Vengeful. Mściwi. Złoczyńcy. Tom 2

Kiedy tylko zobaczyłam tę książkę to wiedziałam, że muszę ją mieć. Żebyście tylko widzieli moje polowanie na nią na portalu Czytam Pierwszy i ciągłe odświeżanie strony w celu sprawdzenia, czy przypadkiem nie jest już dostępna. Albo to zabójczo szybkie tempo dodawania jej do koszyka i finalizowania zakupu... Czy było warto tak czatować na „Mściwych”? Jak najbardziej!

W kontynuacji ponownie spotykamy się z Victorem, Elim i Sydney. Dwaj pierwsi są przepełnieni wzajemną żądzą zemsty. Jednak nie są oni jedynymi PonadPrzeciętnymi, którzy pojawią się w Merit. Jest też Marcella, która po bliskim spotkaniu ze śmiercią zyskuje władzę, na którą długo czekała. Kto wyjdzie z ostatniego starcia zwycięsko?

Od początku nastawiałam się na dobrą książkę i taką powieść otrzymałam. Akcja była wartka, szybka, a jednocześnie na tyle spokojna, by się nie gubić. Książka od razu porywa czytelnika w swój świat. Z wypiekami na twarzy odwracałam kolejne strony, ciekawa, co czeka mnie dalej. Autorka zgrabnie miesza wątki, które z pozoru nie mają ze sobą nic wspólnego, by na koniec połączyć je w misterną, powalającą całość. Dodatkowego smaczku dodaje to, że historię „Mściwych” poznajemy z wielu perspektyw. Mnie takie rozwiązanie bardzo się podobało, bo dzięki temu nie można narzekać na nudę czy zastojach w fabule. Z drugiej jednak strony nie możemy zbytnio przywiązać się do bohaterów.

Sądzę jednak, że przywiązanie się do postaci nawet w przypadku przedstawiania historii oczami tylko jednej z nich byłoby niezwykle trudne. Dlaczego? Bo po prostu trudno się z nimi utożsamiać czy polubić. Bo jednak żaden z nas nie zabija na co dzień ludzi, nie obmyśla kilka lat zemsty czy nie nosi ze sobą kawałka zwłok. Mimo to nie można powiedzieć, że bohaterowie są źle skonstruowani. Wręcz przeciwnie, są oni wykreowani obłędnie. Nawet jeśli trudno się zgodzić z ich decyzjami, to są one podejmowanie nie bez powodu i na swój sposób można je zrozumieć.

Należy jeszcze wspomnieć o zakończeniu. Było ono PRZE-GE-NIAL-NE. Co tam się działo! To był punkt kulminacyjny całej serii, na który każdy liczył. Ja jestem w stu procentach usatysfakcjonowana. Takiego zakończenia potrzebuje każda książka. Autorka zamknęła zgrabnie każdy wątek, zaskakując w kilku miejscach czytelnika. Do tego zostawiła kilka niedopowiedzeń, co sprawi, że o książce nie zapomni się tak szybko.

W skrócie? Jak dla mnie bomba! Polecam każdemu, radzę jednak zacząć czytanie od pierwszej części, czyli od „Nikczemnych”.

Pierwsze moje spotkanie z twórczością Victorii Schwab nie można uznać za w stu procentach udane. Wykreowany przez nią świat był co prawda oryginalny i ciekawy, ale bardzo długo zajęło mi wciągnięcie się w „Okrutną pieśń” i jeszcze dłużej w „Mroczny duet”. Zniechęciło mnie to na tyle, że po skończeniu „Świata Verity” myślałam, że daruje sobie czytanie innych jej książek. W końcu jednak skusiłam się na „Vicious. Nikczemni”, co było najlepszą podjętą przeze mnie czytelniczą decyzją tamtego okresu. Ponieważ poznałam Victora Vale i zostałam oczarowana przez tego mrocznego, aroganckiego i niezwykle charyzmatycznego PonadPrzeciętnego. Nie było więc możliwości bym miała nie poznać dalszych jego losów. „Vengeful. Mściwi” wyczekiwałam z wielkim z wielkim utęsknieniem.

Względem „Vengeful. Mściwi” miałam bardzo duże oczekiwania. Może nawet odrobinę zbyt duże, przez co odrobinkę się rozczarowałam. Było tutaj jak dla mnie za mało Victora Vale. Po tej książce spodziewałam się o wiele więcej akcji z jego udziałem. Byłam wręcz przekonana, że cała fabuła będzie prowadzona z jego perspektywy. Jakże wielkie było moje rozczarowanie, gdy odkryłam, że zepchnięto go na dalszy plan, a w zamian pojawili się nowi, główni bohaterowie, którzy niemal całkowicie zdominowali narrację. Na dodatek fakt, że nie była to jedna postać, a kilka wprowadził pewne, niepotrzebne zamieszanie. Bywały nawet momenty, gdy można było przez to się pogubić. Nie pomagał też fakt, że zupełnie nie polubiłam Marcelli Riggins. Na początku faktycznie postrzegałam ją jako intrygującą, silną postać kobiecą, ale z czasem swoim zachowaniem i przeświadczeniem o swej sile oraz nieomylności irytowała mnie coraz bardziej.

Na szczęście były to jedyne rzeczy na jakie mogłam narzekać w przypadku „Vengeful”. Całość wypadła naprawdę znakomicie.

„Życie to nie równanie. Każda osoba to coś więcej niż suma poszczególnych składników.”

Kiedyś usłyszałam gdzieś, że Victoria Schwab jest nazywana królową mrocznej fantastyki. Po przeczytaniu „Świata Verity” nie potrafiłam się z tym zgodzić i nie sądziłam, że kiedykolwiek to się zmieni, lecz teraz, będąc po lekturze „Vicious: Nikczemni” oraz „Vengeful. Mściwi” muszę zrewidować swój pogląd na ten przydomek. Ponieważ Schwab dzięki tym fascynującym historiom oraz niesamowitej kreacji bohaterów dla mnie również stała się królową tego gatunku. W najśmielszych snach nie myślałam, że uda jej się stworzyć tak dobrą i oryginalną historię, która natychmiastowo mnie pochłonie i nie wypuści aż do ostatniej strony. Mam nadzieję, że prędko sięgniecie po książki z serii „Złoczyńcy” i przekonacie się na własnej skórze jak bardzo jest to wspaniała lektura. Mam nadzieję, że to jeszcze nie koniec złoczyńców. Gorąco polecam!

Aleksandra

Wszystkie cytaty pochodzą z książki „Vengeful. Mściwi” autorstwa V. E. Schwab.

Więcej na : [Adres usunięty]

Vengeful pozytywnie mnie zaskoczył. Pierwszy tom był przeciętny, za to drugi bardzo dobry, jeśli nie liczyć fatalnego początku (ponad 100 stron drogi przez męki, zanim autorka przestała skakać po linii czasowej i między bohaterami). Fabuła jest bardziej rozbudowana i wzbudza zainteresowanie, czego nie mogłam powiedzieć o pierwszym tomie. Punkt kulminacyjny wywoływał emocje i naprawdę zastanawiałam się, kto wygra. Być może zasługę należy przypisać temu, że Victor i Eli zeszli na drugi plan, a scenę przejęła Marcella - PonadPrzeciętna o niszczycielskich mocach. Dawno nie spotkałam się z tak dobrze napisaną postacią i mimo że nie wzbudzała sympatii, to doceniam jej kreację. Generalnie jestem na tak i polecam wszystkim, którym spodobało się Vicious. A jeśli się nie spodobało, to i tak radzę się zastanowić nad lekturą.

Ta książka dał mi więcej pytań niż odpowiedzi.

Po lekturze pierwszej części zastanawiałam się co się stało z głównymi bohaterami. Jak potoczyły się ich dalsze losy. Na te pytania uzyskałam odpowiedzi, nawet zgodne z moimi przypuszczeniami. Lecz w trakcie czytania pojawiały mi się nowe.

Vengeful pokazuje nam dalsze losy Victora i Eliego, oraz dwóch kobiet i mężczyzny, którzy również posiadają moce. Początkowo wprowadzenie nowych bohaterów uważałam za niekonieczne i przeszkadzające w śledzeniu losów znanej już nam dwójki super złoczyńców. Jednakże poznanie motywów dziewczyn i ich historii nie było aż tak niekonieczne jak mi się wydawało, gdyż w pewnym momencie wszystko zaczęło się łączyć w jedną wielką całość. Losy wszystkich zaczynały się splatać, aż do wielkiego "Boom" pod koniec książki. Wszystkie zabiegi zostały wyjaśnione. Dzięki dodatkowym bohaterom na pewno nie da się nudzić, zwłaszcza biorąc destrukcyjne moce i chęć władzy jednej z nich.

Polecam więc serdecznie lekturę tej książki w szczególności osobom, które tak jak ja nie umiały się doczekać dalszych losów Victora i Eliego.

Vengeful, to opowieść o super bohaterach, ale nie takich którzy w maskach i pelerynach ratują niewinnych. Choć mają super moce korzystają z nich raczej do własnych celów, a są one nikczemne, okrutne i złe. W tym tomie do czarnych charakterów dołącza Marcela- i powiem szczerze, że jest najgorsza z nich wszystkich. Szalona, żądna zemsty i posiadająca nauczycielską moc. To typowa bohaterka, która chce przejąć władzę nad światem. W tym tomie dzieje się sporo, ale ponieważ stron też jest niemało chwilami akcja nieco mi się dłużyła. Mimo wszystko historia wciąż jest szalenie oryginalna i zasługuje na uwagę, a nikczemni bohaterowie mimo trudnych charakterów naprawdę dają się lubić. Ja uwielbiam tą serię i po cichu liczę, że to jeszcze nie koniec Złoczyńców.

Bardzo dobra kontynuacja. Znani z pierwszej części bohaterowie muszą zmierzyć się z przeciwnościami losu i z samymi sobą. Walka o przetrwanie, pragnienie przynależności, żądza władzy i nienawiść pod różnymi postaciami, czy to do samego siebie, czy do innych, towarzyszą bohaterom na co dzień. Każdy musi stoczyć walkę z własnymi demonami i wybrać swoją ścieżkę.

W tej części autorka wprowadziła nowych bohaterów, przez co mamy więcej przeskoków czasowych. Dla mnie są one dużym atutem, lubię stopniowo poznawać, co z kim się działo w przeszłości i teraz, dla innych będzie to minusem, jednak uważny czytelnik nie powinien mieć najmniejszych problemów z ogarnięciem fabuły. Całość jest spójna, dobrze się czyta i przede wszystkim wciąga tak, że nie chcemy się rozstawać z bohaterami, aż do ostatniej strony i... chcemy więcej, ale to już koniec.

V. E. Schwab stworzyła fantastyczny świat o fantastycznych ludziach, gdzie ich nadnaturalne zdolności, mimo że nie są oryginalne, to przedstawione w taki sposób, że wcale tego nie zauważamy. Fabuła skupia się na uczuciach, na walce dobra ze złem, którego jak się okazuje, wcale nie potrafimy odróżnić. Dla każdego znaczy to co innego. Wina nigdy nie leży po jednej stronie. Przynajmniej w tej powieści.

Książkę odebrałam za punkty w portalu Czytam Pierwszy.

Jeśli ktoś z was jest ze mną od jakiegoś czasu pewnie wie, że dla mnie książka stoi bohaterami. Jeśli kreacja postaci leży, to wraz z nią umiera chodźby najlepiej skonstruowana fabuła. I właśnie bohaterowie  są najmocniejszą stroną Vengeful.

.

  Marcella zawsze marzyła o władzy. Ciężko jednak o niezależność i dominację, kiedy nawet twój mąż uważa, że jako kobieta jesteś jedynie elementem dekoracyjnym w jego życiu. Lecz gdy dziewczyna staje się ponadprzeciętną wydawać się może, że już nic nie stoi na drodze jej ambicji i rzadzy panowania.

.

Uwielbiam kiedy do historii wprowadzana jest ślina, kobieca bohaterka. W przypadku Vengeful mamy takie 3! Tak jak Vicious było nakierowane głównie na męskie postacie, tak w drugim tomie role obu płci zostały zrównoważone.  W kontynuacji poznajemy cały wachlarz nowych bohaterów. Począwszy od wyrafinowanej June, poprzez cichego i opanowanego Jonathana, na bezwzględnej Marcelli kończąc. Ponadto, Schwab rozwija nam historie postaci z pierwszego tomu. Nareszcie poznajemy przeszłości Eliego, Sydney nie jest już tylko małą dziewczynką, ale dojrzałą nastolatką, która pragnie zwyczajnego życia, a Viktor odkrywa, że nie jest niezwyciężony i czas depcze mu po piętach.

Niestety, mimo niesamowicie realistycznej kreacji tych bohaterów, mimo ich stanowczości w poglądach i wytrwałości w dążeniach do celu, ich ilość jest dla mnie jedynym i największym minusem. Każdy z nich ma swoją historię do opowiedzenia i 500 stron to zdecydowanie za miało dla takiej ilości postaci. Po zakończeniu czuję neidosyt każdego z nich i mimo że, wiem, że seria ma być kontynuowana, to uważam, że wprowadzenie tylu rozbudowanych bohatrow na raz, zamiast być plusem prowadzi do momentu, gdy zamiast skupić się na kilku i ich pokochać skaczemy między nimi i tracimy z nimi więź.

.

Czy oprócz genialnej podstawy psychologicznej bohatrow jest w tej książce coś jeszcze wartego uwagi? Oczywiście że tak!

Sam konspekt tworzenia osób PP zachwycił mnie juz w 1 tomie więc nie będę się powtarzać. Tym razem na ogromne uznanie zasługuje Pion, czyli policja do likwidacji PP. Mimo tego, że nie zgadzałam się z poglądami tej organizacji, to wprowadzenie jej było świetnym pomysłem na zróżnicowanie tła akcji. Poza tym, dzięki temu możemy przyglądać się różnimy postawą ludzi  wobec osób PP więc jeszcze trudniej jest stwierdzić po czyjej stronie się stoi, który złoczyńca  według nas jest "bohatrwam ", a który zasługuje na karę.

.

Jeszcze dodam, że jest jedną rzecz, która nie jest minusem ale mnie zawiodła. Kiedy czytałam o przeszłości Eliego miałam w głowie prawdziwą wojnę. Z jednej strony byłam przeszczęśliwa bo pochodzenie tej postaci było brakującym elementem i tłumaczyło wiele z jej zachowań ale z drugiej strony, byłam wściekła na Schwab że nie zawarła tego w pierwszym tomie. Pomyślałam wtedy  o jednej z nowych bohaterek - June, o której w gruncie rzeczy nie wiemy nic. Do końca książki modliłam się aby Schwab tym razem na czas opisała nam jej postać. I jak się już pewnie domyślacie - nie opisała. Tak jak pisałam, nie jest to minus, bo wiem że autorka tak tego nie zostawi i historia Jude na pewno pojawi się w kontynuacji ale brakowało mi tego i mam wrażenie że postać byłaby pełniejsza.

„Vengeful. Mściwi” liczy sobie ponad 500, jednak czyta się ją bardzo szybko. Fabuła wciąga już od pierwszej strony. Nie ma jakiś przydługich, nudnych momentów. Chociaż historię poznajemy oczami wielu bohaterów, to każdy z nich miał coś ważnego do powiedzenia, dla całej książki. Poznajemy sporo z przeszłości Elia. Po części możemy zrozumieć, dlaczego stał się tym, kim się stał i czym kierował się, dokonując swoich czynów. Przeskoki w czasie, które bardzo mi przeszkadzały w pierwszej części, nadal są. Jednak tym razem są one dużo bardziej uporządkowane. Nie gubi się już przez nie fabuły. Muszę przyznać, że tym razem zabieg ten bardzo mi się podobał. W książce jest sporo śmierci, ale opisy morderstw nie są niesmaczne. Zwłaszcza śmierć jednego bohatera dość mnie zasmuciła. Jedyna rzecz, która mi się nie podobała, to zakończenie. Lubię, gdy wszystkie wątki są definitywnie zakończone, a tutaj mamy do czynienia z otwartym zakończaniem. Może w kolejnym tomie wszystko zostanie wyjaśnione.

Książkę odebrałam za punkty w portalu Czytam Pierwszy