Ścieżki północy

Wojna jest najstraszliwszym wynalazkiem jaką wymyślił człowiek. Niemożliwością staje się to, by jakakolwiek ze stron konfliktu obeszła się bez ofiar w ludziach, dobru narodowym czy zasobach. Konflikty zbrojne, ale i te na podłożu politycznym stają się niewymierną krzywdą, gdzie tak naprawdę nie ma zwycięzcy. Wiek XX obfitował w wojny. W te większe, w rozumieniu ogólnoświatowym, ale i w te mniejsze. Jedną z takich odłamów była wojna amerykańsko-japońska, która pochłonęła tysiące młodych istnień. Zaprzepaściła tysiące planów oraz marzeń. Jednak w tym konflikcie nie tylko ofiarę złożyli obywatele Stanów Zjednoczonych czy też Japonii, ale również Australijczycy, którzy w dużej mierze trafiali do niewoli, by tam w obozach pracy być zmuszanym do budowy torów pod kolei, która miała łączyć Birmę z Syjamem. Jednym z takich więźniów, którzy spędzają dzień za dniem w nieludzkich warunkach obozie pracy jest główny bohater powieści nagrodzonej nagrodą Bookera "Ścieżki północy". Dorrigo Evans, bo o nim mowa jest australijskim bohaterem narodowym oraz znanym chirurgiem. Jest żonaty. Posiada dwójkę dzieci. Uwielbia poezję. Dorringo Evans skrywa w sobie burzliwą, bolesną oraz traumatyczną przeszłość. Jako człowiek zaznał wiele zła, okrucieństwa i widział, to czego nie zechciałby widzieć nikt. Dorringo doświadczył obozu jenieckiego w Japonii, ale również wielkiej, nieokiełznanej miłości, która zaznaczyła stałe świadectwo na jego osobowości. Doświadczony przez los człowiek zmierzy się jeszcze z czymś. Pewnego dnia otrzyma tajemniczy list....

"Prześladował ich głód. Krył się w każdej myśli i czynności jeńców. Mogli mu przeciwstawić jedynie swoją australijską mądrość, która w istocie była niczym więcej jak tyko zbiorem poglądów, jeszcze bardziej pustych niż brzuchy. Usiłowali trzymać się razem dzięki australijskiej kostyczności, australijskim przekleństwom, australijskim wspomnieniom i australijskiej przyjaźni. "Australia" znaczyła jednak nieoczekiwanie mało w walce z wszami, głodem i beri-beri, ze złodziejstwem, biciem i coraz dłuższą niewolniczą pracą. (...) A umarłych ciągle przybywało".

Autorem "Ścieżki północy" jest Richard Flanagan. Australijski powieściopisarz pochodzący z Tasmanii. Richard Flanagan jest uznawany za jednego z najwybitnejszych twórców. Jest również reżyserem, scenarzystą filmowym. Powieści jego autorstwa ukazały się w 26 krajach. Pisarz aż dwanaście lat pracował nad "Ścieżkami północy". Jednak twórczy trud nie poszedł na marne. Autor otrzymał szereg prestiżowych nagród: Commonwealth Writers'Prize, Queensland Premier's Prize oraz nagrodę Bookera. Świadomość, że Richard Flanagan jest cenionym, znanym pisarzem już mnie nie zaskakuje. Po zapoznaniu się z pozycją pt.:"Ścieżki północy" sama jestem pod wielkim urokiem pióra Australijczyka. Powieść mną wstrząsnęła. Otarła mnie ze złudzeń. Przypomniała, że świat nie jest wolny od wojen, konfliktów, machinacji oraz upodmiotowienia obywatela danego kraju do pozycji "śmiecia". "Ścieżki północy" jest lekturą przepełnioną nostalgią, smutkiem, ale i miłością, nadzieją oraz wielkim poświęceniem na rzecz innych. Miłość opisana kwiecistym, rozbudowanym stylem, a momenty nieszczęść przepełnione są tragizmem chwili. Tej książki nie da się zapomnieć. Ona zostaje z czytelnikiem jeszcze długo po zamknięciu ostatniej strony. Powieść wyjątkowa w swej prostocie. Głębia uczuć tak ciężka, aż ledwo się oddycha, a jednak tak pożądana, że aż niezbędna. Podsumowując . "Ścieżki północy " czyta się jednym tchem, choć powieść jest tematycznie trudna. Skłania ona do głębokich refleksji i zastanowienia się nad kwestią , że pokój nie jest dany raz na zawsze. Najważniejsze jest miłość. Polecam

Australijska Wojna i pokój. Nagroda Bookera 2014 Osadzony w japońskim obozie, którego jeńcy są wykorzystywani do pracy przy budowie Kolei Śmierci w Birmie, chirurg Dorrigo Evans nie może przestać myśleć o romansie z żoną swego wuja sprzed dwóch lat. Bliski rozpaczy codziennie musi walczyć o ocalenie podlegających mu żołnierzy przed głodem, cholerą, torturami... Pewnego dnia otrzymuje list, który zmieni jego życie na zawsze. Jest to opowieść o wielu rodzajach miłości i śmierci, o wojnie i prawdzie, do której dochodzi się z wiekiem, o sukcesie, który osiąga się po to tylko, by uświadomić sobie, co się straciło. Pięknym językiem napisana opowieść o tym, że jeżeli wierzymy w miłość, a nadzieja nigdy nas nie opuszcza, możemy wyjść zwycięsko z każdej próby którą stawia przed nami los. Przeciwności, nieludzkie warunki, obóz śmierci. Ile człowiek jest w stanie znieść, mimo beznadziejnej zdawałoby się sytuacji i wszechogarniającemu marazmowi. Jesteśmy tylko ludźmi, a człowiek wszystko przetrwa, wystarczy, że wierzy. Powieść genialna w swojej prostocie, opowiada o sprawach ważnych i ważkich. Nie często trafia czytelnikowi do rąk taka książka. Polecam szczerze.Dziękuję Wydawnictwu Literackiemu za udostępnienie mi tej pozycji. Premiera 8 października 2015 roku.

Richard Flanagan to australijski pisarz, historyk i filmowiec. Jedną z jego książek są „Ścieżki Północy”, które w 2014 roku zdobyły prestiżową nagrodę Man Booker Prize.

Głównym bohaterem jest chirurg, Dorrigo Evans – zwykły mężczyzna, który trafia jako jeniec do Syjamu, gdzie zostaje mu powierzone dowództwo nad australijskimi więźniami zmuszanymi do budowy Kolei Śmierci łączącej Bangkok z Rangunem. Dorrigo, nigdy nie będący moralnym ideałem i wzorem do naśladowania, łatwo ulegający pokusom, musi odnaleźć się w nowej sytuacji i wcielić w rolę dobrego przywódcy. Zdaje sobie sprawę, że powierzone mu zadanie jest niewykonalne w warunkach, w jakich przyszło mu pracować, Codziennie mierzy się z brudem, głodem, chorobami, ludzką tragedią i śmiercią, poprzedzoną wielotygodniową agonią.

Historia Dorriga Evansa jest opisana w bardzo intymny sposób, ukazuje słabość człowieka, który z pozoru jest silny, dobry, wzorowo przestrzega wszelkich zasad i norm etycznych, a chwilę później można zobaczyć jego szkaradną stronę, dbającą tylko o siebie, często kosztem innych. Jednak dla mnie nie było to wadą, gdyż dodało bohaterom autentyczności, przez co książka nie wydawała się „naciąganą historią”, na siłę kamuflującą bród i brzydotę życia, które przecież jest nimi przepełnione.

Natalia B.

Szkolny Klub Recenzenta

Zamknijcie oczy i wyobraźcie sobie imponujące, gotyckie łuki bambusów, a za nimi delikatną linię utworzoną przez tekowce… Skalna ściana częściowo już rozdrobniona, a nie wysadzona w powietrze. A pod nogami błoto i ciała więźniów, którzy już nie mieli siły podnieść się. Dokąd prowadzi Ścieżka Północy, linia birmańskiej Kolej Śmierci?

„Długość bez szerokości, życie bez znaczenia, wędrówka z życia ku śmierci. Podróż do piekła.”

Wytyczony kierunek pokazywali umęczonym skazańcom Panowie Życia i Śmierci. RASA PANÓW… Nie tylko Japończycy tak twierdzili…

„Chodzi o to, żeby nauczyć Europejczyków, że nie są rasą panów, powiedział Nakamura.

I nauczyć nas, że my nią jesteśmy, odparł pułkownik Kota.”

Panowie i podludzie… Zgnębiony żołnierz wciąż jest człowiekiem… Nie wszyscy byli wzorowymi australijskimi obywatelami, ale mieli swój honor i godność.

„Kłamią, oszukują i kradną, chociaż z klasą. Najgorsi symulują chorobę, najdumniejsi udają zdrowych.”

I tak między ofiarami a ich dręczycielami funkcjonował Dorrigo „Duży” Evans. Miał tak przyziemne marzenia: stek, kobieta, wolność. Kiedy kucharz przygotował dla niego befsztyk z ukradzionej specjalnie krowy, nie mógł go zjeść. Jego żołnierze byliby głodni. W snach widział koło siebie Ellę…

„Pragnął jej rozpaczliwiej niż kiedykolwiek, jak człowiek umierający pod butami kopiących go oprawców i rozpaczliwie pragnący się schować w błocie, w którym leży”

Stojąc nad prymitywnym stołem operacyjnym z piłą, uświadomił sobie niewykonalność swojej misji: „Naprzód, do ataku na wiatrak, powiedział Dorrigo”.

Piękna powieść o cierpieniu, znęcaniu się, upodleniu, bólu, smrodzie? To jest możliwe w literaturze. Wspaniałe jest zachowanie człowieczeństwa w sytuacjach beznadziejnych. Rewelacyjny jest styl, w jakim Richard Flanagan napisał „Ścieżki Północy”. Nagrodę Bookera nie przyznaje się miernym powieściom. Wzruszyłem się podczas lektury.

Nie jest to łatwa książka i jeśli oczekujesz fajnej rozrywki to nie dotrwasz nawet do połowy. Czytanie chwilami aż boli, opisy sponiewierania człowieka w ekstremalnych warunkach bardzo prawdziwe i dosadne. Docenić wartość książki można dopiero wtedy, kiedy uświadamiasz sobie o czym czytasz. Początek trudny do przebrnięcia, bo wydaje się, że książka jest o niczym. Warta przeczytania ku przestrodze, jaki los sami sobie potrafimy zgotować