Telefon o północy

Twórczości Tess Gerritsen wstyd jest nie znać, dlatego postanowiłam naprawić mój wielki błąd i w końcu zapoznać się z jej twórczością. Pomijam drobny fakt, że na półce stoi piękna kolekcja, którą kilka latem temu zbierałam i cały czas czeka, aż po nią sięgnę, ale coś czuję, że już długo nie poczeka :)

Sarah zostaje obudzona w środku nocy telefonem. Jest przekonana, że dzwoni jej mąż. Niestety pracownik Departamentu Stanu przekazuje jej smutną informację, że jej mąż zginął w pożarze hotelu w Berlinie. Jednak przeświadczenie podpowiada kobiecie, że jej mąż nie umarł. Kobieta na własną rękę próbuje prowadzić śledztwo, które ukazuje brutalną prawdę o jej mężu...

Przyznam szczerze, że Tess Gerritsen pisze wręcz obłędnie i na pewno dołączy do grona moich ulubionych autorów. Książka trzyma w napięciu i nie mogłam się od niej oderwać. Poza tym autorka porusza ważny problem dzisiejszych związków małżeńskich, które bywają po prostu nieprzemyślane i są bardzo szybko zawierane. Często zdarza się, że wiele o sobie nie wiemy.

Polecam Wam lekturę tej książki. Będzie idealna na ponure, jesienne wieczory.

„Telefon o północy”, Tess Gerritsen

Tess Gerritsen to niewątpliwie nazwisko szumne wśród miłośników powieści sensacyjno-kryminalnych, i nie ma się co dziwić skoro autorka łączy w swojej twórczości pasję z doświadczeniem. Sama zaczynała jako lekarka i zwiedziła niemały kawałek świata, a w roku 1987 wydała swój debiutancki utwór – właśnie „Telefon o północy”. I chociaż dopiero po wydaniu „Dawcy” jej kariera nabrała rozpędu, to w dziełach Gerritsen wyraźnie widać pewien schemat oraz sentyment. Wielu krytyków, recenzentów oraz literaturoznawców jest przychylnych do stwierdzenia, że najważniejszy jest początek. A jaki był u Gerristen?

Fabuła powieści skupia się na losie Sarah, protagonistki, która na pierwszy rzut oka wydaje się spokojną, ustatkowaną kobietą. Właściwa akcja rozpoczyna się po północy, główna bohaterka odbiera telefon, mając nadzieję, że usłyszy upragniony głos męża, Geoffrey’a. Jednak okazuje się, że to wcale nie dzwoni on, lecz pracownik Departamentu Stanu, ale najważniejsza jest wiadomość jaką przekazuje Sarah. Wiadomość, która rujnuje jej całe dotychczasowe życie. Okazuje się, że Geoffrey zginął w pożarze, a jego ciało nie zostało odnalezione. Kobieta nie może pogodzić się ze stratą i próbuje udowodnić, że mąż żyje. Rusza na poszukiwanie go po europejskich miastach. Jej prywatne śledztwo wplata ją w pajęczynę międzynarodowych intryg, w którą uwikłane są persony z najwyższych szczebli. A to, co odkrywa skazuje ją na śmiertelne niebezpieczeństwo. Zostaje prawie sama, mając pomoc jedynie w Nicku, człowieku od którego cały koszmar się zaczął.

Pierwsze skrzypce powieści gra Sarah, kochająca żona, która za wszelką cenę chce dowiedzieć się prawdy oraz udowodnić coś, co z góry wydaje się przesądzoną sprawą. Gerritsen największą zaletą w kwestii postaci uczyniła cechy charakteru protagonistki – determinacja, pewność i dążenie do celów, acz rozumowanie głównej bohaterki jest za bardzo infantylne jak na dojrzałą kobietę. Choć dzięki temu czytelnik ma okazję zobaczyć ciekawy punkt widzenia. Drugą istotną postacią, wyłączywszy samego poszukiwanego, jest niewątpliwie Nick. Bohater całkiem niejednoznaczny – biorąc pod uwagę jego pierwsze wystąpienie na łamach powieści. Poza tym, mimo że powieść nie należy do szczególnie obszernych, utwór obfituje w różnego rodzaju postaci tła – kontrastujące z dwoma kluczowymi bohaterami (zwłaszcza z Sarah), co z jednej strony może stanowić wadę, a z drugiej zaletę.

To debiut. Widać niedopracowania i niewyrobiony warsztat, miejscami fabuła błądzi lub staje się monotematyczna, ale lekkość pióra czy niezobowiązująca historia pozwala czytelnikowi cieszyć się tytułem i wręcz przeczytać go jednym tchem, jak zdarzyło się mi osobiście. Prawda, że widoczny jest problem z przewidywalnością, mało odkrywczym suspensem i ubogością błyskotliwych rozwiązań, acz te, które występują nieco rekompensują ubytki debiutanckiego dzieła. Najważniejsze jest to, że autorka stworzyła to, co miała w założeniu stworzyć – prostą, zrozumiałą, a przy tym emocjonującą historię, która nie będzie trudna w odbiorze, zaś wyłącznie nie będzie dało się od niej oderwać. I to się Gerritsen udało. Jeżeli chodzi o styl nie było najgorzej, a jak na debiut to można przyznać, że było nawet całkiem nieźle. I mimo iż sama książka nieraz spotkała się z głosem krytyki, to warta jest przeczytania.

Reasumując. W powieści „Telefon o północy” widać kiełkujący potencjał, który widać dziś wyraźnie. Wystarczy spojrzeć na listy bestsellerów „New York Times”. Debiut wcale udany, zważywszy na to, że w pewnych aspektach książka może być ambiwalentna. Kryminalny romans, absurdalna pogoń przez Stary Kontynent w poszukiwaniu tego, co według większości już dawno stracone i stosowana przez autorkę metoda prób i błędów – wydają się sztampowe, ale takie na szczęście nie są. Do szczerego arcydzieła wiele utworowi brakuje, ale to zaledwie pierwszy krok Gerritsen w drodze na szczyt. I z pewnością pozycja, obok której żaden miłośnik kryminału ani romansu nie powinien przejść obojętnie.

Tess Gerritsen to autorka, którą polubiłam za sprawą jej serii medycznej “Rizzoli&Isles”. Od tamtej pory przeczytałam wszystkie pozycje, które zostały wydane w Polsce. Dzisiaj przyszła pora, aby opowiedzieć wam o pierwszej debiutanckiej książce, która niestety nie jest górnych lotów, ale jak na debiut nie jest zła.

Jeśli znacie twórczość Tess Gerritsen i wiecie jakiego poziomu można się po niej spodziewać, to “Telefon o północy” nie spodoba wam się w ogóle. Jeśli jednak jej nie znacie i chcecie poznać, to śmiało można sięgać, po jej debiut, bo wtedy poznacie ją od początku a później zobaczycie na jakim wysokim poziomie są jej najnowsze książki i jaki wielki progres zrobiła przez te lata.

Książka zaczyna się w momencie, gdy Sarah Fontaine dowiaduje się, że jej mąż nie żyje. Kobieta jest zrozpaczona, jednak coś nie daje jej spokoju. Gdy zaczyna się doszukiwać drugiego dna, okazuje się, że jej mąż nie był z nią do końca szczery i prowadził zupełnie inne życie. Jednak Sarah nie poddaje się, przez co wpada w nie małe kłopoty. Czy uda jej się rozwiązać zagadkę, I przeżyć?

“Telefon o północy” to książka, która jest inna, niż wszystkie inne tej autorki. Ja jestem wielką fanką książek Tess, jednak tej nikomu nie mogę polecić. Nie jest to udana książka, i myślę, że więcej mamy tutaj wątku obyczajowo-romantycznego, niż samego kryminału. A wy moi kochani dajcie mi znać czy czytaliście i lubicie?

"Kiedy telefon zadzwonił, było już po północy. Jego dźwięk przebijał się do świadomości Sarah przez grubą zasłonę snu..."

Sympatycznie jest zajrzeć do debiutanckiej powieści uznanej dziś na całym świecie pisarki. Tess Gerritsen zaczynała oszałamiającą karierę od "Telefonu o północy". Książka powstała trzydzieści dwa lata temu i choć zdążyła zakurzyć się schematyzmem i nieskomplikowaniem, to jednak wyczuwa się charakterystyczny kształt pióra pisarki.

Historia zgrabnie napisana, przedstawiona w luźnej formie, nie imponuje złożonością i wielowarstwowością, nie zachwyca portretami postaci, nawet kluczowych, ale poznaje się ją z przyjemnością i lekkością. Połączenie sensacji, kryminału i romansu, każdej odsłonie sporo brakuje, lecz stanowią ciekawy potencjał na bardziej rozwiniętą opowieść. Elementy szpiegostwa, kamuflażu, manipulacji, także morderstwa i zdrady, oraz tajemnicy do rozwikłania. Nie trafimy na nagłe zwroty akcji, wydarzenia charakteryzuje przewidywalność, ale jest dynamicznie. Finał nie zaskakuje, choć zgrabnie podsumowuje intrygę. Książka wydaje się dobrą propozycją na nudny wieczór, kiedy pragniemy oderwać myśli o trosk codzienności, przeczekać dwie godziny do innego wydarzenia, lub spędzić podróż z intrygującym wątkiem zawartym na łamach stron.

Sarah dowiaduje się o śmierci męża, otrzymuje dowody ją potwierdzające, a jednak nie potrafi w nią uwierzyć. Także pracownik amerykańskiego departamentu stanu podejrzewa, że coś w tragedii nie zostało do końca wyjaśnione. Kobieta i mężczyzna łączą siły, aby dotrzeć do prawdy. Nie wiedzą, na jak zdradzieckie niebezpieczeństwo się narażają i z kim przyjdzie im walczyć. Wróg może stać się sojusznikiem, a sprzymierzeniec przeciwnikiem. W rozgrywkę zamieszane są różne służby państwowe i tajne agencje, a do uzyskania pełnego obrazu sytuacji konieczne są wielki spryt i łut szczęścia. Zaczyna się życie pod inwigilacją, ostrzałem i ucieczką. Czy uda się przetrwać w niesprzyjających warunkach i poznać wszystkie fakty?

[Adres usunięty]

„Telefon o północy” to debiut Tess Gerritsen z 1987 roku. Otwiera cykl ośmiu romansów kryminalnych, które autorka pisała przed thrillerami medycznymi, które zna cały świat.

Akcja historii zaczyna się od wydarzeń w hotelu w Berlinie. Mężczyzna w swoim pokoju hotelowym przyczaja się na płatnego mordercę, który ma go zabić. Mężczyzna wychodzi z tej potyczki zwycięsko i zaciera po sobie ślady... Kilka godzin później, chwilę po północy Sarah odbiera telefon z Departamentu Stanu – mówią, że jej mąż nie żyje, zmarł w pożarze hotelu w Berlinie. Kobieta nie wierzy w jego śmierć, tym bardziej, że Geoffrey miał być na wyjeździe służbowym w Londynie... Razem z Nickiem, który powiadomił ją o śmierci męża, rozpoczynają prywatne śledztwo, które nie tylko przegoni ich po kilku europejskich krajach, ale i obudzi gorące uczucia....

Na szczęście przed rozpoczęciem lektury wiedziałam czego się spodziewać. Dzięki temu książka zapełniła mi czystą rozrywkę, oderwanie od rzeczywistości na kilka godzin. Razem z bohaterami zanurzyłam się w świat szpiegów, wielkich afer, świat w którym nie wiadomo kto jest sprzymierzeńcem, a kto wrogiem. Akcja historii będzie do przodu, dużo się dzieje. Wątek miłosny nie był na szczęście mocno rozbudowany, bohaterowie ciut naiwni, ale to też chyba norma dla tego typu literatury. Ogólnie czyta się szybko i przyjemnie, myślę, że książka spełnia swój cel.