Przepowiednia. Orły Imperium. Tom 6

W poprzednim tomie autor pożegnał się z Brytanią i legionami podbijającymi wyspę. Wszystko za sprawą odwołania Wespazjana do Rzymu, gdzie za nim podążyli Macro i Katon. Już od pierwszego rozdziału można poczuć, że klimat serii zmienił się, a sam autor postanowił eksperymentować z rzymską flotą. Jak to w przypadku Scarrowa bywa, na wstępie opisał powód zmian oraz nakreślił czytelnikom zasady panujące na morzu.

"Przepowiednia" to szósty tom cyklu o nieustraszonych legionistach wydany w piątym roku publikacji serii (mowa o wydaniu brytyjskim). W swojej konstrukcji tom jest bardzo podobny do poprzednich, ponieważ autor wykorzystuje utarte do bólu schematy. Nic dziwnego, w końcu sprawdzają się od lat. Scarrow jak nikt potrafi zadbać, aby to pędząca na łeb na szyję akcja wybijała się na pierwszy plan. W utrzymaniu zainteresowania książką pomagają świetnie napisane postacie. Poza legionistami mamy tutaj ponownie Witeliusza, Narcyza, poznanego wcześniej Klaudiusza, a także najciekawszą postać tamtych czasów - Wespazjana.

Najbardziej zainteresowała mnie zmiana głównych założeń powieści. Tym razem o wiele mniej przeczytamy o bitwach naziemnych. Scarrow przenosi główną akcję na morze. Jak wiadomo z historii - Rzym nie palił się do podboju mórz, pomimo, że Italia otoczona wodą była. Autor przybliża nam nieco historię i strukturę rzymskiej floty we wstępie, a potem także w treści powieści. Co ciekawe, i moim zdaniem świadczy o szacunku do czytelnika, to przedstawienie właściwej struktury floty, a nie upraszczanie jej do współczesnych schematów. O rzymskiej marynarce pisze się rzadko, ale jest to temat niezwykle ciekawy. Po pierwsze, Rzymianie pływali zawsze w grupach na małych (biremy) lub średnich statkach (triremy). Natomiast załogę tworzyło 170 wioślarzy, kilkunastu marynarzy, sternik oraz trierarcha - czyli dowódca statku będący zobowiązany do wykonywania poleceń przełożonego na statku macierzystym. Poza obsługą jednostki przewożono również żołnierzy. Cenię autora za to, że nie kazał czytelnikowi czytać, jak to statkiem dowodzi kapitan. Pomimo wprowadzenia trudnego nazewnictwa i dbania o szczegóły powieść czyta się naprawdę dobrze.

Jeśli chodzi o bohaterów - w szóstym tomie mamy kilka nowych postaci drugoplanowych, które pojawią się zapewne tylko raz. Tło dla wspomnianych wcześniej dowódców rzymskich nie zostało w ogóle rozbudowane. Za to postacie legionistów doczekały się kolejnego etapu w relacjach przyjacielskich, a także rodzinnych. O samym Katonie dowiadujemy się nieco więcej, gdy odwiedza pałac cesarski. W retrospekcjach wspomina stare czasy. Najwięcej uwagi autor poświęca osobie Macro, dzięki czemu dowiadujemy się jak wyglądało jego dzieciństwo i młodzieńcze lata. A przede wszystkim poznajemy bliskich mu ludzi. I to, poza całym aspektem wojennym powieści, jest najciekawsza część.

"Orły Imperium: Przepowiednia" to kolejna udana historia autora. Tym bardziej cieszy ten fakt, gdyż autor odważył się na skierowanie powieści na zupełnie nowe tory, umieszczając bohaterów w nowych realiach. Zmiany te przyniosły również odrobinę świeżości do liczącego już sześć tomów cyklu (w oryginalnym - 12 tomów). W książce znajdziemy przede wszystkim ciekawą fabułę angażującą rzymskie siły, także sporo o flocie - zwłaszcza niezwykle realistyczne bitwy z udziałem dziesiątek statków. Ponadto autor jak zawsze wplótł do fabuły wątek tajemniczej misji, mistyczne artefakty oraz rozbudowaną intrygę. Jak zawsze akcja szybko się rozwija, krew leje się hektolitrami, a przekleństwa pojawiają się większości stron. Ale wszystko to sprawia, że książki Scarrowa czyta się bardzo szybko i przyjemnie. A przecież to dopiero półmetek cyklu.

Czytanie "Przepowiedni" to czysta przyjemność i nieprzespana noc ;)