Wham! George i ja

Zespołu Wham! chyba nikomu nie trzeba przedstawiać. Gdyby jednak ktoś miał problem, to wystarczy podać jedno z głównych nazwisk. George Michael, bo o nim mowa, to przecież jeden z najpiękniejszych głosów w historii muzyki. Jedna z piosenek grupy wręcz bombarduje nas w okresie świąt Bożego Narodzenia, bo nieśmiertelne, ale zarazem smutne "Last Christmas" niebawem znowu pojawi się we wszystkich rozgłośniach radiowych, galeriach handlowych i innych publicznych miejscach. Ach, kocham ten teledysk i widoczny tam biały, puszysty śnieg- dziś rzadkość, jeśli chodzi o polską atmosferę...

Dzięki książce dowiemy się, jak poznali się założyciele grupy- Andrew Ridgeley i przybyły z kultury greckiej Georgios Kyriacos Panayiotou. Żeby było łatwiej, na słynnego później George'a mówiono po prostu Yog, a tych dwoje stanowiło niemal wzorcowy przykład papużek- nierozłączek. Nie jest to więc tylko tekst o rozwoju zespołu Wham!, ale też dotyczy niegasnącej przyjaźni, o którą dziś także bardzo trudno. Autor książki, jako były założyciel grupy, uraczył nas także niepublikowanymi zdjęciami, co jeszcze bardziej ubarwia powstałą biografię.

Ogromną uwagę zwróciłam na relacje w domach obu panów. Andrew pochodził z biednej rodziny, a George- z bogatej. Początkowo więc Andrew nie był mile widzianym gościem, ponieważ nie pasował do tak zwanej elity. Ojciec George'a był bardzo niezadowolony z planów muzycznych syna, ale jakie warunki mu postawił i jak jego twarda ręka wpłynęła na wspomnianą wyżej przyjaźń- o tym warto samemu przeczytać. To nie będzie stracony czas. Wzruszył mnie też moment końcowy, czyli koncert pożegnalny grupy zorganizowany na słynnym londyńskim stadionie Wembley. Jak wiadomo, na tak ogromnych stadionach mogą grać tylko wielkie zespoły, co tylko świadczy o ich talencie i nieprzemijającej pamięci. Znamy przecież nie tylko "Last Christmas" z 1984 roku. Inne utwory wręcz same wyrzucają słuchaczy na parkiet.

W moim posiadaniu jest książka w wydaniu kieszonkowym. Bardzo mały druk utrudniał mi nieco czytanie, ale nie żałuję, że opowieść o tak znanym zespole zasila moją biblioteczkę. Założyciele Wham! wzorowali się też na Queen i głosie idealnego, perfekcyjnego Freddiego Mercury'ego. Wszystkie osoby, które dobrze mnie znają, wiedzą, że artysta ten to mój faworyt na zawsze, dlatego też jeszcze milej czytało mi się książkę. Wiem, że w swoim uwielbieniu do Queen nie jestem sama:)

Książkę polecam, jak najbardziej!

Byłam fanką George'a Michaela i zespołu Wham! od kiedy po raz pierwszy przed laty usłyszałam "Careless Whisper". Dlatego tak bardzo ucieszyłam się, kiedy zobaczyłam, że ukazała się nowa biografia mojego ulubionego muzyka, na dodatek napisana przez Andrew Ridgeleya. W końcu kto lepiej znał Michaela, niż jego wieloletni przyjaciel i współzałożyciel Wham!? Dzięki książce możemy poznać kulisy powstania zespołu i dowiedzieć się, jak wyglądały przygotowania do koncertów. Przede wszystkim jednak mamy możliwość bliższego poznania samego Georga Michaela, jego pasji, marzeń i ciężkiej pracy, jaką obydwaj z Ridgeleyem musieli wykonać, aby dostać się na sam szczyt. Polecam wszystkim fanom Wham!.

Kto z nas nie słyszał i nie śpiewał „Last Christmas” niech pierwszy rzuci kamieniem. Wham! jest znane nie tylko z powodu tego przeboju, ale także kilku innych, ale nie wiele osób zna historię tego zespołu. Andrew Ridgeley w swojej książce opisuje początki swojej przyjaźni z Georgem Michelem, ich dzieciństwo oraz miłość do muzyki, która ich połączyła. Wszystko zaczęło się w 1981 roku, gdy jako osiemnastolatkowie postanowili założyć zespół…

Lata 80′, szorty, imprezy do białego rana podczas, których tłumy ludzi skakały do „Wake me up before you go go” albo przytulali się do „Carless whisper”. Czasy, w których Wham! święcił triumfy. Minęło wiele lat a legenda zespołu jest dalej żywa. Ja sama mam dobre wspomnienia z nim związane. Jako dziecko dostałam od rodziców keyboard, kiedy naciskałam na pomarańczowy, mały guzik z mikrogłośników leciała skrzywiona niczym na najgorszym karaoke wersja akustyczna „Wake me up before you go go” a ja z entuzjazmem małego dziecka udawałam, że to ja gram spraszając na pokazy moich rodziców od tej pory minęło ćwierć wieku a ja wciąż wspominam te chwile z nostalgią.

Andrew Ridgley jako członek zespołu pokazuje nam to jak ten okres w ich życiu wyglądał zza kulis, jak to wszystko wyglądało naprawdę począwszy od koncertów w pokoju a kończąc na ostatnim koncercie dla ponad 70 tyś widowni. Opowiada o prawdziwej przyjaźni jaka połączyła go z Michelem i o bólu jaki czuł po jego stracie. Ciekawym jest spojrzeć na te wydarzenia z jego perspektywy, poznać historię opisywaną jego słowami, to czego mi minimalnie zabrakło to zagłębienia się w temat. Mam wrażenie, że opisywana historia mimo wszystko została potraktowana dość powierzchownie, jakby wszystko zdarzyło się w chwilę, a nie tworzyło przez lata, mimo tego delikatnego przytyku „Wham! George i ja” to lektura, którą powinni przeczytać fani zespołu i twórczości Georga Michela.