Zaginiona

Dobrze się czyta, jednak brak jakieś akcji, czy wątków trzymających w napięciu. Ciekawe zakończenie. Nieporównywalna do Zwierza, który był znakomity.

W porównaniu do ZWIERZA powiedziałabym, że bardzo delikatna, do połowy bardziej jak dla mnie obyczajowa z wątkiem kryminalnym, co nie zmienia faktu, że książkę się czyta szybko i bardzo przyjemnie.

Bardziej odczułam tutaj dramat Krzyśka niż Agnieszki co raczej stanowi wyjątek, w pewnym momencie jego było mi bardziej szkoda bo jego los potoczył się dramatycznie. Nie chce za dużo pisać, żeby nie zdradzić treści, ci co czytali wiedzą co mam myśli.

Aż boję się myśleć, że jest choć ziarno prawdy o pracy policji... równie przerażajace co działanie porywacza.

Jak przez większa część książki było raczej spokojnie to sam jej koniec zwala po prostu z nóg!

Zakończenie zaskakujące i takie, że włosy jeżą się na głowie, chyba jedyne takie do tej pory...

BRUTALNE

BRUDNE

WSTRZĄSAJĄCE

PRZERAŻAJĄCE

PRZERAŻAJĄCO SMUTNE

Podczas czytania „Zaginionej”, czyli powieści Piotra Kościelnego z 2020 roku, od razu nasuwały mi się na myśl dwa związki frazeologiczne, które świetnie tutaj pasują. Apetyt rośnie w miarę jedzenia, ponieważ autor w ostatnim czasie jest osobą, która potrafi stworzyć niezwykle wciągające i mrożące krew w żyłach historie. Trening czyni mistrza to więc drugi zwrot, którego można tutaj użyć „Zaginiona” to książka z mordem w tle, ale w niektórych fragmentach jest mało porywająca i nieco przegadana. Autora ratuje świetne i realistyczne zakończenie, jak też własne doświadczenie pozaliterackie. Piotr Kościelny jest nie tylko autorem wielu powieści. Jako prywatny detektyw i instruktor samoobrony doskonale zna problemy, o których pisze.

„Zaginiona” to opowieść z dwiema historiami, które w pewnym momencie bardzo się ze sobą złączą. Początkowo poznajemy losy Tomasza Świderskiego, który w pracy spełnia się bardzo dobrze, ale jego życie prywatne nie należy do udanych. Nakrywa on swoją żonę na zdradzie, a to w konsekwencji nie pozwala mu normalnie funkcjonować. Choć jest to oddany swej służbie stróż prawa, Tomasz totalnie się stacza i tym samym zostaje przeniesiony do innej jednostki, gdzie, niczym uczniak, otrzymuje banalne sprawy.

W pewnym momencie autor przytacza nam historię numer dwa. Krzysztof i Aga to narzeczeństwo, które mocno się ze sobą pokłóciło. Ona postawia wyjść do lasu, ale już z niego nie wraca. Została porwana, zamordowana, był to nieszczęśliwy wypadek a może jeszcze coś innego? Krzysztof za wszelką cenę próbuje znaleźć Agnieszkę, ale z załamanego narzeczonego zamienia się w sprawcę. Dlaczego policjanci uznali go za winnego i skazali go na katorgę więzienną? Co z tą sprawą ma wspólnego wspomniany wyżej policjant Tomasz? Jest to historia momentami nudna, niemniej jednak cieszę się, że wytrwałam do końca. Ostatnie wersy mocno mną wstrząsnęły.

Książka ta mocno nawiązuje do rzeczywistych relacji sąsiedzkich. Łatwo się z kogoś śmiać, oceniać z góry czy bawić się w nieśmiertelną pocztę pantoflową. Jeśli jednak potrzebujemy pomocy, to czy możemy liczyć na osoby mieszkające za naszą ścianą? Warto się nad tym zastanowić.

Autor bardzo intensywnie przybliżył nam też ciągle zmieniającą się gwarę więzienną. Choć książka nie jest wyposażona w słowniczek wyjaśniający każdy zakodowany zwrot, to dialogi między więźniami nie tworzą poczucia chaosu. Jedno jest pewne: oby jak najdalej trzymać się od zakratowanych cel…

Wielu czytelników zauważyło, że policjanci w powieściach często kreowani są na osoby nieudolne, lubiące alkohol, staczające się. Taki wzór pojawia się jednak zbyt często, dlatego „Zaginiona” chwilami stawała się nudna. Powieści grozy powinny nas wbijać w fotel, a tym razem wszystko przeczytałam z lekkością i zapewne szybko zapomnę o szczegółach książki.

Oceniam tę powieść jako przeciętną- ma ona swoje minusy, jak też plusy, na przykład wygodny druk, który nie męczy oczu. Sprawa okładki na pewno jest dyskusyjna- według mnie wydaje się nieodpowiednia, zbyt ostra, idealna dla gatunku fantastyki, a nie thrillera czy kryminału.

To nie jest zwykły kryminał pełen brutalnych scen, chociaż jest tu ich trochę, niektóre potrafią przyprawić o gęsią skórkę. Książkę czyta się bardzo szybko, nie ma tu zbędnych opisów, ale jest od groma emocji. Nie tylko tytułowa zaginiona jest ofiarą, ale również jej chłopak. Jej oprawcą jest psychopata, jego - chory system. Autor pokazuje nam realia działania służb,od których oczekujemy ochrony. Kara powinna być przecież po wyroku, a nie przed nim.

W momencie,kiedy wydaje nam się,że znamy już zakończenie, następuje zwrot akcji i ciekawość nie pozwala odłożyć książki na potem.

W książce mamy kilku bohaterów i poznajemy odczucia każdego z nich. To z pewnością bardzo życiowa lektura, która uświadamia nam jaki wpływ na nasze życie ma jedna niewłaściwa decyzja. Autor porusza też temat uzależnień w służbach mundurowych i tego konsekwencje.

Moim zdaniem książka jest warta polecenia.

„Zaginiona” Piotra Kościelnego to idealna propozycja dla wszystkich fanów thrillerów, nawet tych osób, które są już doskonale zaznajomione z gatunkiem. Cieszy mnie, że polscy autorzy zaczynają dorównywać słynnym Skandynawom, gdy chodzi o „powieści z dreszczykiem”. Będę obserwować dalszy rozwój kariery pisarza, trzymam za niego kciuki i myślę, iż ma w zanadrzu jeszcze sporo pomysłów na kolejne fabuły. Klasyczne kryminały, ale posiadające w sobie głębię, odrobinę wzruszeń…