Pora westchnień, pora burz. Lwowska odyseja. Tom 1

Mamy rok 1938. Czyli na moment przed wojną, jednak jest to czas, w którym ludzie beztrosko zajmują się swoimi sprawami. Gdzie radość miesza się ze smutkiem, gdzie dzieci mogą się spokojnie uczyć, gdzie panuje wolność..

Lilka przygotowuje się do matury. Tęskni za swoim ukochanym i snuje plany na przyszłość. Nie wie, że jest to ostatnia spokojna wiosna, że niedługo tak proste i zwyczajne marzenia odejdą na daleki plan, a życie stanie się koszmarnie trudne.

Podczas wojny dozna wielu krzywd. Z przyjaciół powstaną wrogowie, a nie każdy wróg będzie chciał krzywdy.

Jaki los czeka na Lilkę, jej przyjaciół i rodzinę? Czy wojna odbierze im wszystko? Czy uda im się przetrwać?

Jak zapewne doskonale już wiecie uwielbiam książki historyczne - nie ważne, czy to fikcja literacka czy historia opisana jest na faktach. Dlaczego? To bardzo proste. Te książki potrafią doszczętnie poruszyć, zmusić do myślenia, zastanowienia się nad sobą (swoim zachowaniem), a za razem jest ogromną przestrogą.

Czy "Pora westchnień, pora burz" jest warta uwagi?

Myślę, że jak najbardziej. Jest to przepiękna, a za razem trudna powieść pokazująca proste życie ludzi w przedwojennej Polsce, dla których nie ważna była twoja narodowość. Wszyscy się znali i starali się darzyć jak największym szacunkiem. Jednak wojna zniszczyła wszystko. Nie tylko rzeczy materialne, ale pochłonęła wiele żyć, zabrała człowieczeństwo. Ta powieść to w pewnym sensie hołd dla osób, które zginęły w imię Ojczyzny.

Autorka potrafi przelać emocje na papier, dlatego podczas czytania towarzyszyły mi wszelakie uczucia. Zdarzało się, że uśmiechałam się pod nosem, ale też ocierałam łzy z policzków.

Kiedy książka się skończyła od razu musiałam sięgnąć po drugi tom, aby móc dowiedzieć się jak potoczyły się dalsze losy bohaterów. Teraz niecierpiwie czekam na trzeci tom.

Zdecydowanie poelcam.

Książki mogą być różne. Mamy takie, przy których płaczemy ze śmiechu, ale są też takie, które doprowadzają do łez ze wzruszenia. Mogą być płytkie i traktować o błahych sprawach. Mogą być też tak poważne, że po trzech stronach wiemy, że nijak nie damy rady ich przeczytać bez przysłowiowego pół litra. Rzadko kiedy napotykam książkę, którą połykam niczym najlepszy kryminał, a mój nastrój zmienia się tak jak autorka to zaplanowała. To są prawdziwe asy. Ostatnią taką perełką był Dzidek (co ważne o podobnej tematyce). Powieść ta czytana były przeze mnie kilka lat temu. Długo czekałam na kolejnego czarnego konia. I mam! Nareszcie mam!

Przedwojenny Lwów to piękne miejsce, gdzie kwitnie kultura i sztuka. Ludzie są uśmiechnięci i zadowoleni z życia. Kiedy poznajemy Lilkę i jej przyjaciół jest zima 1937 r. Lilka pochodzi z szanowanej, lwowskiej rodziny, pełnej tradycji i zasad. Ma przyjaciół, chodzi do szkoły i żyje pełnią nastoletniego życia. Co ważne - tamtejszy Lwów to miasto tolerancji. Nie ma znaczenia czy jesteś Polakiem, Ukraińcem, Żydem czy Rosjaninem. Owszem, pewne animozje są widoczne, a to w dokuczaniu w szkole, a to w lekko rzuconym słowie... ale przecież to tym nieopierzonym młodzieńcom może się zdarzyć.

I tak czytelnik podąża z Lilką, jej rodziną i przyjaciółmi do feralnego września 1939 r. W krótkim momencie stosunki międzyludzkie ulegają gwałtownej przemianie. Przyjaciel staje się wrogiem, a dookoła szerzy się kradzież i głód. Strach zagląda ludziom w oczy i jest codziennym kompanem. Gdzie uciekać? Kto gorszy? Niemiec czy Rosjanin? Które zło jest mniejsze? Jak odnaleźć się w nowej sytuacji? Zawierucha wojenna nie oszczędza rodziny Lilki. Ktoś ginie, ktoś ucieka, jeszcze inny zaczyna organizować konspirację.

Książka bardzo brutalnie pokazuje, że narodowość (nie ma znaczenia czy polska czy ukraińska, rosyjska, czy też niemiecka) jest głęboko zakorzeniona w ludzkiej duszy. Kiedy do głosu dochodzą pierwotne instynkty nagle każdy "inny" staje się wrogiem. Sąsiad napada na sąsiada, człowiek potrafi zabić całą rodzinę, z którą wczoraj jeszcze zgodnie biesiadował.

Saga rodzinna to jedno. Piękna wzruszająca i godna lektury. Losy naszych bohaterów są przedstawione wyjątkowo pięknie. Ale trzeba koniecznie podkreślić jedną rzecz. Książka pokazuje wyraźnie, że II wojna światowa to nie tylko okupacja niemiecka. To też straszliwy najazd Bolszewików na nasz kraj. Prości, pijani, bez żadnych skrupułów ludzie, dla których nie ma żadnej świętości. Kiedy plądrują lwowskie kamienice nie wiedzą do czego służy łóżko. Śpią na stołach, nie myją się, nie potrafią używać sztućców, a najważniejsza jest wódka. Przy pomocy alkoholu można załatwić wszystko. Jakże to inne od niemieckiej umundurowanej okupacji, która przecież była bardzo okrutna, ale tak w inny, bardziej wyrafinowany sposób.

Mieszkam w Szczecinie, w którym wiele miejsc jest naznaczonych niemiecką obecnością. Nie chodzi mi o ślady z czasów okupacji i walki o wolną Polskę (przecież Szczecin był wtedy niemiecki). W układzie miasta i kamienicach czuć jednak do dziś przysłowiowy "niemiecki porządek". Naziści byli straszni i okrutni, ale jakże inni od Bolszewików! Magdalena Kawka uświadomiła mi dobitnie (choć przecież historycznym głąbem nie jestem), że Polska z czasów II wojny światowej to dwa zupełnie różne terytoria.

"Pora westchnień, pora burz" to literacka perełka. Górnolotnie powiem: arcydzieło. Świetny język, niesamowicie przemyślana fabuła, lekkie pióro, dbałość o historyczne detale - to wszystko czyni tę powieść idealną. Autorka podzieliła treść książki na dwie części: spokojną i sielankową porę westchnień, kiedy życie jest barwne i kolorowe. Pora burz - jest ponura i gęsta od negatywnych emocji. Wszystko dopełnia nienaganna polszczyzna i przebijający przez każde słowo patriotyzm.

Piękna, warta polecenia powieść. Zaskoczona byłam, gdy dotarłam do końca i okazało się, że to nie koniec, że będą kolejne tomy.

Pani Magdaleno, proszę nie trzymać nas długo w niepewności!

Książki o tematyce wojennej zawsze mnie poruszają, nie inaczej było w tym przypadku. W przypadku tej pozycji bardzo dobrze można sobie wyobrazić, jak takie wydarzenia mają wpływ na dotychczasowo zwyczajne życie. Główna bohaterka, Lila, ma bardzo zwyczajne problemy związane z maturą, relacjami miłosnymi i innymi charakterystycznymi sytuacjami dla okresu dorastania. Szczególnie łatwo było mi się z nią utożsamić ze względu na to, że sam dopiero co wkraczałem w dorosłość, jednak ze względu na inną sytuację na świecie obserwujemy ten proces z całkowicie innej perspektywy. Poruszająca książka, od której trudno było mi się oderwać, pomimo ciężkiej tematyki.

Z pewnością już zauważyliście, że moim ulubionym gatunkiem książek zdecydowanie są te, w których tle odnajdziemy wydarzenia historyczne. Często opisujące prawdziwe dzieje i losy ludzi, których doświadczenia niejednokrotnie rozdzierają serce. I w ten kanon doskonale wpisuje się najnowsza seria książek Magdaleny Kawki - Lwowska Odyseja.

W pierwszej części na kartach książki przenosimy się do Lwowa, w którym pobrzmiewa wesołość, radość i beztroska. Życie toczy się niespiesznie, a pora westchnień jest w rozkwicie. Młodzież przygotowuje się do matury, wokoło kwitną kasztany, a dni stają się coraz dłuższe i ciepłe. Jest rok 1938, a zamieszkała tutaj ludność wydaje się nie przejmować doniesieniami o nieuchronnie zbliżającej się wojnie. Do czasu, aż pewnego dnia wszystko ulega zmianie. I w tym miejscu rozpoczyna się druga część - Pora burz, która stanowi swoisty kontrast, wręcz dysharmonię w stosunku do pierwszej części. Duch wojny daje o sobie znać, a ludzie we Lwowie nagle zaczynają dokonywać podziałów narodowościowych i znacznie bardziej się sobie przyglądać. Niby ze sobą rozmawiają ale w gruncie nie są już pewni komu można zaufać, a komu nie. Młodzież w błyskawicznym tempie przechodzi kurs dorastania, zdając sobie sprawę z tego, że zdanie matury tak naprawdę było jedynie teoretycznym wstępem w dorosłość, a nadejście wojny sprawia, że szybko muszą pożegnać beztroski czas…

Było to moje pierwsze spotkanie z piórem autorki, która zauroczyła mnie jednocześnie językiem powieści i wiedzą historyczną, w którą wplotła losy głównych bohaterów. Nie zabrakło tutaj emocji, przemyśleń, a nawet ożywienia w sercu. Bardzo serdecznie polecam wszystkim, którzy lubią powieści obyczajowe i takie, które posiadają tło historyczne w tle…

"Pora westchnień, pora burz" to pierwszy tom sagi "Lwowska odyseja". Magdalena Kawka w idealny sposób odzwierciedliła trudne przedwojenne i wojenne czasy we Lwowie. Znalazłam tutaj niesamowitą gwarę, którą posługiwali się bohaterowie tej powieści. To mi się bardzo podobało. Czytając, miałam wrażenie, że aktualnie przebywam w tamtych czasach i tamtym miejscu. Brawo dla autorki. Początkowo Ukraińcy, Polacy i Żydzi żyli w zgodzie i poszanowaniu. Później niestety zachowywali się jak najwięksi wrogowie. Dlaczego? Co się nagle zmieniło? Jak mogło do tego dojść?

Powieść "Pora westchnień, pora burz" wywołała u mnie wiele emocji. Z jednej strony był uśmiech i szczęście, z drugiej płacz, strach i niedowierzanie. Czułam ból bohaterów. Łączyłam się z nimi w bólu. Poznałam szkole przyjaciółki, które szykowały się do matury. Czy miało to sens kiedy wróg był u bram? Poznałam ich rozterki i marzenia oraz pierwsze miłości. Czy zakochane pary przetrwają okrutne czasy? Czy rozdzieli ich wojna?

Powieść składa się z dwóch części. Pierwsza z nich to "Pora westchnień", a druga "Pora burz".

Poznałam Gustawa Lindnera, który miał smykałkę do interesów, ale również był hazardzistą i przegrywał olbrzymie pieniądze. Mimo wszystko jego rodzina przez większość przedwojennego czasu nie cierpiała z głodu. Ma żonę Mariannę, która widząc, co wyprawia jej mąż, postanowiła, że dom we Lwowie na Żółkiewskim Przedmieściu musi być przepisany na nią. Wszystko to dla dobra rodziny, żeby mieli dach nad głową, gdy Gustawowi po raz kolejny powinie się noga. Wychowywali razem trójkę swoich dzieci: Jakuba, Lilkę i małego Michasia. Michaś był bardzo sprytny i nigdy się nie poddawał. Idealny mały bohater. Lilka aktualnie jest w klasie maturalnej. Jej życie nie będzie lekkie. Jakub to idealny brat i syn. O ich wyczynach przeczytacie w powieści "Pora westchnień, pora burz". W latach trzydziestych prawie zawsze żyli jak pączki w maśle. Czy równie lekko będą mieli podczas II wojny światowej? Co stanie się z Gustawem, Marianną, Jakubem, Lilką i Michasiem? Czy rodzina zostanie rozdzielona? Czy wszyscy przeżyją?

Czy Ukraińcy w tamtych czasach byli mili dla Polaków? Odpowiedź znajdziecie w tej powieści.

Jestem zadowolona z tej powieści. Dziękuję autorce, że mogłam uczestniczyć w życiu jej bohaterów.

Z całego serca polecam książkę "Pora westchnień, pora burz" mommy_and_books.

Ponad rok temu przeczytałam tytuł, który bardzo mnie ujął, szukałam nawet kontynuacji, ale w tamtym czasie nie udało mi się znaleźć. Po wielu tygodniach obudziłam się i zorientowałam, że proszynski_wydawnictwo nie dość, że wznowiło część pierwszą, to wydało kolejne dwie. Tak więc miałam okazję przypomnieć sobie bohaterów z części pierwszej, a tutaj dzielę się z Wami ponownie tym dobrym tytułem.

,,Pora westchnień, pora burz" Magdaleny Kawki to dla mnie przepiękna powieść i tak jak pisałam już kiedyś, według mnie zasługuje na rozgłos. Książka podzielona jest na dwie części. Pierwsza-pora westchnień opowiada o pięknym, wielokulturowym Lwowie, beztroskim życiu Lilki, o jej przyjaźniach, kawiarnianych spotkaniach, przygotowaniach do matury. Kiedyś pisałam, że ta część była nużąca, jednak teraz, gdy wiedziałam już jakie dobro czeka mnie dalej te odczucia się nie pojawiły.

Po porze westchnień nastaje część druga, jaką jest Pora burz. Tutaj zaczyna się wiele dziać, całe życie nastoletniej Lilki uległo zmianie kiedy wybuchła wojna. Zaczął się chaos, walka przetrwania. Wojenna rzeczywistość mocno namieszała w życiu bohaterów. Jednych zmieniła, drugim nakazała przedwcześnie dorosnąć. Okazało się, że dotychczasowe zmartwienia zeszły na bok, a ich miejsce zajął podział narodowości, który dotychczas nie miał tam miejsca.

Bardzo podoba mi się nie tylko cała historia, ale również lekkie pióro autorki. Książkę czyta się naprawdę dobrze, czuć emocje i napięcie. Teraz jestem naprawdę zadowolona, ponieważ na półce czeka kolejna część i dowiem się nareszcie co wydarzy się jeszcze w życiu bohaterów.

"Nie sztuką być dobrym człowiekiem, gdy świeci słońce. Sztuką jest nie sprzeniewierzyć się wartościom, gdy szaleje zamieć. "

Nie wiem czy trafiłabym na tą książkę gdyby nie propozycja współpracy od wydawnictwo Prószyński, przy trzeciej części Lwowskiej Odysei. Ponieważ każdą serię lubię czytać od początku to i tu zrobiłam to samo.

Lwów przed II wojną światową, pełen przepychu i beztroski. Rodzina Lindnerów prowadzi spokojne życie w mieście, korzystając też z dobrodziejstw wsi, gdzie mają stadninę pięknych arabów. Gustaw głowa rodziny lubi lekkie życie, ale jego żona stara się trzymać go krótko. Ich dzieci są inteligentne i ułożone, Jakub prowadzi dorosłe życie, Lilka przygotowuje się do matury i przeżywa pierwsze miłości, a mały Michaś lubi psocić jak na swój wiek. Pogłoski o wojnie docierają do Lwowa ale nikt w jej wybuch nie wierzy. Niestety wiara nic nie daje, Hitler napada na Polskę a później idzie po więcej. Lwów znajduje się raz pod okupacją Niemców, a raz Armii Czerwonej, do tego Ukraińcy również walczą z Polakami. Trudne czasy nastały dla Lwowa i rodziny Lindnerów, zło czai się na każdym kroku, doskwiera głód i śmierć czai się tuż za rogiem.

Lubię powieści historyczne, nie sięgam po nie tak często jak po thrillery, ale to tylko dlatego że nie potrafię zrozumieć tego bezmiaru okrucieństwa, gdzie nawet przyjaciel potrafi stać się wrogiem żeby tylko przetrwać. Ludzie nie żyją dniem jutrzejszym, nie planują, żyją tu i teraz, cały czas zdając sobie sprawę że jutra może nie być. Może na początku jest nadzieja że to zaraz się skończy, niestety z każdym dniem i ona umiera. Najbardziej jest mi szkoda dzieci, które w jednej chwili tracą swoje dzieciństwo, beztroskę i muszą nagle dorosnąć. Młodzi ludzie walczą zamiast się zakochiwać i cieszyć życiem.

Książka przyniesie Was do Lwowa i jego okolic w okresie końcówki dwudziestolecia międzywojennego i II Wojny Światowej.

Dwudziestolecie międzywojenne to cudowny okres - Polska po odzyskaniu niepodległości, po ponad stuletniej niewoli pod zaborami, wreszcie odżyła. Pojawiło się mnóstwo nowych możliwości. Lwów, piękne, wielokulturowe miasto jest tego wizytówką. Jednak pewne animozje powracają wraz z wybuchem wojny…

Poznajemy Lilkę, uroczą, młodą dziewczynę z dobrego domu. Mieszka z rodzicami we Lwowie, często też bywa w pięknej posiadłości na wsi. Rodzice mają stadninę koni i dziewczyna uwielbia jazdę konno. Co ważniejsze, Lilka jest osobą, której ambicje wykraczają poza domowe obowiązki - uczy się i przygotowuje do matury. Po zdaniu egzaminu ma wielkie plany, ale niestety wybucha II Wojna Światowa…

Powieść podzielona jest na dwie części - „Pora westchnień” oddaje beztroskie życie młodych ludzi i ich rodzin, „Pora burz” to zderzenie z brutalną wojenną rzeczywistością.

Bardzo spodobała mi się ta książka, napisana ładnym, płynnym językiem, a równocześnie dosadnym wtedy kiedy to było koniecznie. Czyta się bardzo przyjemnie. Miło jest poznać uroki życia we Lwowie w tym okresie. Ciekawie ukazany jest okres dojrzewania i pierwszych miłości. A jeszcze ciekawiej - zmiany spowodowane wybuchem wojny. Hard ducha, determinacja i troska o najbliższych - to cechy charakteryzujące naszą bohaterkę. Przechodzi metamorfozę i musi szybko dorosnąć. Ukazane jest też to, jak ludzie mogą nas zaskoczyć - zarówno dobrze, jak i źle. Pomoc przychodzi często z nieoczekiwanej strony. A przyjaciele okazują się wrogami.

Mamy tu ukazane trudne relacje między Polakami, Sowietami i Ukraińcami walczącymi o swoje. Według niektórych, wszystkie chwyty są dozwolone, nawet pomimo więzi, które między nimi powstały przez lata współistnienia…

Jeżeli macie ochotę na wojenne klimaty, ale bardziej z tej wschodniej, rosyjskiej i ukraińskiej perspektywy, to zdecydowanie polecam!

"Lwowska odyseja. Pora westchnień, pora burz" to moja pierwsza styczność z twórczością Magdaleny Kawka.

Ta książka to ogromna dawka historii, która odgrywała się w bardzo trudnych czasach. To również siła próby, przetrwania, jak również pigułka wiedzy o Lwowie.

Przenosimy się do roku 1938. Lwów tętni życiem. Lilka wiedzie szczęśliwe i beztroskie życie. Razem z przyjaciółmi przygotowuje się do matury. I nagle wybucha wojna. Nic już nie będzie takie jak wcześniej.

Książka dzieli się na dwie części, pora westchnień, kiedy to bohaterowie toczyli zwyczajne, spokojne życie i pora burz, kiedy to wybucha wojna, która okaże się prawdziwym sprawdzianem człowieczeństwa.

"Niełatwo było pozostać dzieckiem, gdy świat ukazał swoje najbardziej okrutne oblicze. Naiwność przestała być wartością".

Straszne to były czasy. Rodzice patrzyli na śmierć dzieci, dzieci na śmierć rodziców. Młodzi ludzie musieli szybko dorosnąć. Często towarzyszyła im nie wiedza, czy ich bliscy żyją. Nie wiadomo było kto jest wrogiem, a kto przyjacielem.

Autorka doskonale przedstawiła czasy wojenne. Dużo, szczegółowych opisów sprawiło, że czytelnik przenosi się do świata bohaterów.

Polecam.

Zachęcona ostatnimi zdaniami zawartymi przez Magdalenę Kawkę w pierwszym tomie Lwowskiej Odysei od razu sięgnęłam po kolejny, który prezentuje nam kontynuację losów rodziny Lindner. Tutaj wraz z Gustawem przenosimy się na Syberię, gdzie ojciec Lilki w okrutnych warunkach pracuje przy wyrębie lasu. Mimo pobytu w łagrze myślami jest przy swoich najbliższych we Lwowie. Z kolei tam dominującym zmartwieniem Marianny stało się zaspokojenie głodu i walka z codziennością – o przetrwanie, o jutro i o zdrowie najbliższych. Warunki w jakich przyszło im żyć są zgoła inne od tych do których byli przyzwyczajeni, jednak bardzo szybko zostają zmuszeni do tego aby się przystosować.

Marianna ukazana została jako kobieta, umiejąca podnosić się po każdym upadku i potrafiąca swoją determinacją utrzymać rodzinę razem. Jej codziennością stał się strach, a niepewność o jutrzejszy dzień towarzyszyła jej na każdym kroku.

Magdalena Kawka w tej części ukazała bohaterów jako jednostki silne, ale jednocześnie bardzo charakterystyczne. Każdy z nich na swój sposób radzi sobie z okrucieństwem wojny podejmując codzienną walkę. Pojawiające się postaci drugoplanowe jawią się jako te, które skłonne są do pomocy w najtrudniejszych chwilach lub wręcz odwrotnie – cieszą się z każdego upadku. Nie zabraknie tutaj rodzinnych dramatów, rozczarowań miłosnych i a także emocji, które wciągają bez reszty.

Bardzo dziękuję za autorce za tak wspaniałą przygodę na kartach książki i oczywiście wyczekuję kolejnego tomu tej serii. A Was gorąco zachęcam do lektury.