Smak ciemności. The Dark Duet. Tom 3

Czy możecie sobie wyobrazić, jak trudno jest wyzbyć się złych nawyków? Jak ciężko jest być osobą przeciętną, kiedy było się potworem? Jak nauczyć się żyć od nowa, w świecie, którego nigdy się nie znało? Jak z tak diametralną zmianą poradzi sobie Caleb? Czy, aby na pewno da radę? Czy zakończenie, jakim zostaliśmy potraktowani w zapachu ciemności, jest definitywnym końcem? A może to dopiero Smak ciemności, da nam zwieńczenie całej historii?

Nie wiem, dlaczego byłam przekonana, że smak ciemności to dokładnie ta sama historia z The dark duet, tylko pisana z perspektywy Caleba. Na początku byłam zawiedziona, ale szybko przekonałam się, że to co dostajemy w smaku, jest pięknym dopełnieniem całej opowieści.

Livvie i Caleb zaczynają wspólne życie. Livvie jest nieufna w stosunku do mężczyzny, nietrudno się dziwić w końcu wiele złego przez niego przeszła. Jednak Caleb się stara, buduje swoją osobowość, zachowuje się jak normalny przeciętny facet. Czy ten związek ma jakąkolwiek szanse na przetrwanie? Przekonajcie się sami i niech nie zwiedzie was myśl, że wszystko było już powiedziane w poprzednich częściach!

,,Pewne wydarzenia definiują nasze życie. Kiedyś definiowały mnie głównie osoby, które zabiłam lub zniewoliłem. Spróbowałem naprawić to drugie. Niestety morderstwa nie da się cofnąć. "

Narracja w tej części jest pierwszoosobowa, narratorem jest Caleb, w końcu go poznajemy, wreszcie go mamy, jest nasz! Wchodzimy w jego psychikę, widzimy jaką trudną drogę przechodzi, walczy z własnymi nawykami z tym, kim był kiedyś, stara się zrobić wszystko, aby Livvie była przy nim szczęśliwa. Jak wychodzą mu te starania? O tym już musicie przekonać się sami!

Nie będę się rozpisywać na temat stylu C.J.Roberts, jeżeli pamiętacie moje poprzednie recenzje, pamiętacie też, jak bardzo przypadł mi do gustu. W tej części poziom autorski jest równie wysoki, jak w poprzednich. Czułam drobne zgrzyty w fabule, momentami było zbyt słodko, ale czyż po takich mękach, jakich doznawaliśmy w pierwszych częściach, nie jest czas na odrobinę słodkości?

Dostajemy również wiele retrospekcji, w których dowiadujemy się znaczących faktów z poprzednich części. Widzimy, jak niektóre sytuacje wpłynęły na Caleba, co czuł w znaczących momentach i jak zachowywał się, wtedy kiedy, my czytelnicy, nie mieliśmy pojęcia, co robił. Wreszcie możemy śmiało powiedzieć coś więcej na temat budowy psychologicznej Caleba, wiemy jakie czynniki go ukształtowały, wcześniej dostawaliśmy tylko strzępki informacji, teraz mamy całość przejrzystą i sumiennie dopracowaną. Nie jest łatwo odnaleźć się w innym nieznanym świecie, dla Caleba wszystko jest nowe, jest jak dziecko we mgle, nie zna zwyczajnego życia, był przyzwyczajony do mafijnego świata. Długą drogę przeszedł, a jeszcze sporo zostało mu do nadrobienia.

Tych dwoje musi budować przyszłość na jeszcze żarzących się popiołach przeszłości, nie będzie łatwo, nikt tego nie obiecywał, jednak będzie miło, momentami nawet bardzo miło.

,,Nie lubię snów. Zazwyczaj pojawiają się w nich rzeczy, o których nie chcę myśleć."

Muszę jednak przyznać, że ta część odrobinę odstaje od reszty, nie przebiła Zapachu ciemności, drugi tom nadal zajmuje oficjalne i nieodwołalne, pierwsze miejsce w moim sercu. Smak ciemności, jest takim słodko-gorzkim romansikiem, choć nie brakuje mu emocji i gorących chwil. C.J.Roberts jest znana z tego, że potrafi rozpalić czytelnika do czerwoności. To jednak nie przebija swoich poprzedników. Myślę, że jest warty poznania przez wszystkich, którzy zaczęli już przygodę z The dark duet, warto bowiem poznać co skrywa w sobie ten tajemniczy i niebezpieczny mężczyzna. Jak również poznać alternatywne zakończenie powieści.

Smak ciemności to przepełnione emocjami zwieńczenie dwóch poprzednich części. Rozbudza wyobraźnie, zapiera dech w piersi i pokazuje całość z całkiem innej strony. Jesteś gotowy po raz kolejny wejść w ten świat? Gwarantuję, że nie będziesz żałował!

W dzieciństwie Caleb był dziwką, jako młody chłopak został zabójcą, a w dorosłym życiu potworem. Porwał 18-letnią Livvie i trzymał ją w ciemnym pokoju przez kilka tygodni. Jednak dziewczyna zakochała się w nim. Czy i ON ją pokochał?

"Zakochany zabójca, to ktoś bardzo niebezpieczny."

To, co zrobił ze mną "Zapach ciemności"... tego nie da się opisać słowami. Dlatego czym prędzej zatraciłam się w "Smaku ciemności", który choć zasadniczo różni się od swoich poprzedniczek, dostarczył mi mnóstwo emocji.

Ta część znacznie różni się od poprzedniczek. Jest bardziej stonowana, uspokojona, nie ma już tak mrocznej atmosfery i brutalności. Tu wkrada się dla odmiany romantyzm, miłość, zwykła codzienność, z jaką muszą zmierzyć się bohaterowie.

Tym razem autorka oddała stery Calebowi. Podglądamy jak to wszystko wyglądało z jego punktu widzenia. Ale w żadnym razie nie obawiajcie się, że dostaniecie powtórkę wydarzeń, które już były. Tu poznamy wszystkie inne kluczowe tajemnice z przeszłości Caleba. W poprzedniej części wspominałam, że w jakiś sposób zaczęłam go lubić. Ale tu zdecydowanie mogę stwierdzić, że lubię tego potwora. Lubię i już. A czy i Wy go polubicie? Pewnym zaskoczeniem dla niektórych może być również to, iż pojawiające się sceny erotyczne nie są już tak wyuzdane jak w dwóch poprzednich częściach.

"- Lubiłem... - Rozkładać cię na części i składać z powrotem według własnego pierdolonego widzimisię. Uwielbiałem, jak przeze mnie się łamiesz i to ja muszę cię posklejać."

Seria The Dark Duet mnie przerażała, obrzydzała, przytłaczała, elektryzowała napięciem, dziwiła, a przede wszystkim niesamowicie fascynowała. Spędziłam z nią długie godziny i z pewnością kiedyś do niej wrócę. To powieści dla odważnych, nie bojących się tematów tabu, kontrowersyjnych. To jak, jesteście gotowi, by poznać jaki dotyk, zapach i smak może mieć ciemność?

C.J. Roberts charakteryzuje ogromna odwaga w tworzeniu historii. Autorka fenomenalnie buduje napięcie, kreuje bohaterów ze wszystkimi ich ciemnymi i jasnymi stronami charakteru, wije akcję na sto różnych sposobów, a wszystko po to by przytłoczyć, wręcz zmasakrować emocjonalnie czytelnika. Zabierając się za lekturę Smaku Ciemności obawiałam się (a jednocześnie irracjonalnie tego chciałam), że historia znowu mnie zmiażdży i pozostawi w stanie delirium przez tydzień – tak jak to było w przypadku poprzednich tomów. Okazało się jednak, że ostatnia część pod tym względem różni się od pozostałych. Jest bardziej stabilna, mniej przytłaczająca i spokojniejsza. Więcej w niej czułości, miłości, a erotyzm nie ma w sobie tego dzikiego napięcia graniczącego z psychozą. Każdy z wymienionych tutaj elementów uważam za zaletę książek C.J.Robert, ale – o dziwo – ich brak w tej części nie przeszkadzał mi. Powiedziałaby wręcz, ze trochę odetchnęłam z ulgą.

Nie można nie dostrzec ogromnego kontrastu, więc po prostu nie obejdzie się bez porównywania dwóch tomów do tego epilogu. Bo właśnie tak rozumiem Smak Ciemności, jako długi, rozbudowany epilog. Jeśli Dotyk Ciemności i Zapach Ciemności były jak jazda bez trzymanki na rozpędzonym rollercoasterze to ostatnia część jest przejażdżką na karuzeli – spokojną, stabilną i dającą frajdę, ale niezagrażającą zejściem na zawał.

Caleb i Livvia zaczynają stopniowo układać sobie życie, rozwijać nieskażone zagrożeniem z zewnątrz uczucie, budować coś stałego, normalnego. Powoli zostawiają przeszłość za sobą. Urozmaiceniem jest tutaj narracja z punktu widzenia Caleba, bo wreszcie mamy możliwość wniknąć w jego umysł, zagłębić się w kulisy życia, prześledzić wewnętrzną walkę, poznać prawdziwą twarz tej postaci. Wszystkie karty zostają odkryte, tajemnice wyjawione, aby czytelnik mógł odłożyć książkę z czystym sercem i spokojem ducha.

Wnętrze książki bardzo mnie zaskoczyło. Szykowałam już melisę, czekoladę i chusteczki, a okazało się, że otrzymałam bardzo wyważoną historię. Myśląc o moich oczekiwaniach powinnam powiedzieć, że jestem zawiedziona. Ale nie! Uważam, że C.J. Roberts zakończyła serię wiedząc, czego potrzebują czytelnicy. Dwa razy rozerwała już nasze serca na kawałki, kolejny dramat mógłby być już po prostu przesadą. Ostatni tom to takie trochę podsumowanie, chłodniejsza analiza poprzednich wydarzeń i lekcja na przyszłość. Dobre zakończenie serii. Pozytywne i przejmujące, ale bez lukrowatości, ckliwości, która po prostu kompletnie nie pasowałaby do klimatu.

Czytanie The Dark Duet to naprawdę dziwne, szokujące doświadczenie. A lektura Smaku Ciemności to takie nabranie głębokiego wdechu po wyjściu z zadymionego pokoju. Nie wiem jak to inaczej opisać. Czytelnicy, którzy czekają na dobre, pozytywne zakończenie będą zadowoleni. Jeśli jednak to właśnie dramatyzm i napięcie jest tym, czego oczekujecie po tej części, to możecie czuć lekki niedosyt. Ten tom różni się od poprzednich. Znając możliwości autorki możecie być zdziwieni jej… delikatnością. Oczywiście są typowe załamania, wewnętrzne demony czasami wychodzą na jaw, ale postaci jakby zmiękły. Ja osobiście jestem zadowolona z takiego rozwiązania spraw, choć drugiej stronie mojej duszy delikatnie czegoś brakuje. Jakby chociaż iskierki tego, co rozbroiło mnie zupełnie w poprzednich częściach. Hm… przynajmniej nie spędzę kolejnego tygodnia z relanium w dłoniach. A wcześniej było blisko.

[Adres usunięty]

Zabierając się za tę książkę, nie wiedziałam o czym ona będzie. Na początku myślałam, że może Caleb opowie swoją wersję wydarzeń z pierwszego tomu, jednak miałam nadzieję, że nie na tym będzie się opierać ta historia (naprawdę nie lubię takich książek). Okazało się, że główny bohater opowie jak zakończył się drugi tom "naprawdę". No cóż, w tamtym momencie moją jedyną myślą było to, że autorka chce wydać jakąś książkę, ale po prostu nie ma o czym pisać. I chyba miałam rację, gdyż ta książka jest o niczym. Wydarzenia są pisane na siłę, aby tylko coś było. Oczywiście pojawia się wiele scen seksualnych, w których Livie spełnia swoje marzenia. Są to wszystkie brutalne rzeczy, które zrobił jej Caleb. Naprawdę nie wiedziałam co mam o tym myśleć...

Żeby nie było, ta książka ma również swoje plusy. Jednym z nich jest poprawiony styl pisania autorki. Na samy początku tej historii był ON naprawdę okropny, a teraz udało jej się wrobić. Autorka popracowała również nad dialogami, które nie są już takie drętwe. Bohaterowie także wyszli na plus, ponieważ bardzo się zmienili na przestrzeni tomów.

W ogólnym rozrachunku polecam tylko drugi tom, gdyż był ON naprawdę dobry i ciekawy.