W blasku słońca

Ciekawa książka, bardzo szybko się czyta, polecam.

W tym roku koniec roku szkolnego wyglądał niezwykle oryginalnie, ale moje powitanie wakacji musiało być za to idealne. A nie ma nic lepszego niż toskańska historia, pełna tajemnic, smaków, zapachów i co najważniejsze - w wykonaniu Magdy Kordel, która zakochała się w tym zakątku, dzięki czemu przekazała swoją powieścią to, co w nim najlepsze.

Positano, Włochy

Nicoletta jest w żałobie po śmierci ukochanego męża. Ani brat, ani przyjaciółka, ani psycholog, ani nawet 'oczko w głowie' jakim jest jej własny salon ślubny - nikt i nic nie jest w stanie przywrócić jej radości życia. Przypadek sprawił, że musiała zadbać o Matkę Boską we wgłębieniu ściany naprzeciw swojego mieszkania, co wywołało wachlarz emocji a w konsekwencji sprawiło, że podjęła decyzję o wyjeździe do Wenecji.

Spacerując znanymi zaułkami wciąż powraca myślami do napisu i koronek, które widziała na figurce. Powraca do niej przeszłość oraz docierają słowa i rady poznanego właśnie mężczyzny, a że nie chce na zawsze tutaj zostać ani wracać do dawnego życia podejmuje kolejną, nieco szaloną decyzję - wyjeżdża do Toskanii, do domu, który odziedziczyła po babci Maddalenie. Niestety, widok domu i winnicy nieco ją załamuje. Czy sobie poradzi? Nie podda się i zawalczy o lepsze jutro? Co czeka na nią w pustym domu?

Paryż / Polska

Mirela, zwana Lelą jest ze swoim ukochanym Karolem w mieście zakochanych - Paryżu. Restauracja, pierścionek.... Nie, to nie zaręczyny a zerwanie! Oryginalnie, prawda? Dziewczyna wraca więc do Polski sama, pomieszkuje u przyjaciółki pomagając jej z sąsiadką-podglądaczką, popada w kłopoty służbowe (przesadziła z ciągłymi awanturami i psikusami, które robiła swojemu ekschłopakowi - razem pracują) i "za karę" zostaje wysłana do Toskanii, by zmienić otoczenie, jednocześnie tworząc teksty do magazynu kulinarnego, w którym pracuje.

Jak na Lelę przystało nie dociera do miejsca przeznaczenia, co powoduje, że fabuła nabiera rumieńców, zwłaszcza że dziennikarka nie zna języka i ma skłonność do popadania w kłopoty.

Toskania, Włochy

Ścieżki obu kobiet przecinają się w urokliwej Toskanii, pełnej gajów oliwnych, winnic, cyprysów, mglistych poranków, smaków i zapachów. Dwie pokiereszowane z powodu płci przeciwnej nie zdają sobie sprawy jak niewiele potrzebują, by znów odkryć cel w życiu. Z czasem przekonają się, że mogą sobie pomóc, choćby nieświadomie; że nie powinny roztrząsać tego, co było tylko skierować swoje kroki ku przyszłości i iść tam gdzie pragną.

Nicoletta dzięki Marco i Leli poczuła w sobie chęć do działania i apetyt na życie, znalazła nową pasję a zabawny zbieg okoliczności z pielgrzymkami ludzi na początku jej pobytu nie pozwolił na popadnięcie w odrętwienie.

Lela zaś poznała dzięki Włoszce nowe strony kuchni, relacji międzyludzkich, usłyszała wiele legend i historyjek, mogła też uczestniczyć w winobraniu.

Tęskniąc za miłością otwierają się na nowe znajomości, wpuszczają do serca przyjaźnie, cieszą się prawdziwym włoskim życiem jednocześnie patrząc z nadzieją w przyszłość. Może jest szansa na to, że nie będą starzeć się same?

Magdalena Kordel ogromnie zaskoczyła mnie tą powieścią, widać jak bardzo zauroczyła ją Toskania. Gdybym nie widziała nazwiska na okładce, nie miałabym pewności, ponieważ książka jest zupełnie inna od dotychczasowej twórczości autorki. Przede wszystkim Magda wkroczyła akcją na toskańską ziemię, co zmienia odbiór fabuły i losów wykreowanych postaci. Dorzuciła Paryż, Wenecję i naprzemienność punktu widzenia dwóch totalnie odmiennych bohaterek. Niezwykle dojrzała książka, którą napisał motyl z pięknymi kolorowymi skrzydłami, tuż po wyjściu z kokona. Jestem zauroczona.

Jednak niech Was nie zmyli sielskość, zapach bazylii czy widok przepięknych winnic, powieść bowiem nie jest tylko hymnem pochwalnym. I choć nie brakuje humoru autorki, to jest w niej również moc problemów, żałoby, tęsknoty, zemsty i rozpaczy.

Jedna z bohaterek wciąż zabiera nas w przeszłość, opowiadając o babkach, Wenecji sprzed lat i swoim mężu, z którym była szczęśliwa.

Druga, najpierw utraciła miłość, później nie wypalił nawet układ bez uczuć a teraz zesłana za granicę, próbuje odnaleźć swoje 'ja' i wykorzystać to, co we Włoszech najpiękniejsze.

Podsumowując - "W blasku słońca" to pozytywna i ciepła opowieść o tym, że aby znaleźć miłość i szczęście, trzeba czasami zejść z utartych szlaków i powędrować zarośniętymi oraz krętymi ścieżkami; przeskoczyć murek, otworzyć dawno nie używaną furtkę czy przestawić łóżko z dawną przyjaciółką. To historia o kłopotach, które dzielone na dwoje są lżejsze i łatwiejsze do udźwignięcia a gdy wyrzucimy z siebie smutki, następny poranek budzi się bardziej słoneczny. W tej optymistycznej fabule z poczuciem bezpieczeństwa, tolerancją, szczerością i ekscytacją nie zabrakło też łyżki dziegciu - traumy, pustki, wyrzutów sumienia, lęku, samotności czy cierpienia. Idealna książka na rozpoczynające się właśnie lato - polecam!

Uwielbiam książki napisane przez panią Kordel. Mijają lata, a ja nadal z wielką radością sięgam po kolejne jej dzieła. Niektóre bywają słabsze, a niektóre lepsze. Jednak nie zmieniło to nigdy tego, że Magdalena Kordel to jedna z moich ulubionych polskich pisarek. Najczęściej sięgam po jej książki nawet bez przeczytania opisu, bo nieważne o czym jest dana książka, ważne, że jest napisana przez panią Magdę. Ostatnio, miałam okazję zapoznać się z jej najnowszą powieścią o tytule „W blasku słońca”.

Gdy zaczęłam czytać książkę „W blasku słońca” to na początku poczułam niesamowity włoski klimat. Przez kilkadziesiąt stron zapomniałam, że czytam książkę napisaną przez panią Kordel. Dopiero pewne elementy, które pojawiają się w jej książkach, przypomniały mi kogo książkę czytam. Później historia przeniosła się na trochę do Francji i Polski, ale głównie działa się we Włoszech. Nie jest to państwo, które jakoś specjalnie uwielbiam, ale bardzo lubię włoski klimat w książkach. Mam wrażenie, że momentami ON znikał. Mimo że bohaterki przebywały w Toskanii to bywały momenty, kiedy jej nie czułam.

„W blasku słońca” to idealna lektura na letnie wieczory. Książka potrafi wciągnąć od pierwszych stron i pozwala zrelaksować się przy ciekawej historii. Czasem gubi włoski klimat i zakończenie odrobinę mnie rozczarowało, ale nie zmienia to faktu, że najnowsza książka pani Kordel należy do jednych z lepszych, które wyszły spod jej pióra. Pozwoliła mi oderwać się od codziennych zmartwień i poczuć trochę lata. Zdecydowanie chcę więcej takich książek.

Lubię utożsamiać się z ich bohaterkami, lubię spędzać z nimi czas w miejscach, które albo kiedyś już odwiedziłam albo zrobię to w przyszłości. Dziś dodatkowo muszę napomknąć, że uwielbiam Włochy i marzę o tym, by spędzić kiedyś choćby kilka wieczorów na toskańskiej ziemi.

Właśnie tam zabrała mnie Magdalena Kordel w swojej najnowszej powieści.

Mirela - zwana Lelą, to wcale nie słodka szczebiotka latająca z kwiatka na kwiatek. To wspaniała dziennikarka pisząca o podróżach i jedzeniu, a jednocześnie kobieta nie mająca szczęścia w miłości. Za to ma wspaniałą pracę oraz przyjaciółki, na które w każdej sytuacji bezwzględnie może liczyć.

Nicoletta, to z kolei dojrzała, niesamowicie uzdolniona Włoszka, która przeżyła ogromną tragedię - stratę męża. Brat i przyjaciółka próbują jej pomóc, ale tak naprawdę nikt poza nią samą nie jest w stanie tego uczynić.

Każda z bohaterek jest inna. Mają skrajnie różne temperamenty. Jednak kiedy z otulonej mgłą Wenecji Nicoletta trafia do słonecznej Toskanii, a potem dołącza do niej Lela, kobiety czują jakby znały się od lat. Doskonale się rozumieją i ostatecznie pomagają sobie nawzajem nie do końca nawet zdając sobie z tego sprawę.

Niebywały smutek, wybuchowy charakter, oba charaktery spotykają się w pachnącym wszelkimi aromatami miasteczku, w domu pozostawionym przez babcię Nicoletty. Dwie różne kobiety nawiązują szczerą i głęboką przyjaźń. Stary dom na nowo zaczyna tętnić życiem, a każda z nich odnajduje dla siebie nową ścieżkę.

Dlaczego warto mieć nadzieję? Bo w blasku słońca, które zawsze wyjdzie nawet po największej burzy pojawia się coś nowego, co warto poznać, odkrywać i pozwolić się temu do siebie zbliżyć. W każdym tunelu jest światełko, które rozjaśni największy mrok.

Magdalena Kordel bardzo mnie zaskoczyła. Zawsze lubiłam jej książki, ale tym razem zabrała mnie we wspaniałą podróż. Zapachniało pysznym jedzeniem, dosłownie poczułam na sobie palące słońce Toskanii. Każda jej książka jest napisana tak lekkim językiem, że nie sposób się od niej oderwać, ale "W blasku słońca" jest nieco inna od wszystkich poprzednich. Mieszanka polsko-włoska dodaje jej czegoś wyjątkowego, czego nie sposób ubrać w słowa. Jedyne co można zrobić w tym przypadku, to dać się porwać trochę odmienionej (według mnie) autorce i wyruszyć wraz z jej bohaterkami w podróż życia.

Więcej na blogu Zwykłej Matki

„W blasku słońca”, to historia dwóch kobiet, których losy niespodziewanie się przecięły. Lela jest napędzana złością do byłego partnera, który postanowił się z nią rozstać. Kobieta uświadomiła sobie, że nie kochała go, nie była zazdrosna o to, że znalazł sobie kogoś innego, kierowała nią jedynie wściekłość na to, że ją porzucił. Przyjaciółki śledząc jej poczynania w ramach zemsty, postanawiają wysłać ją do malowniczej Toskanii. W miejscu tym niespodziewanie ląduje również Nicoletta, która bardzo cierpi po śmierci swojego męża i pod wpływem pewnych zdarzeń, postanawia odmienić swoje życie oraz znaleźć szczęście w domu przodków.

Kiedyś bardzo lubiłam twórczość Magdaleny Kordel. Przeczytałam niemal wszystkie jej książki, niestety w ostatnich latach, nie jest mi po drodze z jej powieściami. Mam wrażenie, że styl autorki diametralnie się zmienił i nie do końca już wpasowuje się w mój gust. Odnajdywałam jej starą wersję we fragmentach poświęconych Leli, niestety te o Nicolettcie czytałam jakby na siłę. Bardzo mi się dłużyły, za dużo w nich opisów, porównań, rozważań. Lela w przeciwieństwie do starszej koleżanki bywa głupiutka, zwariowana, całkiem przyjemnie śledziło mi się jej los.

Tak naprawdę bardzo niewiele się dzieje w tej książce, a w zasadzie cała fabuła została streszczona w blurbie na tylnej okładce. Co prawda, czyta się ją szybko, jest to niezobowiązująca lektura o poprawnej językowo formie, ale nie jest to nic, co by mnie porwało, nie dało o sobie zapomnieć. Bohaterowie nie są na tyle ciekawie wykreowani, bym po przeczytaniu ostatniej strony zaczęła za nimi tęsknić. Wydaje mi się, że to, iż sięgnęłam po „W blasku słońca”, było z mojej strony sentymentem do autorki, a tak naprawdę wiedziałam, że to już nie będzie to samo, co kiedyś.

Mam wrażenie, że trzy czwarte powieści jest wstępem, dużo czasu zajęło, zanim główne bohaterki się poznały, a że do tego dojdzie, wiemy z opisu. Reszta książki poleciała natomiast ekspresowo, aż do przewidywalnego zakończenia. Jest to z całą pewnością ciepła opowieść, która porusza ważne kwestie, takie jak śmierć bliskiej osoby i depresja pojawiająca się tuż po tym zdarzeniu. To historia o powrotach do przeszłości oraz o dokonywaniu wyborów. W tle roztaczają się przepiękne krajobrazy. No i uderzający jest kontrast pomiędzy wybuchową, roztargnioną Lelą, a opanowaną, zrównoważoną Nicolettą, co jest ciekawym zabiegiem. Niestety to wszystko, to za mało, bym mogła się tą pozycją zachwycić. Co prawda książce nie można zarzucić braku klimatu, ale zabrakło mi tu szybszej akcji oraz szczypty zaskoczenia.

„W blasku słońca”, to dla mnie poprawna, ale nie porywająca pozycja, która niewątpliwie znajdzie swoich fanów, wśród czytelników sięgających na co dzień po pozycje z gatunku obyczajowych oraz romansów.