Trzeba marzyć. Willa pod Jodłami. Tom 2

⭐RECENZJA⭐

Jaga wiedzie spokojne życie w willi pod Jodłami. Zaprzyjaźnia się z Panią Anielą, o której dowiaduje się co nie co. Kobieta również czeka na ślub swojej siostry Meli. Jednak były Meli nie daje jej spokoju i chce ją odzyskać. Czy ten spokojny i poukładany czas taki zostanie, czy może coś się zmieni?

🤩

"Trzeba marzyć" to druga część powieści "Willa pod Jodłami", której nie czytałam i ubolewam nad tym. Bardzo rzadko zdarza mi się nie czytać pierwszego tomu i sięgać po kolejny, ale po prostu pokonał mnie czas i to jak szybko zasuwa, więc tym razem odpuściłam. Czy przeszkadzało mi to, że nie znałam pierwszego tomu? Owszem! Nie ogarniałam przez to paru spraw, parę wątków zapewne lepiej bym zrozumiała, ale nic straconego - nadrobię to i wtedy będę wiedzieć co, gdzie, jak, kto i dlaczego 😃 Niemniej jednak książka bardzo mi się podobała. Mieliśmy tutaj przeplatanie przeszłości z teraźniejszością oraz bardzo fajne wstępy w postaci wierszy przed każdym rozdziałem, co naprawdę jest mega w odbiorze. Czułam ciepło bijące od tej powieści, a autorka w niebywały sposób potrafi operować słowem i ma dar lekkości pióra, że przez książkę się "płynie" i kompletnie nie czuć uciekających stron. Bohaterów polubiłam i odrobinkę ich poznałam, chociaż wiem, że lepiej bym ich znała po pierwszej części. Uważam, że kreacja jest dobra. Pisarka dobrze opisywała losy naszej głównej postaci - Jagi, co pomogło mi też ją lepiej poznać i zrozumieć. Teraz nie pozostaje mi nic innego jak sięgnąć po pierwszy tom, a Wam w tym miejscu polecić tę powieść! Jest w sam raz na te jesienne, zimne wieczory! 😃

🤩

Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję @wydawnictwofilia 💚

🤩

"Trzeba marzyć " to kontynuacja losów bohaterów znanych z "Willi po Jodlami". Minął rok od kiedy Jaga zamieszkała w Willi. Otworzyła własną firmę i spotyka się z Damianem. Zaprzyjaźnia się też z mieszkańcami wsi i stopniowo poznaje przeszłość Pani Anieli, która okazała się agentką przedwojennego polskiego wywiadu...

Muszę przyznać, iż "Trzeba marzyć " bardzo zaskoczyło mnie od pierwszych stron, zwłaszcza początkowe rozdziały. Mimo, iż na początku może wydawać się, że fabuła jest zbyt zawiła i wielowątkowa to trzeba przyznać, iż splatające się losy bohaterów z czasem tworzą zgrabna całość i wciągają. Ale to przede wszystkim część która w większości skupią się wokół losów Jagi. Całość jest niezwykle ciepła i czyta się ją bardzo przyjemnie, a autorka zdecydowanie potrafią czarować słowem. Muszę przyznać, iż dla mnie wątki dotyczące Pani Anieli były najciekawsze i najbardziej wciągające. Aż szkoda że było ich tak mało zwłaszcza że bardzo lubię takie retrospekcje. Mimo wszystko to idealna książka na jesienne wieczory

Drugi tom serii "Willa Pod Jodłami". Bliżej poznajemy wojenne losy pani Anieli, której zmarła przyjaciółka była właścicielką Willi Pod Jodłami. Związek Meli przechodzi trudne chwile, jej były chłopak próbuje ją odzyskać wszelkimi sposobami. Czy Mela uwierzy w jego zapewnienia o uczuciu?

Jaga już rok mieszka na wsi, układa sobie powoli życie prywatne i zawodowe. Realizuje swoje marzenia chociaż czasami los rzuca jej kłody pod nogi. Życie blisko natury zmieniło jej postrzeganie świata, sprawiło, że otworzyła się na nowe doświadczenia i nowych ludzi, pozwoliło dostrzec wartość przyjaźni, zwykłej ludzkiej życzliwości a także siłę miłości.

Wiele wątków się rozwinęło w tej części, co sprawia, że lektura jest wciągająca i ciekawa. Pareras mocno ociepla atmosferę książki ☺️Kim jest Pareras? Odpowiedź pojawia się już w pierwszym tomie.

Miła lektura 👍polecam.

Minął rok od poprzednich wydarzeń. Tu, w starej Willi pod Jodłami ponownie spotka się przeszłość z teraźniejszością.

Bogna Ziembicka drugi tom rozpoczęła tak zaskakująco, że po przeczytaniu kilku stron sprawdziłam okładkę, bo nie byłam pewna, czy aby na pewno czytam „Trzeba marzyć” 😊 Kompletnie nie wiedziałam o co chodzi, ale spokojnie, bo na koniec wszystko ładnie się spięło. Lubię takie zaskoczenia 😊

W tej części dość mocno skupiamy się na losach Jagi. To ona udowadnia nam, że trzeba marzyć, a potem zakasać rękawy i te marzenia spełniać. Jej historia to idealny przykład na to, że da się zmienić swoje życie. Podoba mi się, że Ziembicka nie pokazuje tutaj bajki, gdzie wystarczy chcieć i wszystko samo się dzieje. Autorka poszła w realizm - nie zawsze jest łatwo, są przeszkody, czasem zaboli, ale koniec końców się da. Bardzo mnie cieszy, że takie książki powstają, bo mogą komuś dać pozytywnego kopa i chęć do działania.

To jest idealna książka na długie jesienne wieczory. Otula niczym ciepły kocyk i wlewa ogrom ciepła do serducha czytelnika. Ja mam nadzieję, że to nie koniec historii sióstr Barskich, bo dobrych książek nigdy dość.

Wybierzcie się do Willi pod Jodłami i oddajcie się marzeniom. Warto 😊

"To tu, w starym domu na Zagórzu, spotykają się wojenna przeszłość i teraźniejszość".

"Żeby coś się zdarzyło

Żeby mogło się zdarzyć

I zjawiła się miłość

Trzeba marzyć

Zamiast dmuchać na zimne

Na gorącym się sparzyć

Z deszczem pobiec pod rynnę

Trzeba marzyć"

Jonasz Kofta, Trzeba marzyć

Muszę przyznać, że po opisie wydawcy spodziewałam się czegoś zupełnie innego. Uwielbiam książki i filmy z wojenną retrospekcją.

Tutaj niestety było mi jej zbyt mało. Przeważnie zawsze, gdy czytam szukam bohatera lub bohaterki, których polubię szczególnie, lub z którymi mogę się utożsamić.

W "Trzeba marzyć" była to pani Aniela. Tajna agentka przedwojennego polskiego wywiadu o niezwykłej przenikliwości i mądrości.

Książka jest kontynuacją losów Jagi, która rzuciła swoje miejskie życie i pracę w korporacji na rzecz domku na Zagórzu.

Muszę przyznać, że Jaga w swojej nowej profesji bardzo mi zaimponowała swoją rozległą wiedzą geograficzną i z pewnością wybrałabym się na wakacje z polecenia takiej agentki.

Jeśli chodzi o resztę bohaterów to byli dość specyficzni i oryginalni. Bawiły mnie ich słowne potyczki oraz drażniły wywody trącące snobizmem.

Trudno mi ocenić tę powieść. Mam wrażenie, że jest niedokończona. Czuję zwyczajny niedosyt. Wiele wątków, a zbyt mało odpowiedzi. Być może pojawia się one w tomie trzecim, na co liczę. Na duży plus zaliczam rozpoczęcie każdego rozdziału tekstami Jonasza Kofty, uwielbiam .

Bardzo dobra powieść obyczajowa. Wszystkie rozdziały zaczynają się fragmentami wierszy różnych poetów. Podobało mi się to rozegranie. „Trzeba marzyć” jest drugim tomem z serii „Willa Pod Jodłami”. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością Bogny Ziębickiej. Już teraz wiem, że koniecznie muszę nadrobić i przeczytać pierwszy tom.

Lubicie przeplatanie czasów? Tutaj to otrzymacie. Poznajemy teraźniejsze wydarzenia jak i te z przeszłości. Główna bohaterka Jaga od ponad roku mieszka w magicznej wilii Pod Jodłami. Znalazła tu pracę i miłość. Czy jest naprawdę szczęśliwa? Co jeszcze ją spotka w życiu?

Poznajemy również Anielę. Byłą właścicielkę domu, który kupiła Jagna. Dzięki niej poznajemy życie agentki przedwojennego polskiego wywiadu. Kto by pomyślał, że taka babcia tyle w życiu zrobiła.

Dzięki Jadze i Anieli nie ma czasu na nudę. Dodatkowo warto wspomnieć o siostrze Jagi – Meli. Czy stara miłość nie rdzewieje? A może nowa jest lepsza? Co zrobi Mela?

Dzięki tej powieści możemy przekonać się jak ważne jest zaufanie. Czy warto jest bezgranicznie ufać drugiej osobie?

Książka „Trzeba marzyć” jest godna polecenia. Warto po nią sięgnąć w wolnej chwili. Idealna powieść na długie jesienne wieczory. Można czegoś się nauczyć od panin Anieli.

Idealne bohaterki. Niesamowite postacie. Rewelacyjnie malowniczy klimat. Przeplatanie różnych czasów. Cudowna fabuła. Wszystko to sprawia, że nie można przegapić tego tytułu.

Ps.

„Trzeba marzyć” pozostaje w pamięci przez dłuższy czas. Ogólnie książka mi się podobała, dlatego zachęcam do jej przeczytania.

Książka "Trzeba marzyć" jest drugim tomem z cyklu "Willa pod Jodłami" od Bogny Ziembickiej. Po raz kolejny spotkamy się z Jagą, która przeprowadziła się do przedwojennej willi w Zagórzu nieopodal Krakowa. Jest magicznie!

Sielska powieść obyczajowa, którą tutaj widzimy, jest książką wyjątkową, ponieważ przeplata się w niej przeszłość z teraźniejszością. Dzięki temu zabiegowi stylistycznemu, który zaoferowała, nam autorka jednocześnie żyjemy w obecnych czasach razem z Jagą, oraz poznajemy historię Anieli, byłej właścicielki domu, która jak się okazuje, pracowała dla przedwojennego wywiadu! Przy takim połączeniu zdecydowanie podczas jej czytania nie można się nawet przez chwilę nudzić. Obie historie mocno nas angażują, pokazują, jak ważna jest miłość oraz wzajemne zaufanie i bliskie nam osoby. Książka jest barwna! Bohaterowie, których w niej spotkamy, mają mocne charaktery i bogatą historię. Przy jej czytaniu nawet przez moment nie będziecie się nudzili.

W powieści podobało mi się również to, że każdy z rozdziałów zaczyna się poezją! Uwielbiam w książce te krótkie wstawki, które tak dużo wnoszą do całości powieści. Jest magicznie, barwnie i autorka czaruje nas swoim słowem!

„Trzeba marzyć” to drugi tom cyklu „Willa pod Jodłami”. Bogna Ziembicka kreśli historię Jagi. Kobieta zamieszkała w starej, przedwojennej willi. Urok tego miejsca pochłania nas wyjątkowym klimatem.

Autorka w losach bohaterki ukazuje nam ważną rolę zaufania między ludźmi. Zaufania jakże ważnego i potrzebnego każdemu z nas. A każdy kto sięgnie po najnowszą powieść autorki, uświadomi sobie, że marzenia nadają sens naszemu życiu. Każdy z nas je ma. Warto je spełniać. Warto dążyć do ich realizacji. Warto również poznać historię zapisaną na kartach powieści „Trzeba marzyć”.

Trzeba jednak zaznaczyć, że warto sięgnąć po pierwszą część, by móc płynnie uczestniczyć w poznawaniu losów Jagi. Ważnym punktem historii stworzonej przez autorkę jest również przeszłość agentki przedwojennego polskiego wywiadu.

Najnowsza powieść obyczajowa Bogny Ziembickiej ma swój wyjątkowy urok. Zapewne to ta wyjątkowa aura przedwojennej willi. Również relacje bohaterów tworzą szczególną moc tej historii. Dodatkowo każdy rozdział rozpoczyna się wierszem, co jeszcze bardziej stwarza wyjątkowy klimat podczas zagłębiania się w historii zapisanej na kartach „Trzeba marzyć”. Owe wiersze dają poczucie jakbyśmy czytali powieść obyczajową osadzoną w klimacie niemalże patetycznym. I nie mam tu na myśli cech „nadętości” lecz bardziej pewnej maniery skłaniającej mnie do określenia tej powieści mianem dostojności. Myślę, że każdy kto sięgnie po tę książkę doskonale zrozumie co mam na myśli.

A jeśli jeszcze wijecie się z myślami, czy sięgnąć po tę powieść, to dodam tylko, że „Trzeba marzyć” zabierze Was do świata jakże innego, odległego, który choć na chwilę pozwoli Wam zapomnieć o troskach życia codziennego. Warto sięgnąć po drugi tom cyklu „Willa pod Jodłami” by dowiedzieć się czy Jadze sprzyja szczęście w miłości? By sprawdzić co słychać u jej siostry Meli, koniecznie sięgnijcie po „Trzeba marzyć”.

Ta książka nie nudzi. Nie ma tu na to miejsca, bowiem historia utkana jest tak, że mnóstwo tu różnych sytuacji, tajemnic i nawet nieco kryminalnych zdarzeń. To opowieść kompletna, przemyślana i tak piękna, że na pewno czytelnicy do niej wrócą.

Polecam najserdeczniej!

Książkę tą, charakteryzują wspaniałe, płynne dialogi, pewne uniwersalne wartości i przekaz, będący istotą tej powieści: O miłość i przyjaźń warto walczyć. Do samego końca.

Trzeba przyznać, że ta powieść nie jest typową historią obyczajową, taką prostą, miejscami aż cukierkową, w której od początku wiemy, że wszystko się dobrze skończy albo że na siłę będzie próbować wycisnąć z nas łzy. Już samo cytowanie wierszy przed każdym rozdziałem odpowiednio nastraja czytelnika. Wykorzystanie poezji akurat mi się podobało, ale reszta... Nawet ciężko mi ubrać w słowa, to co o niej ostatecznie myślę.

Moje pierwsze wrażenia z lektury to było zaskoczenie, trochę niezrozumienia i lekka niechęć do kontynuowania. Styl autorki jest według mnie specyficzny. Może nawet bardziej zakwalifikowałabym "Trzeba marzyć" do literatury pięknej? Taki sposób przedstawiania świata po prostu musi trafić, spodobać się, a wtedy cała lektura będzie przyjemnością. Dla mnie, przy tej fabule, był zbyt męczący.

Wszyscy bohaterowie zachowywali się tak, no nie wiem, snobistycznie? Czułam, że wywyższali się w swoich rozmowach, znali najdroższe marki alkoholi, potrafili w rozmowie cytować Herberta itp. Wydaje mi się, że takich zabiegów było za dużo, przez co ciężko znaleźć postać, z którą naprawdę można sympatyzować. Starsza pani mieszkająca na wsi dawniej była szpiegiem, młodzi z nonszalancją narzekali na bogate korpożycie, zazdrosny mężczyzna knuł intrygę i wynajął dawną znajomą, żeby ta rozbiła czyjś związek - to wszystko zestawione razem w ogóle nie wydało mi się wiarygodne. A już wątek z Bombajem, gdzie jedna z bohaterek zakochuje się od pierwszego wejrzenia, a następnie atakują ich terroryści jest u mnie totalnie na nie.

To była dla mnie trudna książka. Były momenty, które mi się podobały, w których doceniałam umiejętności pisarskie autorki, ale jednak większość powieści albo mnie nużyła, albo czułam, że to nie dla mnie, to nie mój świat. Jaga wypada chyba najlepiej ze wszystkich postaci. Kraków jest tutaj pięknie przedstawiony, jeżeli kogoś interesuje to miasto w literaturze.

Polecam osobom, które szukają w literaturze obyczajowej czegoś innego niż zwykle.

Mój egzemplarz otrzymałam od wydawnictwa.