Socjopaci są wśród nas. Ludzie bez sumienia kontra reszta świata

Pierwszy raz zagadnieniem socjopatii zainteresowałam się jakoś w liceum. Wpadł mi wtedy w ręce artykuł na temat ludzi, którzy z premedytacja manipulują innymi, wykorzystują ich i nie mają przy tym ani grama wyrzutów sumienia. W ogóle wtedy miałam zamiłowanie do czytania książek psychologicznych, o typach osobowości i technikach manipulacji społecznych. Uwierzcie mi, że taka widza pomaga w życiu i w pracy. Łatwiej się wtedy ustrzec przed ludźmi, którzy tylko chcą nas wykorzystać albo są wobec nas nieszczerzy lub zbyt wymagający. Ogólnie rzecz ujmując, dla własnego zdrowia psychicznego lepiej jest znać odrobinę psychologii.

Dlaczego powinniście wiedzieć kim są socjopaci?

Według aktualnych danych to zaburzenie dotyka 4% populacji, czyli pojawia się ona u jednej na 25 osób. Oznacza to, że masz w swoim otoczeniu kogoś, kto jest socjopatą.

Socjopata to osoba, która nie ma sumienia. To osoby o silnej charyzmie, dlatego początkowo sprawiają wrażenie niezwykle czarujących. Są oni bardzo spontaniczni, intrygujący. Dzięki temu, że ma złożoną osobowość, imponuje ludziom, przyciąga ich, wydaje się seksowniejszy, zabawniejszy, lepszy. Bardzo się zresztą stara, żeby właśnie tak o nim myśleć. Często mają wygórowane poczucie własnej wartości, są odważni, szukają nieustannych podniet, z łatwością podejmują ryzyko, są również patologicznymi kłamcami. Wbrew pozorom te wszystkie cechy składają się na ich sukces. Potrafią szybko oczarować i równie szybko wykorzystać swoją przewagę do zdominowania swojej ofiary.

Trudno socjopatię nazwać chorobą, bo jako jedyna stanowi wyjątek- nie powoduje żadnego dyskomfortu u osoby nią dotkniętą, nie wywołuje żadnych dolegliwości. Socjopaci są zadowoleni z siebie i swojego życia. Dlatego trudniej ich “wyłapać” i poddać leczeniu. Oni najzwyczajniej nie czują, żeby potrzebowali pomocy. Na terapię trafiają najczęściej dlatego, że zostali skierowani przez sąd albo chcą mieć jakąś korzyść z odgrywania roli pacjenta. Często nawet najbardziej doświadczeni psychiatrzy mają kłopot z pracą z taką osobą.

Dlaczego wiele kobiet wiąże się z socjopatami?

“Był najbardziej czarującym mężczyzną, jakiego w życiu spotkałam”, “Nikt inny nie emanował taką energią jak on”- to są wypowiedzi kobiet, które żyły z socjopatą. To niepoprawni uwodziciele, wyczytujący twoje oczekiwania i manipulujący tą wiedzą. Mówi się, że ludzie niebezpieczni są atrakcyjni. W tym przypadku sprawdza się to doskonale. Socjopata świetnie potrafi wyczuć swojego przeciwnika. Wie jak schlebić, czym omamić, idealnie wypracowuje z partnerem bliskość, sprawia wrażenie jakby byli do siebie podobni, wczuwa się w rolę. Ludzie bez sumienia potrafią bardzo precyzyjnie wyczuć kto będzie podatny na ich seksualne zaloty. Uwodzenie to ich ulubiona metoda działania. Dla socjopaty jest to łatwe, bo oni nigdy nie osiągają więzi emocjonalej. Dla nich seks to sposób na uzyskanie lojalności, wparcia finansowego albo informacji. Ich zdolności aktorskie do płaczu na zawołanie, wywoływania współczucia i grania ofiary również potrafią zdziałać cuda. Ponadto roztaczają oni wokół siebie aurę życzliwości i kreatywności. Socjopaci są groźni na wiele sposobów- na przykład poprzez swoje upodobanie do ryzyka i łatwość w nakłanianiu do niego innych.

“Weźmy twoją kartę kredytową i lećmy dziś wieczorem do Paryża. Wypłaćmy twoje oszczędności i załóżmy jakiś idiotyczny biznes. Pobierzmy się teraz, zaraz. Kochajmy się w windzie. Zaszalejmy.” To właśnie smak spontaniczności i ryzyka w połączeniu z urokiem socjopaty sprawia, że nie sposób mu odmówić. Wydaje się nam to niemożliwe, gdy czytamy o takiej sytuacji z pozycji własnej, bezpiecznej kanapy. Ale właśnie takie zachowania umożliwiają socjopacie osiągnięcie zamierzonego celu. A co jest celem? Władza, dominacja, całkowite zmanipulowanie przeciwnika. Autorka podaje kilka przykładów ludzi, którzy przez wiele tak krzywdzili osoby w swoim otoczeniu i nikt się im nie sprzeciwił. Pewien mężczyzna był genialnym pracownikiem, przynoszącym firmie spore dochody więc przymykano oko na jego zachowanie, manipulacje i próby molestowania pracowniczek. Stworzył wokół siebie pozory bycia normalnym, fajnym facetem i nikt nie chciał wierzyć, że byłby zdolny do bycia tak okropnym współpracownikiem. Pewna kobieta przez wiele lat udawała, że ma uprawnienia do pracy w szpitalu psychiatrycznym. Jej współpracownicy ją uwielbiali, potrafiła ich oczarować swoją “sympatyczną” naturą i nikt się nie zorientował jak wielką krzywdę wyrządza pacjentom. Musicie jednak wiedzieć, że prawdziwy socjopata nie chcą wywoływać w ludziach lęku. Oni wolą odwoływać się do naszego współczucia, grać na naszych emocjach.

Brzmi przerażająco? Owszem! Bardzo łatwo wpaść w sidła socjopaty jeśli nie ma się pojęcia kto to jest, jak działa jego umysł i jak się przed nim bronić. Dlatego polecam wam przeczytać cała książkę Dr Marthy Stout “Socjopaci są wśród nas“. Zwłaszcza rozdział mówiący o tym jak postępować z osobami pozbawionymi sumienia. Zapewniam was, że taka wiedza jest potrzebna, nawet jeśli wydaje się wam, że was absolutnie nie dotyczy. Autorce udało się w ciekawy, przystępny i wciągający sposób opisać wszystko to, co powinniście wiedzieć na temat ludzi pozbawionych sumienia. Czyta się bardzo szybko. Później tylko trochę czasu zajmuje przetrawienie tej wiedzy i zastanowienie się czy aby na pewno nasz szef, koleżanka albo mąż siostry nie jest przypadkiem socjopatą. Można popaść w paranoję, bo wiele osób jest czarujących i potrafi kłamać. Ale prawdziwego socjopatę nie da się pomylić ze zwykłym kłamcą. Jak przeczytasz to się przekonasz.

„Socjopaci są wśród nas” dr Martha Stout

Polecam książkę, każdemu kto choć trochę interesuje się życiem ludzi. Wg statystyk mniej więcej co 25 osoba to socjopata czyli osoba bez sumienia. Nie oznacza to że socjopata nie potrafi uchwycić różnicy między dobrem a złem, lecz o to, że ta różnica zapełnienie wpływa na jego zachowanie. Cztery procent socjopatów niszczy nasze związki, opróżnia nasze konta, deprecjonuje nasze osiągnięcia, obniża poczucie naszej wartości, a nawet zagraża pokojowi na świecie. Większość z nas nie zdaje sobie sprawy, że socjopaci to nie tylko seryjni mordercy, wielokrotnie łamiący prawo. Często socjopaci nie łamią prawa w rażący sposób, dlatego system prawny nie zapewnia nam przed nimi ochrony. Większość z nas nie dopatrzyłoby się związku między planowaniem czystek etnicznych i – powiedzmy – podsuwaniem szefowi kłamstw na temat kolegi z pracy bez najmniejszego poczucia winy. Lecz z punktu widzenia psychologicznego podobieństwo nie tylko istnieje, lecz wręcz mrozi krew w żyłach.

Polecam gorąco wg mnie książka warta przeczytania.

Ludzie bez sumienia kontra reszta świata-słowa idealnie oddające tematykę książki.Swoisty poradnik dla każdego.Możemy sobie nawet nie uświadamiać potrzeby jego przeczytania.Ale socjopaci są wśród nas.Analiza zagadnienia,a przede wszystkim przykłady z życia wzięte,to tylko część tego,co zawiera powyższa pozycja.

Nasze życie jest pełne emocji, które sprawiają, że jeden dzień może stać się tym najlepszym w życiu, by za chwilę zasłużyć na miano najgorszego. Reagujemy emocjami na pewne wydarzenia. Czasami wydają się one neutralne, innym razem niepodważalnie ważne, a jeszcze innym razem nikt, nawet my sami, nie jesteśmy w stanie stwierdzić, czemu odczuliśmy akurat tę emocję w tym przypadku. Często, a może nawet prawie zawsze jest to zależne od innych ludzi. To właśnie między innymi ludzie potrafią sprawić, że się śmiejemy, płaczemy, wstydzimy albo boimy. Relacje dyktują naszym zachowaniem i pozwalają na istnienie empatii. Jednak czy każdy z nas jest zdolny do niej?

Socjopaci są dla wielu ludzi pasjonującym tematem, który w sposób wyjątkowo silny oddziaływuje na naszą wyobraźnię. Prawdopodobnie wiele do powiedzenia ma tu popkultura, która od lat sprawnie wykorzystuje tę tematykę, by snuć mroczne historie. Jednak gdyby one nie były tak bardzo intrygujące, nie znaleźliby się odbiorcy. W końcu socjopaci najczęściej są przedstawiani jako pozbawione duszy i serca kreatury gotowe na wszystko, by osiągnąć sukces lub spełnić swoje chore fantazje. Czy właśnie tak naprawdę jest? Czy wiemy, kim są prawdziwi socjopaci i jak ich odróżnić od normalnych ludzi?

Tak jak wielu innych czytelników zostałam przyciągnięta sekretami osób, które nie są w stanie czuć miłości i wykazywać się empatią. Dla człowieka, który naturalnie posiada te umiejętności, jest to tak niewyobrażalna rzecz, że żadna książka, film czy artykuł nie będą w stanie wytłumaczyć, jak w rzeczywistości funkcjonują socjopaci. Niemniej można przynajmniej spróbować zrozumieć i przewidzieć ich zachowania. Z pomocą w tym zadaniu przyszła mi książka "Socjopaci są wśród nas".

Może warto zwrócić uwagę dla kogo jest przeznaczona ta książka. Bez wątpienia podchodzi ona pod literaturę popularno-naukową. Dlatego uważam, że wszystkie osoby zainteresowane tym tematem, powinny w niej się odnaleźć, ponieważ autorka używa tutaj bardzo przystępnego języka. Nie trzeba być żadnym specjalistą, czy wyjątkowo wykształconym człowiekiem, by zrozumieć treści, które doktor Stout chce przekazać. Wystarczy trochę zaangażowania i naturalnej ciekawości. O to nie trudno, gdyż książka zawiera wiele interesujących anegdotek, które pozwalają odpocząć chwilę od naukowych informacji. Stąd jest to lektura o szybko płynącej treści i rzadko kiedy czytelnik ma możliwość oderwania się od książki.

Myślę, że momentami osoby o rozbudowanej wiedzy psychologicznej mogłyby poczuć pewną niechęć. Ostatnimi czasami spędzałam dużo czasu nad naukową literaturą z dziedziny psychologii i przyznam, że brakuje mi tego ciężkiego stylu, gdzie każda nowa informacja musi oznaczać multum statystyk z badań i być zakończona rozbudowaną bibliografią. To bardziej kwestia przyzwyczajenia i mimo tego braku jestem ostatecznie zadowolona, że z taką przyjemnością zapoznawałam się z treściami, które wiele wnoszą do mojej wiedzy. Ale zarazem ostrzegam, że naukowcy nie do końca mogą być przekonani do takiego sposobu pisania. W tym momencie każdy sam musi sobie odpowiedzieć, co lubi i bardziej ceni. Autorka zgrabnie żongluje przydatnymi informacjami oraz pasjonującymi anegdotkami. Początkowo wywołało to we mnie niepewność co do rzetelności tej książki. Chcę wiedzieć, że nie są to zmyślone informacje. Przed chwilą wspominałam, że każda informacja nie jest potwierdzona pełną bibliografią. Nie oznacza to, że ona nie istnieje w ogóle. Pisarka powołała się na wiele cenionych artykułów i książek. Sama z niektórych z nich korzystałam w ramach pisania pracy rocznej. Przekonało mnie to, że nie są to fakty wyssane z palca.

Ta książka okazała się dla mnie ciekawą przygodą. Mam wiele zastrzeżeń do niej, ale zarazem dowiedziałam się wielu intrygujących rzeczy, które pchnęły mnie, by dalej pogłębiać temat. Myślę, że dla pasjonatów to naprawdę godna uwagi lektura pozwalająca wnieść nowe spojrzenie i dająca motywację, aby nie kończyć tylko na tym.

Pewnie niewielu z nas zastanawiało się na tym, że posiada sumienie, podobnie zresztą jak niewielu z nas zastanawiało się nad posiadaniem takiej rzeczy jak powiedzmy śledziona. Sumienie po prostu jest – i o ile bez śledziony pewnie mielibyśmy kłopoty, o tyle bez sumienia możemy sobie świetnie dać radę. Mało tego – 4% naszego społeczeństwa to właśnie osoby, które sumienia nie posiadają i absolutnie nie czują się tym faktem rozczarowane. Sami powiedzcie – bez sumienia żyje się lepiej. Nie trzeba się nikim ani niczym przejmować, niestosowne zachowanie albo emocjonalny wybuch nie wprawią nas potem w zakłopotanie, a jeśli kogoś obrazimy – cóż, z pewnością nie będziemy tego rozpamiętywać, bo po co? Tylko czy na pewno socjopaci, których nie męczy natrętny głos sumienia, mają lepiej?

Martha Stout jest psychologiem i w swojej książce wyjaśnia, czym właściwie jest socjopatia, po czym można poznać socjopatów i jak najlepiej się przed nimi chronić. Wdaje się też w dość mało naukowe rozważania na temat tego, co socjopaci tracą w związku z tym, że nie posiadają sumienia.

Stout definiuje w swojej książce sumienie jako poczucie obowiązku oparte na emocjonalnych związkach z innymi, a socjopatów jako osoby pozbawione tego siódmego zmysłu (jak nazywa sumienie). Przytacza wyniki ciekawych badań, z których wynika, że u tej jednej osoby na dwadzieścia pięć za brak sumienia odpowiadają w 50% geny. Mówi się często, że geny to jedno, a środowisko, w jakim wychowuje się człowiek, drugie – ale w przypadku socjopatów ta zasada zdaje się nie znajdować zastosowania i w gruncie rzeczy nie wiemy, jakie czynniki odpowiadają za pozostałe 50% przyczyn wystąpienia socjopatii. Tak więc jeśli ktoś dostał taki, a nie inny zestaw genów, szanse na to, że zostanie socjopatą, są duże, a my nie wiemy, co zrobić, by temu zapobiec. Skoro socjopaci to całkiem spory odsetek naszego społeczeństwa (większy niż np. osoby chorujące na anoreksje), warto wiedzieć, jak się przed nimi chronić. Rada autorki jest dość prosta, ale pewnie skuteczna – unikać ich za wszelką cenę. Ale… najpierw trzeba takiego socjopatę rozpoznać, a wierzcie, to nie takie proste.

Książka ma dość niejednolity charakter, autorka z jednej strony przytacza historie swoich pacjentów, które zarazem stanowią przykłady różnych postaw socjopatów (bo socjopata socjopacie nierówny). Te fragmenty są napisane prosto i przystępnie. Z drugiej strony stara się też zapoznać czytelnika z teorią na temat pochodzenia sumienia i różnymi badaniami i tego już niestety nie robi w sposób przystępny.

Całość jest jednak ciekawa, choć jak na badaczkę Stout momentami nie była specjalnie obiektywna. Dodatkowo denerwowało mnie nieustanne powtarzanie na różne sposoby, że 4% społeczeństwa to socjopaci. Może to dobrze robić na zapamiętywanie, ale jeśli jakaś informacja powtarza się kilkanaście razy, to czytelnik za którymś może poczuć się zirytowany.

Okładka jest moim zdaniem bardziej trafiona niż oryginalna. Niektórzy socjopaci doskonale się maskują, czego zdjęcie na okładce jest świetnym obrazem. Recenzowałam egzemplarz przedpremierowy, więc nie wiem, jak będzie wyglądało finalne wydanie, ale dobrze by się ta książka prezentowała w twardej oprawie.

Socjopaci są wśród nas i jak wielokrotnie powtórzyła autorka, aż jedna osoba na dwadzieścia pięć nie ma sumienia. Warto przeczytać tę książkę, żeby dowiedzieć się, o co w ogóle chodzi z socjopatią. Być może dzięki niej ktoś zidentyfikuje w swoim otoczeniu socjopatów i nauczy się odpowiednio sobie z nimi radzić. Zachęcam do lektury.