Villette

Jakiś czas temu, zaplanowałam, że przeczytam wszystkie książki sióstr Brontë. Trochę czasu minęło, a ja jeszcze nie zrealizowałam tego planu do końca. Kilka książek już za mną, ale nie wszystkie. Jednak nie porzuciłam swojego zamiaru i kiedy natrafia się okazja to do niego wracam. Taka okazja trafiła mi się niedawno. Wydawnictwo MG postanowiło wznowić książki sióstr, a to przyczyniło się do tego, że sięgnęłam po książkę „Villette”.

Dopiero podczas czytana książki „Villette” dowiedziałam się, że jest to ostatnia napisana przez Charlotte Brontë powieść. Pisanie jej autorce nie przychodziło łatwo, a niedługo po skończeniu zmarła. Ten fakt sprawił, że jeszcze bardziej byłam ciekawa tej książki. Zastanawiałam się czy będzie się ją czytało inaczej niż poprzednie. Na szczęście nie. Czyta się ją równie dobrze. Kiedy już zanurzyłam się w tej historii, to nie miałam ochoty jej odkładać. Potrafiłam ją czytać i czytać, gdyż ma dużo stron, bo prawie siedemset, to spędziłam z nią długie godziny.

„Villette” to kolejna udana powieść Charlotte Brontë. Czytało mi się ją bardzo dobrze. Łatwo weszłam do przedstawionego świata i z chęcią zostawałam w nim na dłużej. Jestem zadowolona, że kolejna książka sióstr Brontë już za mną. Czas na kolejne, aby w końcu zrealizować plan.

Ostatnia książka Charlotte Brontë okrzyknięta arcydziełem jej życia. Najlepsza, najbardziej osobista. Villette to lektura w sam raz na długie jesienne wieczory, bowiem przeczytanie jej wymaga skupienia i czasu - za które autorka odwdzięcza się z nawiązką.

Główną bohaterką jest Lucy Snowe, dwudziestotrzyletnia angielka szukająca swego miejsca na świecie, bowiem całe jej życie w wyniku nieszczęśliwych zdarzeń diametralnie się zmieniło. Lucy jest racjonalistką - twardo stąpa po ziemi, niemalże każda jej decyzja jest głęboko przemyślana. Prócz tego Lucy można śmiało przyporządkować następujące cechy: rozważna, inteligentna, niezależna samotniczka - jednakże, czy samotność głównej bohaterki jest jej wyborem? Villette to historia z przeszłości głównej bohaterki. Lucy Snowe zwraca się bezpośrednio do czytelnika, zdaje sobie sprawę z tego, iż jej historia jest spisana i kontemplowania przez nas.

Samotność bohaterki i brak stałego miejsca doprowadza Lucy do zupełnie niepodobnego do niej zachowania - podjęcia decyzji pod wpływem impulsu, której efekty rzucą się na całe jej życie. Wyjazd z ojczyzny ogromnie zmienia bohaterkę, zmusza ją do odważnych czynów, poznania swej natury na nowo, oraz uczy tego, że nie każdy ogień da się okiełznać - a już na pewno nie ogień miłości. Dzięki wnikliwej narracji mamy okazję przekonać się jak działa umysł bohaterki, czym się ona kieruje, jakie wartości uznaje i ceni, a jakie cechy krytykuje. Jest to przede wszystkim kobieta świadoma, obdarzona zmysłem wnikliwej obserwacji tego, co dzieje się wokół niej, jak i w niej samej.

Powieść najstarszej z pośród trzech sióstr Brontë posiada swój własny klimat - chłodna, stonowana, misterna, biorąca pod uwagę przewrotność natury ludzkiej. Nie jest ona łatwa w odbiorze - czytając ją na szybko można stwierdzić, że jest nudna, przepełniona zbędną treścią. Autorka stawia przede wszystkim na analizę czynów i uczuć, skrupulatnie wnika w odczucia głównej bohaterki, zwraca uwagę na szczegóły, które przez większość osób zostałyby pominięte. Akcja miejscami jest niemalże znikoma - jednak, czy można przez to stwierdzić, że powieść na tym traci? Wszystko zależy od gustu i wymagań czytelnika. Ja po Villette sięgałam chętnie, jednakże musiałam mieć na tę książkę więcej czasu, ponieważ - tak jak wcześniej wspomniałam - tej powieści nie da się czytać w tzw. przelocie.

,,(...) ludzie, którzy ponieśli ciężkie straty, zazdrośnie gromadzą i zamykają na cztery spusty pamiątki: ból nie do zniesienia zadają w samo serce momenty nagłego odradzania się żalu."

Villette zaliczające się do klasyki literatury angielskiej stanowi ostatnią powieść Charlotte Brontë, którą napisała po śmierci swych sióstr - Emily i Anne, które również trudniły się pisarstwem - oraz jedynego brata Branwella. Jak więc można się domyślić, ostatnie dzieło Charlotte nie tryska optymizmem. Autorka w pewnym sensie przelała swój smutek i rozgoryczenie na papier, tworząc powieść w odcieniach szarości, klimacie zadumy i miejscowego przygnębienia. Brontë w fabułę wplata wątki autobiograficzne, pisze o zakazanej miłości, którą sama przeżywała. Za tytułem powieści kryje się Bruksela, w której przez pewien czas przebywała autorka, jednak ów pobyt będący inspiracją do napisania Villette oraz innej powieści Profesor, nie był udany - zbyt wiele negatywnych emocji targało wówczas kobietą.

Wydanie powieści, które posiadam jest przepiękne. Jak widać na zdjęciu, okładka przedstawia kobietę idącą w deszczu pod parasolem. Wydawnictwo zastosowało okładkę pół-twardą, taką samą jak w przypadku powieści Conan Doyle'a Pies Baskerville'ów. Wydanie wzbogacone jest o przedmowę Eryka Ostrowskiego, autora Charlotte Brontë i jej siostry śpiące.

więcej recenzji na: [Adres usunięty]

Szczęśliwie są w świecie literatury takie nazwiska, których Czytelnik jest pewien. Nieważne, po którą z książek tego ulubionego autora sięgnie, ma pewność, że się nie zawiedzie, że nawet jeśli dany utwór nie zachwyci aż tak jak poprzednie, to nadal będzie trzymał odpowiednio wysoki poziom. Dla mnie takim nazwiskiem jest Brontë. Nieistotne czy talentem pisarskim obdarzone były wszystkie siostry, czy też pisali jedynie Charlotte i jej brat. Napis Brontë na okładce jest dla mnie gwarancją, że książka, którą trzymam w rękach, będzie dla mnie źródłem wielu radości i wzruszeń. Nie inaczej było z pięknie wydanym w ostatnim czasie Villette.

Lucy Snowe poznajemy, kiedy jako młoda dziewczyna znajduje się pod opieką swojej matki chrzestnej – pani Bretton. Już od najmłodszych lat naszą bohaterkę cechuje opanowanie i nieuleganie gwałtownym emocjom, które to cechy będą jej towarzyszyć przez całe życie. Nie rozumie ona zatem i bynajmniej nie pochwala skłonności do bycia nadmiernie wrażliwą malutkiej, sześcioletniej Polly, która wskutek choroby ojca również trafia tymczasowo pod dach Brettonów. Czytelnika jednak osoba małej, wdzięcznej Pauliny urzeknie do tego stopnia, że gdy zniknie ona z pola widzenia na dłużej, z niecierpliwością będzie wypatrywał ON chwili, gdy ponownie wkroczy na scenę. Tak było ze mną, tak będzie też z wieloma, którzy sięgną po tę książkę. Trudno o bardziej uroczą i zaskarbiającą sympatię czytających postać.

W dorosłym życiu Lucy Snowe, jako niezamożna kobieta bez perspektyw na jakikolwiek spadek, musi wziąć życie w swoje ręce i nimi zarobić na utrzymanie. Pełna obaw, ale też determinacji wyrusza do francuskiego miasteczka Villette, gdzie obejmuje posadę nauczycielki języka angielskiego na pensji Madame Beck. To tutaj na prawie siedmiuset stronach przepięknej historii rodzą się w Lucy uczucia i emocje, o jakie nigdy by się nie podejrzewała.

Uwielbiam ten sposób narracji, w którym bohaterka zwraca się bezpośrednio do Czytelnika, snując swoją opowieść. Uwielbiam obszerne i barwne opisy, dzięki którym można niemal dotknąć wszystkiego, co otacza książkowe postaci. Nie istnieje chyba nic w twórczości rodzeństwa Brontë, o czym nie mogłabym z czystym sumieniem powiedzieć, że to uwielbiam. Czy polecam? Pytanie retoryczne. Nie muszę zresztą polecać, taka twórczość broni i poleca się sama. Moja kolekcja książek rodzeństwa Brontë wciąż puchnie i jest jedną z tych, z których dumna jestem najbardziej.

[Adres usunięty]

„Villette” to kolejna powieść Charlotte Brontë, która zachwyciła mnie swoim wydaniem.

Tym razem zmierzyłam się z ostatnią napisaną przez autorkę przed śmiercią powieścią, okrzykniętą światowym arcydziełem i niejednokrotnie nazwaną najlepszym czy najdojrzalszym jej dziełem.

Tytułowe Villette to nic innego jak Bruksela, gdzie na kartach książki wyruszamy w podróż do lat 40 XIX wieku. Lucy Snowe główna bohaterka po życiowych zawieruchach trafia do Europy, gdzie zostaje zatrudniona jako guwernantka w pensji dla dziewcząt mieszczącej się w murach dawnego klasztoru. Tam wiedzie życie pozbawione jakichkolwiek ekscesów czy rozrywek. Dzisiaj moglibyśmy rzec – wiedzie życie nudne i monotonne. Oczywiście do czasu, aż spostrzega, że jest obserwowana…

Mnóstwo sekretów, niedopowiedzeń i niejasności czynią tę pozycję niezwykle tajemniczą. Czytelnik cały czas zmuszony jest do rozwiązywania w swojej głowie zagadek. Jednak ten, kto zna pióro autorki wie, że próżno szukać tutaj szybkiej akcji czy chociażby zwrotów w fabule. Długie opisy i właściwie brak dialogów powodują, że odbiorca skupia się na języku powieści i na wykreowanych przez autorkę bohaterach. Możemy tutaj przyjrzeć się przeżyciom wewnętrznym głównej bohaterki, poznać jej myśli i przemyślenia.

Dobrze jest też wiedzieć przed jej lekturą, że autorka do napisania tej historii posłużyła się wątkiem autobiograficznym. Nawiązuje ON do okresu, kiedy to wraz z siostrą Emily nauczała w żeńskiej szkole w Brukseli. Znajdziemy tutaj też liczne nawiązania do miłości, którą obdarzyła ona dyrektora szkoły w której pracowała.

Polecam fanom literatury klasycznej, a wszystkim, którzy chcieliby rozpocząć przygodę z klasyką polecam rozpocząć od ,,Shirley” lub od ,,Dziwnych losów Jane Eyre” – oczywiście to tylko moja sugestia czy odczucie.

Powrót po latach do uwielbianej kiedyś książki. Dobrze, że Wydawnictwo MG wznawia te powieści. Na klasykę zawsze jest dobra pora.

Książka nie bez kozery uznawana jest za arcydzieło i najlepszą w dorobku sióstr Brontë.

Bohaterką jest młoda Angielka Lucy Snowe, która po nieprzyjemnych i trudnych przeżyciach w rodzinnym kraju postanawia szukać szans na lepszą przyszłość gdzie indziej i wyjeżdża na kontynent do Europy. Pracę znajduje na pensji dla dziewcząt. Wydaje się, iż wszystko w jej życiu w końcu się poukłada, że znalazła swoje miejsce na ziemi, spokój, bezpieczeństwo. Nic bardziej mylnego.

Lucy bardzo szybko zauważa, że nic nie jest takim jakim powinno być, a ona sama jest przez kogoś obserwowana. Młoda kobieta postanawia wyjaśnić tę sprawę. Nie wie jednak na co się decyduje. To co ją spotka będzie trudne, bolesne i niewytłumaczalne.

Nas, żyjących w XXI wieku taka fabuła może śmieszyć, może wydawać się odrobinę infantylna. Pamiętajmy jednak, iż książka została wydana 170 lat temu. Była wtedy czymś nowym, niewiarygodnym, świeżym. Opublikowana w 1853 roku książka z jakiegoś powodu uznawana jest za pierwowzór światowej powieści psychologicznej.

Powieść jest mocna, porywająca, bardzo silnie osadzona w życiu autorki. W fabule znajdziemy mnóstwo wątków biograficznych. To także nowatorska, jak na owe czasy książka.

Brontë sięga mocno do własnych przeżyć, rozpamiętuje je, analizuje, szczególnie kwestię jej wielkiej, zakazanej miłości. Villette jest mroczna, momentami trochę dołująca. Pozwala to przypuszczać, iż taki właśnie był nastrój autorki, dołujący może nawet depresyjny. Być może Villette była swoistą terapią Charlotte.

Wiele w treści zagadek, wiele niedopowiedzeń, wiele kwestii, które nadal mimo upływu tylu lat nie zostały w pełni wyjaśnione.

To wspaniała i wyjątkowa, ale nie ukrywam, niezwykle trudna i wymagająca powieść. Z pewnością nie jest to lektura dla każdego. Nie znajdziecie tu pośpiechu, nagłych zwrotów akcji, czy porywających dialogów. Jest za to genialna atmosfera, mistrzowskie oddanie własnych uczuć, nastroju, mnóstwo smutku. Czytając Villette i mając świadomość, jak mocno ta powieść jest osadzona w życiu autorki, byłam smutna, zamyślona, zastanawiałam się jak trudne miała ona życie. Był to okres niezbyt łaskawy dla kobiet, mrok, obyczaje, konwenanse, zakazana miłość, trudna praca, życie na obczyźnie, choroby. Można tylko współczuć.

Do tego niesamowicie poruszający i smutny koniec całej historii. W bohaterce następuje pewna zmiana. Trudno wyrokować czy na lepsze. W każdym bądż razie przemiana jest spektakularna, ale całość zakończenia dołująca, oblekająca czytelnika wszechogarniającym smutkiem.

Wspaniałe ukazanie wnętrza kobiety, studium samotności, smutku. Polecam.