Wydz. Domysłów

Kto jest bohaterką tej książki? Tak naprawdę każda czytelniczka. Wszystko przez to, że główna bohaterka nie ma imienia. Bezimienna postać, której myśli możemy obserwować przez cały okres trwania książki. Czytając tą książkę miałam niekiedy wrażenie, że panuje tu...bałagan. Tak jakby wszystko nie trzymało się całości. Tylko, że tak naprawdę był to zabieg celowy, który można zrozumieć pod koniec książki. Miałam ochotę czasem powiedzieć, że to koniec. Dalej nie czytam. Postanowiłam Jenny Offill dać kredyt zaufania i dobrnęłam do końca. Dopiero wtedy poczułam się w pełni usatysfakcjonowana tą książką.

Proste zdania, krótkie, urywane akapity. Mało dosłowności. Życie wewnętrzne anonimowej mieszkanki Brooklynu przelane na karty książki. Wydz. Domysłów to opowieść inna niż wszystkie.

Intrygująca jest tajemniczość i operowanie niedopowiedzeniami. Często czytelnik musi zorientować się bądź wywnioskować, co się właśnie wydarzyło. Zamiast opisów postaci może tworzyć ich obraz w wyobraźni, składając go z przemyśleń i obserwacji. Wbrew pozorom nie jest to obserwacja uboga w szczegóły. Bezimienną (!) bohaterkę poznaje za pomocą jej wizji świata. Prostego, realnego, do bólu prawdziwego. Towarzyszy jej w drodze do sklepu, zabawie z córką, na zajęciach ze studentami. Przechodzi razem z nią przez kłopoty mieszkaniowe, małżeński kryzys i przeprowadzkę na wieś.

Nastrój książki jest refleksyjny. Zanurzanie się w historię przypomina poznawanie bliżej człowieka. Nie jesteśmy w stanie odczytać wszystkich jego myśli, ani ich zrozumieć, jednak jesteśmy w stanie się z nimi zaznajomić. A resztę sobie wyobrazić. Największą wartością tej lektury jest głębia tkwiąca w prostym, zwyczajnym życiu. Myśli bohaterki wzbogacają cytaty wielkich myślicieli, które są zgrabnie wplatane w panującą sytuację. Nie brakuje tu też humoru, równie subtelnego jak cała stylistyka.

Cała recenzja na: [Adres usunięty]

Bezimienna żona, matka, wykładowczyni.

Małżeństwo się wypala, macierzyństwo przytłacza, terapia nie zawsze pomaga.

A życie kroczy do przodu.

Obok intensywnych emocji czytelnik dostaje informacje ze świata nauki i dylematy odnośnie rodziny, kobiecości, małżeństwa czy społeczeństwa. Codzienność głównej bohaterki przeplata się z tym wszystkim tworząc coś na wzór zapisu najważniejszych myśli. Ich gonitwa początkowo może wywołać w nas zagubienie i możemy nie rozumieć tak niestandardowego zapisu historii, ale im więcej dni mija od lektury, tym lepsza mi się ona zdaje. Dopiero następujące po sobie dni pokazały mi, jak mocno tytuł ten osiada na duszy, choć sposób zapisu zdawał się do mnie nie trafiać.

O „Wydz. Domysłów" nie potrafię pisać tak, by należycie przekazać Wam jak wygląda chociażby sama forma tego utworu. Nie potrafię nawet na tyle zebrać myśli. Czuję, że ten chaos udzielił się również mi i... Przynosi to niespodziewaną przyjemność. To książka, którą trzeba doświadczyć samemu i kluczowe jest dla mnie słowo „trzeba", bo niesamowicie się cieszę, że na tytuł ten trafiłam. Ta szarpana, fragmentaryczna narracja ma bowiem swój urok. To skakanie w czasie i odbieganie od wydarzeń w kierunku ciekawostek ze świata... Tak dziwne i tak dobrze oddające historię. Autorka czasami w moim odczuciu popłynęła za daleko, ale tak czy siak dotarła do celu, a to najważniejsze. Stworzyła bohaterkę, która zdaje się być każdą z nas. Jeśli nawet jeszcze teraz nią nie jesteśmy, to nie wiemy, czy w przyszłości nie zastąpimy jej miejsca. A jeśli nawet to historia nie o nas, to może o naszych bliskich. To utwór na tyle prawdziwy, że byłabym skłonna w to uwierzyć.

tłum. Dobromiła Jankowdka

Ukłony w jej stronę.