr rzeczywiście planował rozwód, a jeśli tak, to co z tego wynika dla Anny? Dowiemy się tego wszystkiego w trakcie lektury „Żałobnicy”, kolejnej już doskonale skonstruowanej i napisanej książki Małeckiego, który łączy wirtuozerię słowa i doskonałą obserwacją ludzkich zachowań.

Przyznam szczerze, że bałam się tej książki. Znam pióro autora, ale nie wiedziałam, jak mężczyzna poradzi sobie z opowiadaniem z perspektywy kobiety. Muszę jednak przyznać, że kupiłam Annę z całym dobrem inwentarza. Czasem miałam ochotę ją trzepnąć w głowę na opamiętanie, a czasem jej po ludzku współczuła. Miała swoje za uszami, ale nie zasłużyła na to, co ją spotkało.

Książka rozpoczyna się z grubej rury. W wypadku samochodowym na przejeździe kolejowym giną Piotr i Roksana - mąż i pasierbica Anny. Kobieta została wdową z problemami. I to niemałymi. Co mam na myśli? O tym już musicie przekonać się sami.

Kiedy już wydawało mi się, że doskonale wiem, co się stało, okazało się, że jestem w błędzie. Autor wyprowadził mnie w pole. Zakończenia się nie spodziewałam i jestem bardzo ciekawa, jaką miałam minę, kiedy je przeczytałam. Byłam przekonana, że autor zaserwuje mi coś innego, a jednak postanowił pójść inną drogą. I dobrze, dzięki temu powieść nie była przewidywalna.

Pochłonęłam powieść jednym tchem, choć wymagała ode mnie więcej uwagi niż poprzednie książki autora. Chodzi mi o to, w jaki sposób była prowadzona ta opowieść. Nie chcę tutaj za dużo zdradzać, ale kolejne fragmenty układanki są nam serwowane w niecodzienny sposób. Każdy fragment układanki ma znaczenie.

Nie liczcie na wartką akcję, strzelaniny czy coś w tym stylu. Akcja toczy się powoli, miejcie to na uwadze, sięgając po powieść.

Robert Małecki jak zwykle mnie nie zawiódł. Zaserwował mi literacką ucztę, która mnie pochłonęła, trudno było mi oderwać się od lektury. Jeśli i Wy szukacie dobrej książki, polecam "Żałobnicę". Mam nadzieję, że i Was autor wyprowadzi w pole.