Ronja, córka zbójnika

Astrid Lindgren już zawsze będzie mi się kojarzyła z "Dziećmi z Bullerbyn", którą to książeczkę uwielbiam od dzieciństwa. Jak się okazuje jej książki kochają czytelnicy na całym świecie, tylko czy mają świadomość, jak wiele tytułów jeszcze nie znają? Historia o córce zbójnika powstała, gdy ja byłam niemowlęciem - jak podobała mi się moja równolatka w nowoczesnym wydaniu?

Pewnej nocy nad Lasem Mattisa przetaczała się straszliwa burza. To właśnie wtedy piorun rozłupał zbójecki zamek na Górze Mattisa na dwie części (co będzie miało duże znaczenie w dalszej części opowieści) a dwóm zbójeckim hersztom - w konkurujących ze sobą bandach - narodziły się dzieci: Ronja u Mattisa oraz Birk, syn Borki. Dzieciaki poznały się nad Diabelską Czeluścią a z czasem narodziła się między nimi sympatia. Muszą się z nią ukrywać, bo ich ojcowie nie byliby z tej przyjaźni zadowoleni.

Kiedy Ronja była mała uważała zamek za cały świat, musiała sporo poczekać, by poznać piękno lasu, przyrodę, ale i spotkać niebezpieczeństwa, przed którymi przestrzegał ją ojciec. Bardzo długo nie rozumiała na czym polega bycie rozbójnikiem i skąd biorą się wszystkie te rzeczy, które Mattis z kumplami przywozi do zamku.

Każdy dzień przynosi jej nowe przygody i z czasem dziewczynka dowiaduje się kim są Szaruchy, Mgłowce, Wietrzydła czy Pupiszonki (najzabawniejsze ze stworzeń). W wyniku konfliktu między hersztami, dzieciaki przeprowadzają się do lasu, gdzie muszą przetrwać wśród różnych niebezpieczeństw.

"Maluśki, ślicny Pupisonek! Sypła mu ziemi do ocków, cemu una tak lobi?"*

[słowa Pupiszonka]

Autorka świetnie uwypukliła pory roku, są bardzo mocno różnorodne i pokazują jak ludzie żyjący w trudnych warunkach muszą się do nich dostosować i przygotować. Pokazała też konflikty między dorosłymi oraz bohaterstwo i odwagę dzieci. Ich wzajemną pomoc, radzenie sobie w ekstremalnych sytuacjach, zbratanie się z przyrodą, zwierzętami a także rozdarcie wewnętrzne, kiedy musiały podjąć ważne decyzje. To dzieci szybciej rozumiały rzeczywistość, zasady panujące w świecie ich ojców i pomagały sobie w tajemnicy. Martwiły się nieporozumieniami między dorosłymi i po swojemu chciały łagodzić spory.

Niewielki format, duża czcionka, kolorowe ilustracje a przede wszystkim bogata, ciekawa treść obfitująca w przygody, wielokrotnie trzymająca w napięciu i przekazująca wiele wartości.

Podsumowując - "Ronja, córka zbójnika" to świetna pozycja dla dzieci kończących przedszkole i będących w początkowych klasach szkoły podstawowej. Jest to piękna i wciągająca opowieść o świecie rozbójników i niepogodzonych z tym dzieci. Pełna samotności, smutku, wściekłości, uczciwości, bezradności oraz oszust dla dobra sprawy historia, która spodoba się i młodszym i starszym. Jestem pewna, że nie spodziewacie się, co przygotowała Astrid Lindgren dla swoich małych bohaterów. Polecam!

* A. Lingren, "Ronja, córka zbójnika", Wyd. Nasza Księgarnia, Warszawa 2020, s. 88

Jest to wspaniała opowieść o dziewczynce, o przepięknym, jednakże dość oryginalnym imieniu Ronja.

Jest ukochaną córką zbójnika Mathisa. To prawdziwe dziecko lasu, mieszkające w ogromnym zamku. Żyje w przekonaniu, że zbóje Borka są źli. Zmienia zdanie gdy poznaję Birka, z którym wkrótce połączy ją przyjaźń, a może także i coś więcej.

Wspólnie spędzają czas w wielkim lesie, w którym żyją dzikie konie, a także okrutne Wietrzydła, Szaruchy i Mgłowce zagrażające ich życiu.

Czy uda im się pogodzić zwaśnione rody? Sprawdźcie sami.

Jest to niezwykle wzruszająca książka o tym co w życiu najważniejsze: miłości rodzicielskiej, przyjaźni wielokrotnie wystawianej na próby, wrażliwości, sile, dumie i honorze.

Akcja rozgrywa się w niezwykle pięknym lesie oraz na zamku. Książka napisana jest pięknym, zrozumiałym dla dzieci językiem.

Jest mieszanką wydarzeń wesołych, szalonych, niebezpiecznych. Znajdziemy tu zapadające w pamięć postacie, lekkość i ujmującą, jednakże prostą treść.

Fabuła jest tak skonstruowana, by cały czas trzymać czytelnika w napięciu. W książce znajdziemy także przepiękne ilustracje.

Książkę zilustrował Katsuyę Kondō- artysta animator, który pracuje dla studia Ghibli.

Rysunki są proste ale jakże doskonale pasują do całości, urzekając kolorem, fakturą ia przede wszystkim prostotą. Całość tworzy świetną książkę, którą Wam wszystkim gorąco polecam!

RONJA – KSIĄŻKA MANGOWO ILUSTROWANA

Na fali wznowień twórczości Astrid Lindgren, Nasza Księgarnia serwuje nam właśnie kolejne jej dzieło. „Ronja”, bo o nim mowa, w odróżnieniu od takich tytułów, jak „Przygody dzieci z ulicy Awanturników”, „Rasmus, Pontus i pies Toker” czy „Przygody detektywa Blomkvista”, może pochwalić się jednak stricte nowoczesną, a co więcej utrzymaną w mangowej (animeowanej, by być dokładnym) stylistyce szatą graficzną. Wygląda to świetnie i ma też swoje umotywowanie (ale o tym dalej), co ważniejsze jednak świetna jest całość i chociaż od jej premiery minęło już kilka dekad, wciąż pozostaje atrakcyjną lekturą dla odbiorców w różnym wieku.

Ronja, córka zbójnika, dziecko lasu, całe życie żyła w przekonaniu, że konkurencyjni zbóje Borka są źli. Pewnego dnia jednak poznaje jego syna Birka, z którym wkrótce połączy ją przyjaźń, a może także i coś więcej. Co jednak będzie, gdy ich ojcowie dowiedzą się o tym?

Z Astrid Lindgren jest, jak np. z Harlanem Cobenem albo Johnem Irvingiem: jeśli czytaliście jedną jej książkę, wiecie czego spodziewać się po całej reszcie. Co nie znaczy, że powieści z jej nazwiskiem na okładce są wtórne, ani tym bardziej, że w końcu jej kolejne dzieła zaczynają nużyć. Jeśli już jest tu jakaś wtórność to taka, której oczekujemy i chcemy. Powrót do tych samych, uwielbianych motywów i niezapomnianego klimatu. „Ronja: Córka zbójnika”, choć fabularnie odmienna od wspomnianych na wstępie utworów, też jest takim dziełem. Znajdziecie tu bowiem wszystko to, co w dziełach szwedzkiej pisarki najlepsze, podlane nutą fantastyki i „Romea i Julii”.

Przechodząc jednak do konkretów, niniejsza powieść to sympatyczna, pełna ciepła historia przygodowa, w której nie brakuje humoru i wzruszeń. Mieszanka wesoło niebezpiecznych wydarzeń, zapadające w pamięć postacie, a także lekkość i ujmująca prostota sprawiają, że całość czyta się z dużą przyjemnością. Dzieci to urzeknie, w dorosłych obudzi tęsknotę za dzieciństwem. Co ważne, „Ronję” nie tylko dobrze i lekko się czyta, ale też i docenia za jej literacką wartość. Bo książka ta nie jest infantylną, naiwną rozrywką, jakiej obecnie wiele. Bohaterowie są przekonujący i ciekawi, a całość daleka jest od banału, choć jednocześnie bywa ujmująco naiwna w dobrym, staromodnym stylu.

I jak pięknie wydana. „Ronja” zilustrowana została bowiem przez Katsuyę Kondō, znanego artystę animatora, który pracuje dla studia Ghibli – legendarnej japońskiej wytwórni, która dała nam takie filmy, jak „Mój sąsiad Totoro”, „Księżniczka Mononoke”, „Spirited Away” czy „Grobowiec świetlików”, a także współtworzyła serial „Ronja” z roku 2014. I dlatego jego proste, kolorowane najczęściej kredkami prace doskonale pasują do całości, urzekając już samym wyglądem i potrafiąc przykuć na dłużej. Wszystko to składa się na naprawdę świetną książkę dla dużych i małych, którą polecam gorąco, choć polecać, oczywiście, nie trzeba.

"Ronja, córka zbójnika" to moja ulubiona lektura z dzieciństwa. Jestem nią zachwycona. Główną bohaterką jest Ronja wychowywana przez bandę zbójców pod wodzą herszta Mattisa. Zamek otacza rozległy i gęsty las, który staje się miejscem dziecięcych zabaw dziewczynki. Musi ona jednak uważać na liczne niebezpieczeństwa czyhające w gęstwinie, jak drapieżna zwierzęta czy mroczne stwory. Pewnego dnia do północnej części zamku wprowadza się znienawidzona od lat banda Borki. Mattis wpada w szał, a Ronja w tajemnicy zaczyna się przyjaźnić ze swoim rówieśnikiem Birkiem - synem Borki. Dzieci uwielbiają spędzać razem czas. Kiedy prawda o ich sekretnych spotkaniach wychodzi na jaw, Ronja i Birk wyprowadzają się Niedźwiedziej Groty. Czy ich ucieczka zdoła pogodzić zwaśnione od pokoleń rody? Czy dzieci przetrwają w pełnym niebezpieczeństw lesie?

Astrid Lindgren napisała doskonałą powieść przygodową utrzymaną w lekkim, humorystycznym tonie, a jednocześnie zawierającą elementy grozy w wersji dla dzieci. Mroczne ludki, Pupiszonki, Mroczniaki, Wietrzydła, Szaruchy działają na wyobraźnię i dostarczają dreszczyku emocji. Autorka używa bardzo obrazowego języka, abyśmy mogli przenieść się do Zamku Mattiasa i otaczającego go lasu. Lasu, który nie jest tylko terenem z drzewami, ale urzekającym, tajemniczym, magicznym i nie rzadko groźnym miejscem.

"Ronja, córka zbójnika" to ponadczasowa opowieść o walce o władzę, dominację, o miłości rodzicielskiej, tolerancji, dorastaniu, przyjaźni przeradzająca się powoli w miłość. Na każdym etapie naszego życia, odkryjemy w niej coś nowego, czego nie dostrzegliśmy wcześniej. W latach 80-tych (ach, jak ten czas leci) mało było książek przygodowych, w których głównymi bohaterami były dziewczęta. Prym wiedli z reguły chłopcy, a tu mamy odważną, waleczną, energiczną, mądrą dziewczynkę. Prawdziwy wzór do naśladowania dla nastolatek. Ronja już od pierwszych stron wzbudziła moją sympatię i sprawiła, że z ogromną ciekawością śledziłam jej losy. Przy lekturze doświadczyłam całej gamy emocji. Radość, ekscytacje i wzruszenie. Polecam serdecznie zapoznać się z twórczością Astrid Lindgren i gwarantuję, że nie będą to chwile stracone.

Na uznanie zasługuje także piękne wydanie książki. Twarda oprawa, świetnej jakości papier i nietuzinkowe ilustracje japońskiego studia Ghibli sprawiają, że po lekturę sięga się jeszcze z większą ochotą.