Więzień labiryntu, tom 2. Próby ognia

Po tym jak "Więzień Labiryntu" zawładnął moim sercem niemalże od razu zabrałam się za drugą część. Od początku wiedziałam, że wydarzy się coś złego, książka zaczynała się zbyt przyjemnie by mogło być inaczej. A gdy tylko okazało się, że na bohaterów czeka więcej kłamstw,a co najgorsze kolejna okropna Próba wciągnęłam się na maksa. Powala mnie złożoność fabuły, sieci intryg oraz jakiegoś dziwnego odczucia prawdziwości w tej historii, jaką odczuwałam przy lekturze "Igrzysk Śmierci". Myślałam, że jeszcze długo nie przebiegnie mi po plecach dreszcz podczas czytania. Jednak "Próby Ognia" utwierdziły mnie w tym, że istnieją książki genialne, zajmujące miejsce na podium ponad innymi.

Już na samym początku James Dashner rzuca czytelnika na głęboką wodę, dając mu zgubne przekonanie, że koszmar Streferów się skończył. Jednak już po chwili zostają wysłani w morderczą podróż przez pustkowie, pod słońcem palącym ich skórę. Porażające jest to jak wytrzymali i obojętni na to wszystko stali się chłopcy-przyjęli to z większym spokojem niż należałoby się spodziewać. Nienawidzili ludzi, którzy pozwalali im patrzeć na śmierć swych przyjaciół, ale wiedzieli, że tylko podporządkowanie się nowym zasadom da im szansę na późniejszy bunt. Niezwykłe jest to jak autor potrafił zbudować zmiany w psychice poszczególnych bohaterów, a przy tym zachowując braterską miłość jaka się między wytworzyła. Dla mnie jest to jedna z najlepiej napisanych pod względem przemyślenia i dopracowania bohaterów książka, gdzie każda postać przyciąga uwagę.

"Próby Ognia" są wspaniałą kontynuacją "Więźnia Labiryntu" jak i nie lepszą ! Naprawdę, czułam emocje towarzyszące bohaterom ze zdwojoną siłą, zdawało mi się, że to wszystko dzieje się wokół. Wciąż szaleję za Minho, ale Thomas i Newt wciąż stoją po jego obu stronach. Jakoś nie wyobrażam sobie, żeby miało być inaczej. Ta trójka jest jak Rambo, przetrwają do końca. Moje relacje zmieniły się tylko z jedną postacią- z Teresą, której miłość do Thomasa jakoś od początku mi nie pasowała to po przeczytaniu "Prób Ognia" szczerze ją znienawidziłam. Nawet jeśli coś zmusiło ją do zrobienia tego co zrobiła, to moje zdanie na jej temat się nie zmieni. Na całe szczęście na jej miejsce trafiła Brenda, która od raza podbiła moje serce z tego względu, że przypomina mnie samą. Teresa przy niej może się schować !

Jeżeli zaś chodzi o samego Thomasa - przeszedł niewiarygodną przemianę, stał się na tyle silny, że powracające do niego okropne wspomnienia nie przeszkodziły mu w realizacji zamierzonego planu i podtrzymywaniu zawartych przyjaźni. Z zagubionego chłopaka stał się stanowczym mężczyzną, który nie boi się podejmować decyzji na własną rękę i wyrażać własnego zdania. Uwielbiam takie postacie, gdyż nie irytują, a wręcz wkradają się do serca czytelnika i zagnieżdżają tam na długo. Czuję, że Thomas, Minho i Newt zostaną gdzieś z tyłu mojej głowy tak jak Katniss, Tris, Day oraz June i co jakiś czas będą pukać domagając się chwili uwagi.

Powróćmy jeszcze do samej fabuły- mogłoby się wydawać, że napisanie czegoś tak pełnego akcji jak "Próby Ognia" na ogromnym pustkowiu to zadanie niemożliwe. Jednak James Dashner wprowadził na pustynię więcej nagłych zdarzeń niż w Labiryncie. A wprowadzenie motywu szukania leku na chorobę zwaną Pożogą, która powoduje szaleństwo tylko podkręciła niezwykle oryginalny pomysł na tę książkę. Jak dla mnie jest to jedna z najlepszych książek, z jakimi miałam styczność w swym życiu czytelnika.

Podsumowując , "Próby Ognia" to wspaniała kontynuacja, która nawet przebija "Więźnia Labiryntu". Szturmem wbija się w nasze głowy nie pozwalając nam oderwać się od niej choć na moment. Zaczęłam ją czytać rano, a skończyłam wczesnym wieczorem, a mój żołądek po jakiś sześciu godzinach domagał się jedzenia. Jednakże nawet robiąc sobie kanapki rozmyślałam nad tym czego właśnie doświadczyłam. Treść tej książki wywierca jakąś dziwną dziurę w naszym ciele, zmuszając do przemyślenia nad tym jak okrutny potrafi być człowiek, nawet jeśli chodzi o dobro ogółu. Polecam z całego serca i zapewniam, że się nie zawiedziecie !

Próby Ognia to drugi tom genialnej trylogii pióra Jamesa Dashnera. Po przeczytaniu tej powieści, czytelnik czuje niedosyt, gdyż zostało tu postawionych tak wiele pytań i prawie żadnej odpowiedzi. Akcja rozwinęła się według mnie bardzo szybko i odbiorca nie ma chwili odpoczynku, ponieważ zalewany jest coraz to nowszą falą informacji.

Świat dotknięty ogromnym kataklizmem już nigdy nie będzie prosperował tak jak przed czasami Pożogi. Naukowcy i wysoko postawieni urzędnicy, starają się zapanować nad zarażonymi ludźmi i znaleźć sposób uleczenia ich. Nie jest to łatwe, ale w tym celu chcą się posłużyć grupą doświadczalną, złożoną z nastolatków.

Pierwszy etap za nimi. Rozpoczyna się kolejny i tylko nieliczni go przetrwają. Jest to niezwykle trudne, gdyż nawet najbliżsi mogą się okazać zdrajcami. Młodych ludzi stawia się przed wyzwaniem przejścia przez najbardziej spaloną część świata. Nie jest to łatwe, gdy trzeba sobie poradzić z Poparzeńcami (ludźmi zarażonymi Pożogą), jak i z konkurencyjną grupą. Jedni mają wykończyć drugich? To mógł wymyślić tylko DRESZCZ. Na początku udają dobrodusznych i zyskują zaufanie przestraszonych i zmęczonych nastolatków, by następnie zapędzić ich w kozi róg. Bohaterowie tej powieści nie mają wyboru i po raz kolejny muszą stanąć do walki o przetrwanie, podczas trwania drugiej próby, rozgrywającej się już nie na zamkniętej arenie, lecz w prawdziwym świecie. Nie mając wspomnień z dzieciństwa i posługując się tylko niewielkim doświadczeniem podejmują ogromne ryzyko. Życie albo śmierć.

Treść książki, po raz kolejny nie daje nam jasnych odpowiedzi. Możemy się tylko domyślać, tak jak bohaterowie, dlaczego zostali oni poddani tym próbom. Uczymy się wraz z nimi szybkości reagowania na określone bodźce i przeżywamy każdą stratę. Akcja jest wartka i płynna, przez co jesteśmy stale zaskakiwani, aczkolwiek mamy także czas na oddech i refleksje.

Stworzony przez autora powieści świat przedstawiony, zaskakuje nas swoimi realizmem. Jest to jedna z nowszych alternatyw końca świata. Gwałtowne ocieplenie klimatu i zmiany na Słońcu - to wszystko prowadzi do nieodwracalnych zmian na naszej planecie. Ponadto występują tu także Poparzeńcy. Obawiałam się, że może to być nowa wersja zombie, jednak te dwa "twory" różnią się od siebie. Ci pierwsi posiadają inteligencję i świadomość swojej choroby, pomimo, że stali się wrakami w ludzkich powłokach. To jest chyba najbardziej przerażające w ich postawie.

Próby Ognia to godna kontynuacja Więźnia Labiryntu i jednocześnie książka, obok której nie można przejść obojętnie. To powieść wstrząsająca, zmuszająca do przemyśleń i zapadająca głęboko w pamięć odbiorcy, a w dodatku szalenie tajemnicza i nieprzewidywalna. Przyznaję otwarcie, że wywiera ogromny wpływ na czytelnika i pozostawia niedosyt. Ma się chęć, aby sięgnąć po więcej, gdyż finał tego tomu jest naprawdę bardzo zaskakujący. Jestem przekonana, że ostatnia część rozwieje wątpliwości wszystkich fanów tej trylogii. Dreszczyk emocji oraz zapierający dech w piersiach strach będą jeszcze długo towarzyszyły mi na myśl o tej jakże realistycznej historii.

Próby ognia to już drugi tom doskonale przyjętego przez czytelników cyklu z serii "Więzień Labiryntu" i w stosunku do poprzedniej części nie doświadczymy wielkich zmian w fabule, która nadal stoi na bardzo wysokim poziomie. Podobne jak w tomie pierwszym, i tutaj na pierwszy plan wyłania się wątek relacji pomiędzy dwójką głównych bohaterów: Thomasem i Teresą, którzy wraz z pozostałą grupą przyjaciół usiłowali znaleźć rozwiązanie zagadki labiryntu, teraz stają natomiast przed próbą przemierzenia niezwykle niebezpiecznego Pogorzeliska. Na swojej drodze będą zmuszeni zmierzyć się między innymi z Poparzeńcami, którzy za wszelką cenę spróbują przeszkodzić im w dotarciu do celu. Bohaterowie mają zaledwie dwa tygodnie, aby odbyć najważniejszą wyprawę swojego życia i tym samym zawalczyć o przetrwanie. Nie będzie to łatwe zadanie, gdyż punkt docelowy podróży oddalony jest o setki kilometrów. Każdy z nich pragnie powrócić do bezpiecznego i normalnego życia, a także odzyskać rodzinę i spokój, tylko najsilniejsi jednak będą mieli okazję zrealizować swój cel.

Nie ukrywam, że moje oczekiwania wobec drugiej części cyklu "Więźnia Labiryntu" były bardzo wygórowane, jednak James Dashner po raz kolejny udowadnia, że jest w doskonałej formie pisarskiej. Do największych atutów książki bezprecedensowo należy fabuła. Akcja płynie tutaj niezwykle szybko, pełna jest także przełomowych momentów, które niejednokrotnie zaskoczą czytelnika. Zanurzając się w powieść Jamesa Dashnera można na własnej skórze poczuć wszechobecne zagrożenie, zdezorientowanie, niepewność, niepokój, lęk i obawy, które towarzyszą bohaterom praktycznie od pierwszych stron powieści, autor pozwolił jednak sobie pozostawić pewne wątki bez odpowiedzi, co daje nam pole do wyciągnięcia własnych wniosków i przemyśleń. Nie zabraknie jednak niespodzianek, wielu pozytywnie zaskoczyć może fakt, że w drugim tomie będziemy mieli okazję prześledzić krótki i symboliczny wątek romantyczny pomiędzy Thomasem a Teresą. Całość jednak została umiejętnie zamknięta w granicach dobrego smaku. Na plus zaliczam również sposób, w jaki udało mu się wykreować i przedstawić głównych bohaterów, każdy z nich posiada zupełnie inny bagaż doświadczeń i jest przy tym absolutnie wyjątkowy - osobiście przyznam jednak, że od pierwszej części najmocniej kibicuję Teresie, która przez długi czas była jedyną przedstawicielką płci pięknej w strefie. Pomimo objętości, książkę czyta się zdecydowanie zbyt szybko, jeśli więc należysz do zapalonej grupy czytelników, bez problemu ukończysz ją w jeden lub dwa wieczory. Będzie to jednak czas niezapomniany, gdyż z całą pewnością można stwierdzić, że przy tej lekturze nie da się narzekać na nudę.

Dla tych, którym po lekturze nadal mało emocji przypomnę, że w 2015 roku na ekranach kin pojawił się również film w reżyserii Wesa Balla. Rolę Thomasa otrzymał Dylan O'Brien, natomiast w rolę Teresy wcieliła się Kaya Scodelario. Pierwsza część zatytułowana po prostu "Więzień Labiryntu" pojawiła się rok wcześniej - bo w 2014 roku, najnowsza natomiast planowana jest na 2018 rok i tak samo jak książka będzie nosiła tytuł "Lek na śmierć". I chociaż nie należę do największych fanów ekranizacji, muszę szczerze przyznać, że reżyser Wes Ball potrafi utrzymać w swoich filmach klimat książki.

"Więzień Labiryntu. Próby ognia" (The Maze Runner 2. The Scorch Trials) to pozycja, która z pewnością przypadnie do gustu wszystkim zwolennikom akcji oraz literatury science-fiction. Pierwszy tom spotkał się z ogromnym zainteresowaniem, drugi również nie może narzekać na brak uwagi ze strony czytelników. Jeśli nie miałeś wcześniej styczności z serią, lecz zdążyłeś zapoznać się z jakąkolwiek częścią "Igrzysk Śmierci" lub "Niezgodnej" mogę śmiało polecić Tobie powyższą pozycję, z pewnością nie poczujesz się zawiedziony. 420 stronicowy tytuł został wydany nakładem wydawnictwa Papierowy księżyc. Żywię głęboką nadzieję, że "Więzień Labiryntu. Lek na śmierć" utrzyma poziom poprzedniczek, a być może przebije nawet pierwszą część. James Dashner - liczę na Twoją pomysłowość i tym samym zabieram się zatem do czytania tomu 3.