Pokój motyli

Siedemdziesięcioletnia Posy Montague mieszka sama w rodzinnym Domu Admirała. Wiąże z tym miejscem najlepsze wspomnienia z okresu swojego dzieciństwa. Najbardziej zapamiętała z tamtych lat łapanie motyli wspólnie z ojcem. To ON rozbudził w niej miłość do przyrody. Po wielu latach Posy nadal pielęgnuje swój ogród, który jest jej dumą. Niestety przyjdzie kobiecie podjąć trudną i bolesną decyzję o sprzedaży posiadłości. Nie stać jej na wyremontowanie ogromnego domu, który coraz bardziej niszczeje. To jednak nie jedyne zmartwienie. Problemy finansowe starszego syna, Sama, zdają się przerastać całą rodzinę. Nieoczekiwanie również wraca do kraju młodszy syn, Nick. Do tego wszystkiego na drodze Posy staje jej pierwsza, wielka miłość. Freddie, który pięćdziesiąt lat temu złamał jej serce, nadal boi się wyznać prawdę dlaczego odszedł. Jaki związek ma Dom Admirała z ich rozstaniem? Czy Posy udźwignie ciężar problemów rodzinnych i zacznie nowe życie?

Dotąd nie miałam okazji zapoznać się z twórczością Lucindy Riley. "Pokój motyli" zahipnotyzował mnie swoją przepiękną okładką. Okazuje się, że nie tylko ona jest piękna. Historia życia Posy pokazana od najmłodszych lat jest pełna miłości, ale również dużo w niej smutku i uczucia straty. W książce na przemian przeplatają się wydarzenia z jej dzieciństwa z tymi teraźniejszymi. Dzięki temu wiemy jaki wpływ miały dawne wydarzenia na życie Posy. Cała fabuła opiera się na tajemnicach. Nie dotyczą one tylko i wyłącznie Posy, ale też jej dzieci. Każdy z bohaterów jest wyjątkowy na swój sposób. Ze wszystkimi bardzo się zżyłam. No, może z wyjątkiem Sama, czarnym charakterem tej historii, który ma talent do bankrutowania i pociąg do alkoholu. O tym jak traktował żonę i dzieci nawet nie wspomnę. Jego żona, Amy, jest chodzącym aniołem. Dobra, uczciwa, wspierająca męża. Mimo, że żyli w skrajnym ubóstwie i tylko ona pracowała na rodzinę, dzielnie wszystko znosiła. Nick, wracając do kraju nie spodziewał się, że znajdzie miłość, a nawet dwie i to jednocześnie. Posy, która ma siedemdziesiąt lat, wcale nie wydaje się być w tym wieku. Jest pełna energii, bardzo pomocna i co najważniejsze oddana rodzinie. Pojawienie się Freddiego wywraca jej życie do góry nogami. Cały czas zastanawiałam dlaczego ją zostawił. Kiedy wszystko się wyjaśniło byłam zaskoczona. Choć początkowo nie mogłam wczuć się w tę historię, dalej było już tylko lepiej. "Pokój motyli" jest napisany w lekkim stylu i niesie za sobą przesłanie - nigdy nie jest za późno, żeby zacząć od nowa.

Autorka, której nikomu nie trzeba przedstawiać tym razem zabiera nas do pewnej rezydencji, która odegra ważną rolę. I pewno dziwnie to brzmi, ale Dom Admirała przez 300 lat był niemym świadkiem dobrych, ale i złych wydarzeń.

Na wstępie muszę zaznaczyć, że na początku musiałam uzbroić się w cierpliwość. Autorka bardzo długo wprowadza nas w tę historię, oczywiście nie jest nudno, ale na te ważniejsze wydarzenia trzeba trochę poczekać. Podobało mi się rozbicie fabuły na dwie części, pierwsza dotyczyła dzieciństwa i nastoletnich lat Posy, druga to teraźniejszość. Mimo, że kobieta dużo podróżuje to zawsze w tle majaczy Dom Admirała.

Historia o miłości, o przeszkodach, o nieporozumieniach, które na rozstrzygnięcie muszą czekać 50 lat. Tajemnica rodzinna, której rozwiązanie przyniesie ból, ale i ukojenie. Według mnie każda miłośniczka sag rodzinnych doceni kunszt Lucindy. Pozycja idealna na prezent.

Lucinda Riley to urodzona w Irlandii autorka międzynarodowych bestsellerów. Lata swojej młodości spędziła w Anglii, szkoląc umiejętności aktorskie i taneczne. Na podstawie własnych przeżyć kreuje tworzonych przez siebie bohaterów. Jej specjalizacją są powieści obyczajowe, historyczne, ale także romanse. Na swoim koncie ma wiele znakomitych książek takich jak „Róża Północy” czy cała seria powieści zatytułowanych „Siedem Sióstr”.

„Pokój Motyli” to niezwykle wzruszający romans poruszający każdego czytelnika. Zawiera wiele ckliwych scen, choćby z przeszłości głównej bohaterki. Siedemdziesięcioletnia Posy w swoich retrospekcjach cofa się do najmilej wspominanych chwil z młodzieńczych lat. Niestety dziecięca magia kiedyś znika i poznajemy szarą rzeczywistość. Koszmary przeszłości powracają i na zmianę przeplatają się z bieżącymi problemami, a skrywane tajemnice spędzają sen z powiek.

Książkę czyta się bardzo łatwo i przyjemnie, jednak przez wzruszające momenty, nie raz należy chwile zatrzymać się i pomyśleć, a nawet przeczytać pewien fragment jeszcze raz, aby lepiej go zrozumieć. Poprzez rozbudowane opisy przedstawianych wydarzeń jesteśmy w stanie zagłębić się w losy bohaterów i dokładnie ich poznać.

Powieść bardzo mi się spodobała, jednak preferuje historie nieco młodszych postaci, w których mogę dostrzec własne odbicie. Nie umniejsza to jednak walorów powieści, która przekazuje ponadczasowe wartości, jakimi są miłość i dobro bliskich i rodzinne ciepło. Uczy, że nawet w najtragiczniejszych historiach czy sekretach można dostrzec promień światła symbolizujący lepsze jutro.

Julia, lat 15

źródło: [Adres usunięty]

Rodzinne tajemnice

Rodzinne tajemnice potrafią nie tylko rozbić relacje pomiędzy bliskimi sobie ludźmi, ale też zniszczyć wszystko dookoła. Dlatego też często bywa tak, że lepiej, by pozostały w ukryciu, by nikt nie poznał o nich prawdy, by pozostały tajemnicą na zawsze. Niestety często jest tak, że natrafiamy na prawdę w najmniej odpowiednim momencie, że sekrety wychodzą na jaw po wielu latach. I tylko w rzadkich przypadkach dzieje się to w momencie, kiedy nie mogą już nikogo skrzywdzić. Zwykle bowiem niszczą poukładane życie wszystkich, zwykle takie otwarcie się na rzeczywistą sytuację wcale nie jest korzystne i nie przysparza nikomu ani szczęścia ani nie sprzyja tworzeniu czegoś nowego.

A jak to wygląda w przypadku Posy Montague, zbliżającej się do siedemdziesiątki właścicielki okazałego budynku, zwanego Dworem Admirała? Przekonamy się o tym sięgając po kolejną już, fenomenalną powieść autorstwa Lucindy Riley, znanej z bestsellerowego cyklu „Siedem Sióstr”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Albatros książka pt. „Pokój motyli” to niezwykle emocjonująca opowieść, której akcja rozgrywa się w malowniczym nadmorskim miasteczku Southwold. Wypełnioną uczuciami, rozterkami, trudnymi decyzjami i … tajemnicami książką zachwycą się zarówno miłośnicy twórczości pisarki, jak i wszyscy czytelnicy ceniący sobie dobrze skonstruowaną fabułę i wciągającą akcję, która nie pozwala od książki się oderwać.

Dzięki prowadzonej w dwóch wymiarach czasowych akcji, poznajemy nie tylko współczesną Posy, której nie złamało ani trudne życie, ani konieczność codziennej walki o utrzymanie popadającego w ruinę domostwa, ale i sięgamy w przeszłość, obserwując, jak dorasta. Wspólnie z nią łapiemy motyle i zachwycamy się roślinami, które bada jej ojciec, wraz z nią cierpimy po jego śmierci w czasie wojny, boleśnie przeżywamy też odrzucenie przez matkę, jesteśmy wreszcie dumni z jej sukcesów naukowych i pracy w londyńskich Kew Gardens.

Teraz mało zostało z tej poświęcającej całe dnie nauce dziewczyny – Posy straciła męża będąc w ciąży z drugim synem, a konieczności samotnego wychowania trzyletniego Sama oraz malutkiego Ncka towarzyszyła jeszcze świadomość, że musi zająć się Domem Admirała. Z depresji wyrwało ją tworzenie ogrodu, według projektów jej ojca, nieco udoskonalonych, teraz zaś – po tych wszystkich latach – ogród ten budzi niemałe zainteresowanie. Posy będzie się musiała z nim prawdopodobnie pożegnać, bowiem coraz trudniej jest jej pielęgnować rośliny, nie ma też środków na utrzymanie domu. Szczególnie, że od lat finansowo wspiera Sama i jego kolejne nieudane interesy, żałując zarówno jego, jak i jego żony Amy oraz dzieci. Całe szczęście, że jej drugi syn, Nick, doskonale radzi sobie w biznesie, a prowadzona w Australii firma zajmująca się handlem antykami przynosi krociowe zyski. Teraz jednak planuje powrót do kraju i rozkręcenie biznesu w Londynie, szczególnie że w jego życiu pojawiła się Tammy, była modelka, dziewczyna niezwykle skromna i wrażliwa, tak jak ON kochająca stare przedmioty.

Pojawienie się Nicka po dziesięciu latach nieobecności oraz decyzja o sprzedaży domu nie kończą zmian w życiu Posy. W miasteczku zjawia się bowiem Freddie, mężczyzna którego niegdyś pokochała, a który bez wyjaśnienia ją porzucił. Jak się okazuje pięćdziesiąt lat rozłąki nie wystarczyło, by łączące ich uczucie wygasło, tyle tylko, że ON wciąż nie chce zdradzić prawdziwego powodu rozstania, ani nie chce zamienić rozkwitającej pomiędzy nim powtórnie przyjaźni na związek.

Jaką tajemnicę skrywa Freddie i dlaczego uważa, że tym sposobem chroni Posy? Czy bracia będą wstanie porozumieć się ze sobą i jak wpłynie na nich decyzja matki o sprzedaży Domu Admirała? Czy Nick będzie w stanie uporać się z sytuacją, w wyniku której wiele lat temu opuścił kraj? Czy kolejny biznes Sama okaże się wreszcie intratnym przedsięwzięciem czy kamieniem, który go pogrąży? Na te wszystkie pytania odpowiemy dzięki lekturze pięknej powieści autorstwa Lucindy Riley, która nie tylko opisuje cienie i blaski codzienności, trudne wybory, jakich zmuszony jest dokonywać każdy z nas, ale również rodzinne tajemnice, które są w stanie zniszczyć wszystko, ale których pieczołowite ukrywanie nie pozwala ruszyć do przodu.

„Pokój motyli” znów zachwyca – nie tylko wspomniana fabułą, ale plastycznością słowa, dzięki czemu czujemy się bezpośrednimi uczestnikami wydarzeń, a także galerią barwnych postaci, poczynając od Posy po utalentowanego pisarza, który wynajmuje u niej pokój czy wspaniałą asystentkę Tammy. Autorka przywiązuje wielką wagę nie tylko do kreacji bohaterów pierwszego planu, tym samym wszystkie wątki książki, są równie interesujące, podobnie zresztą jak oba plany czasowe. Nic zatem dziwnego, że lekturze powieści towarzyszą tak silne emocje, zaś po jej zakończeniu tęsknie zaczynamy wypatrywać kolejnej pozycji autorki.

Justyna Gul

Qultura słowa

Posy Montague jest kobietą w podeszłym wieku, która od lat mieszka w rodzinnej posiadłości w Sufflok. Jej ogromny dom zwany jest "Domem Admirała" i należy do rodziny od stuleci. Dzieciństwo częściowo odebrała jej wojna, która zabrała jej ukochanego ojca. Jako dziewczynka musiała poradzić sobie z wieloma przeciwnościami losu.

Jako dorosła, dojrzała kobieta, matka i babcia nadal nie ma najlepiej. Mieszka sama, a jej synowie za sobą nie przepadają.

Rodzinne tajemnice, intrygi, nieporozumienia i niedomówienia zaburzają jej codzienność. Przez wiele lat okłamywana przez rodzinę i miłość swojego życia, którzy skrywają największą i najbardziej bolesną tajemnicę ..

Lecz.. tajemnica w końcu ujrzy światło dzienne.

Czy Posy będzie potrafiła na nowo odnaleźć się w bolesnej rzeczywistości?

Jakie tajemnice skrywają jej synowie?

Czy wszystko zakończy się szczęśliwie?

Kolejna książka autorstwa Lucindy Riley, która ujęła mnie swoją prostotą, codziennością i bardzo lekkim stylem. Autorka ma niezwykły dar pisania powieści rodzinnych, w których życie nie toczy się jak po wygranej w totka. Bohaterowie zmagają się z ogromną ilością problemów i tajemnic. Powieści te bardzo często skrywają w sobie tajemnice, które raz łatwiej rozwiązać, raz trudniej.

"Pokój motyli" z pewnością należy do tych książek, które niejednokrotnie zaskoczą czytelnika, rozbawią i wzruszą do łez. To niezwykła, emocjonalna huśtawka, której potrzebuje każdy z nas.

Historia warta przeczytania i po raz kolejny utwierdziłam się w przekonaniu, że autorka pisze świetne powieści obyczajowe.

Posy Montague niedługo skończy siedemdziesiąt lat. Jej codzienność wypełniają rodzinne problemy, a kobieta żyje głównie dla swoich synów. Kiedy niespodziewanie spotyka Freddiego, swoja pierwszą miłość, powracają do niej wspomnienia i pytania, na które nigdy nie znalazła odpowiedzi. Jakie sekrety wiążą się z tym mężczyzną? Jakie tajemnice skrywają mury starego domu?

Choć “Pokój motyli” był dopiero drugą książką autorki, jaką miałam okazję przeczytać, już teraz mogę powiedzieć, że Lucindę Riley śmiało można określić jako twórczynię literatury kobiecej najwyższych lotów, a jej powieści postawić na półce obok tak fantastycznych nazwisk jak Jodi Picoult czy Diane Chamberlain. Jednym słowem- kolejna powieść i kolejne zauroczenie.

Riley wspaniale radzi sobie z trudnymi tematami, których realizacji tak chętnie się podejmuje. Tym razem akcję powieści zbudowała wokół rodzinnych sekretów. „Pokój motyli” to piękna i mądra opowieść o miłości i przyjaźni, wojnie i pokoju, wspaniałych marzeniach i trudnych decyzjach. Takie kwestie świetnie sprawdzają się w przypadku tego typu lektur, ale tajemnice i zapowiedź związanych z nimi gwałtownych zmian w życiu bohaterów, dodają całości charakteru.

Podczas czytania cały czas miałam wrażenie, że to tylko cisza przed burzą. Życie opisywanych postaci toczyło się swoim torem, ale łatwo było wyczuć napięcie, pogłębiające ciekawość i popychające ku kolejnym rozdziałom. Dobrze wiedziałam, że w końcu dotrę do momentu, kiedy jedna chwila wszystko zmieni, stawiając bohaterów w sytuacji, która będzie wymagała podjęcia zaskakujących decyzji oraz wpłynie na całe postrzeganie ich świata. Z przyjemnością przyznaję, że autorka doprowadziła do prawdziwego emocjonalnego wybuchu.

„Pokój motyli” to rodzinna opowieść, łącząca bohaterów niezwykłymi więziami. Każdy z nich wiele przeszedł, a wczytując się w książkę, zaczynamy powoli, i choć chwilowo, to jednak z dużym zaangażowaniem, żyć ich życiem. Postrzegać wszystko przez ich pryzmat, oceniać ich działania, darzyć ich większą lub mniejszą sympatią. Autorka postarała się, by przedstawione postacie wywarły na nas mocne wrażenie i nie pozwoliły nam na obojętność. O każdej z nich łatwo wyrobić sobie opinię, a te przekonania zostają jeszcze z nami na dłuższą chwilę po zakończeniu lektury.

Riley opowiada swoją historię łącząc bieżące wydarzenia z przeszłością głównej bohaterki. Dwie płaszczyzny czasowe pozwalają lepiej poznać Posy i zrozumieć, jak znalazła się w tym miejscu, w którym jest dziś. Historia bohaterki jest niezwykle interesująca i zajmująca, wypełniona miłością i dramatami, chwilami szczęścia i momentami kryzysu. Bardzo piękna i kobieca. Z nutą melancholii i tęsknoty, ale również nadzieją i optymistycznym spojrzeniem na przyszłość.

Styl autorki zaskakuje połączeniem lekkości i dojrzałości. Widać, że pisanie sprawia jej przyjemność, a słowa same układają się w spójną i logiczną całość. Riley wykorzystuje magię języka, opowiadając tę historię dokładnie tak, jak trzeba. Słowem stopniuje emocje, przedstawiając książkowe wydarzenia tak realistycznie, jakby opisywała urywki z własnego życia.

„Pokój motyli” to kolejna urocza powieść w dorobku autorki. Nie można jej niczego zarzucić, a łatwo znaleźć elementy godne pochwały. Z pewnością przypadnie do gustu wymagającym czytelniczkom, ceniącym sobie kobiecą literaturę na najwyższym poziomie.

Ciekawa książka, która świadczy o tym, że nawet w dojrzałym wieku mogą na nas czekać pewne niespodzianki, które będą w stanie całkowicie odmienić nasze dotychczasowe losy. Nigdy nie wiemy, czy na naszej drodze nie stanie dawna miłość. Człowiek musi umieć sobie radzić z wieloma przeciwnościami i problemami, ponieważ tylko wtedy jest w stanie osiągnąć stuprocentowe szczęście i spełnienie. Omawiana historia pokazuje jednak, że nie zawsze możemy się skupić na jednej rzeczy - czasami musimy okiełznać emocje na wielu płaszczyznach.

Przed sięgnięciem po tę lekturę, nie byłam pewna czy mi się spodoba. Nie jestem szczególną fanką dramatów. Ostatecznie koleżanka kupiła mi „Pokój motyli” na urodziny i muszę przyznać, że był to świetny wybór. Po pierwsze książka napisana jest bardzo dobrym językiem. Lucina Riley wspaniale operuje słowem, wzruszając czytelnika. Zdecydowanie jest to opowieść sentymentalna. Zawsze obawiałam się, że takie typu książki będą mnie nudzić. Jak bardzo się myliłam!. Polecam każdemu zapoznać się z lekturą. 

Bardzo ciekawa książka,wiele wątków,fajnie się czyta. Dużo rozwikłanych tajemnic z przeszłości. No I przedstawiony typowo angielski styl życia. Polecam

To była pierwsza książka po którą sięgnęłam tej Autorki. I cóż nie zawiodłam się. Historia przepiękna, przesycona emocjami, niesamowita. Bardzo polecam

„Nie dajemy za wygraną, stale mamy nadzieję, że odnajdziemy ten wymykający się, ukryty skarb, który wzbogaci nasze życie (…)”.

„Pokój motyli” – lekka, kobieca, zwiewna, barwna jak motyl powieść obyczajowa o życiu, miłości, nadziei, rodzinie, przebaczeniu i szczęśliwych oraz nieszczęśliwych zakończeniach...

Posy, już jako dziecko fascynowała się przyrodą. Ten dar zaszczepił w niej ukochany ojciec. Wspólnie uwielbiali zagłębiać się w zakamarki wielkiego ogrodu otaczającego ich dom, zwany Domem Admirała, i tam podglądać życie jego mieszkańców, a w szczególności łapać i oglądać motyle. Niestety czas wojny zakłócił szczęśliwe dzieciństwo Posy. W wieku 8 lat straciła ojca, a matka wyjechała w „ważnych” sprawach. Dziewczynkę wychowywała babcia.

70 letnia Posy jest już od 20 lat wdową, mieszka nadal w Domu Admirała. Nadal pielęgnuje swój ukochany ogród pełen motyli. Ogród, który od zawsze był jej przyjacielem, panem i kochankiem. Kobieta mieszka samotnie, choć wychowała dwóch synów. Bracia są tak różni jak ogień i woda, jeden patrzy bardziej w przeszłość niż w przyszłość, drugi – odwrotnie. Każdy z nich poszedł własną drogą...

Kobieta zdając sobie sprawę, że już w gruncie rzeczy przeżyła swoje życie, życie które nauczyło ją pokory, pokazało czym jest miłość i szczęście, ale i samotność i depresja – zrozumiała, że przyszedł czas, by sprzedać wielki dom. Ta trudna decyzja zbiega się z wydarzeniami, które odkryją przed Psy nie jedną tajemnicę przeszłości…

„Pokój motyli” to słodko-gorzka historia o przewrotności losu, o jego okrucieństwie, o sile rażenia wybuchów sekretów z przeszłości, o tym, że czasami wystarczy tak niewiele, by obudzić iskrę szczęścia, o tym że dom to bliscy i w końcu o tym, że w życiu trzeba wykorzystać każdą chwilę.

Jeśli ktoś liczy na wielkie emocje, to tu ich nie dostanie. Ale książka ta pewnością urzeka i oczarowuje pięknym językiem, spokojem i mądrością. Nie można się tu nudzić. Autorka subtelnie zwraca uwagę na szereg ważnych tematów: od siły manipulacji, przemoc w rodzinie, problemy wychowawcze, po prawo do miłości i szczęścia w każdym wieku.

Jest idealna na letni wieczór.

Polecam💙

Lubię polskie kryminały, nie wszystkie rzecz jasna, ale jest wielu polskich autorów, którzy tworzą wspaniałą literaturę, dlatego chętnie sięgam po ten gatunek aby przekonać się czy to kolejna perła. Niestety w tym przypadku nie jestem do końca usatysfakcjonowana, ale na pewno nie jest też tragicznie. Czytałam dużo gorsze książki.

„Katalog motyli” od @harpercollinspolska kryminał z dość skomplikowaną na pierwszy rzut oka fabułą. Policja znajduje martwego mężczyznę. Denat ma poderżnięte gardło i dziurę w brzuchu, a wszelkie podejrzenia padają na jego żonę - ot typowa zemsta na niewiernym małżonku, bowiem ofiara prowadziła bardzo bujne życie towarzyskie.

Jednak podejrzana zniknęła, śladów i poszlak jest jak na lekarstwo, więc trzeba jak najszybciej odnaleźć żonę zamordowanego, jednakże sytuacja sporo się komplikuje, kiedy policja znajduje zwłoki poszukiwanej.

Czy śledztwo może się jeszcze bardziej skomplikować?

Nie było mi trudno rozszyfrować kto jest mordercą, jednak samo zakończenie było dla mnie bardzo ciekawe. Ogólnie dużo się dzieje, fajny pomysł i dobrze się czyta. To bardzo lekka i niestety mało ambitna książka, bo jak na kryminał sporo mija się z prawdą, jeśli chodzi o prace policji czy procedury przy tego typu śledztwach, a za to ogromny minus.

Tęskniąc za moją ulubioną serią "Siedem sióstr" sięgnęłam w ramach pocieszenia po osobną powieść autorki, która od listopada 2019 czekała na mojej półce. To był "Pokój motyli" i ach, co to była za książka! Angielska wieś, uroczy dworek i botanika! Cudowne, zachwycające opisy, bohaterowie jak żywi i ważne, mądre życiowe tematy. To opowieść o pewnej rodzinie, oparta na postaci Posy. To historia jej życia opowiedziana w latach 40 i 50tych XX wieku oraz współcześnie w 2006 roku w przededniu jej 70tych urodzin. To opowieść o sekretach i tajemnicach, wracającej niewyjaśnionej przeszłości i trudnych decyzjach. Historia pełna emocji, wzruszająca, chwilami smutna, ale i dająca nadzieję. Aż brak mi słów, by opisać co we mnie wzbudziła, jak mną poruszyła. Cudowna, cudowna powieść. Nie mogę się już doczekać kolejnej!

Lucinda Riley zdobyła serca wielu polskich czytelników. Również i moje. A to za sprawą najnowszej sagi rodzinnej „Pokój motyli”. Nie tylko okładka przykuwa naszą uwagę, lecz przede wszystkim ukryta za jej wnętrzem fabuła. Fabuła, która porywa wprowadzając nas w iście nostalgiczny nastrój. W tej powieści autorka zaprasza nas do angielskiego miasteczka Suffolk. Poznajemy historię siedemdziesięcioletniej Posy Montague. Jako dziecko doznała traumatycznych przeżyć. Na jej drodze ponownie staje Freddie. Mężczyzna pięćdziesiąt lat temu złamał jej serce. Na nowo musi zmierzyć się z demonami przeszłości, które wracają niczym bumerang. Czy kobieta zdoła uporać się z bolesnymi wspomnieniami? Dlaczego po latach mężczyzna powrócił do jej życia? Jakie ma wobec niej zamiary? Czy będzie na tyle silna, by stawić im czoła? Przejmująca historia zapisana na kartach tej powieści, zapewni nam wiele wzruszających chwil. I tylko na chwile odkładać będziemy książkę. A to tylko po, by zastanowić się nad tym, jak postąpilibyśmy będąc na miejscu bohaterki. Sentymentalna aura jaka roztacza się wokół tej historii, ujmuje nasze emocje, porywając nasze serca w nostalgiczną podróż. Jeśli wszystkie powieści Luciny Riley utrzymane są w takim klimacie, to zapewne sięgnę po wcześniejsze tytuły Autorki. „Pokój motyli” to powieść skłaniająca do myślenia o naszym życiu, o tym jaki zgotował nam los. Poznając historię Posy, możemy przez pryzmat jej doświadczeń spojrzeć na swoje życie i podejmowane przez nas decyzje. Ta powieść wypełnia nasze myśli sentymentalnymi rozważaniami, uświadamiając nam potrzebę spojrzenia do własnego wnętrza. Warto czasem zatrzymać się i podjąć taką wewnętrzną retrospekcję, a książki Lucindy Riley są ku temu najlepszą okazją. I jeśli znakiem rozpoznawczym tej Autorki, są właśnie takie historie, to jedno jest pewne, że „Sekret Heleny”, „Drzewo Anioła” czy też seria „Siedem Sióstr” to kolejne powieści po które z nieskrywaną chęcią sięgnę. Poruszająca historia, wzruszające życiowe dylematy oraz bajkowe opisy otaczającej nas rzeczywistości sprawiają, że „Pokój Motyli” to jedna z najbarwniejszych powieści tego roku, które miałem przyjemność przeczytać. Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Albatros [Adres usunięty]

Nikt tak nie potrafi przenieść czytelnika w stworzony przez siebie świat, jak Lucinda Riley. Najpierw oprowadza nas po cudownej okolicy i posiadłości, w której rozgrywa się akcja. Gdy już czujemy ten czarowny klimat, oddychamy niemalże tym samym powietrzem stopniowo poznaje nas z bohaterami, którzy są tak realni, że zaczynają żyć w naszych myślach. W tak cudowną podróż zabiera nas również swoją najnowszą książka „Pokój motyli”.

Posy jest córką botanika i francuskiej śpiewaczki. To z ojcem ma cudowny kontakt i wspólne zainteresowanie, a matka nie nawiązuje z córką bliskich relacji. Gdy jej ojciec ginie na wojnie, dziewczynka zostaje oddana na wychowanie babci.

Fabuła jest prowadzona dwutorowo, z tak charakterystycznymi dla stylu autorki retrospekcjami. Towarzyszymy Posy jako siedemdziesięcioletniej kobiecie, nadal pełnej życia i marzeń, ale równocześnie odkrywamy jej przeszłość, niezmiernie ciekawą i burzliwą. Śledzimy również ścieżki losów jej synów i ich rodzin, które z pewnością nie są usłane różami.

Akcja krąży wokół cudownego i wiekowego Domu Admirała, który jest milczącym świadkiem tragedii i sekretów jego mieszkańców. Sekretów, które dopiero mają zostać odkryte.

Miłośników twórczości autorki z pewnością nie muszę namawiać do przeczytania jej kolejnej książki, a tych, którzy nie mieli z nią styczności gorąco zachęcam do jej poznania.

Motyl to bardzo delikatny i subtelny owad. Napawa radością i pozwala przenieść się w świat marzeń, daleko w przestworza, pofrunąć przed siebie, nie zważając na to, co jest za nami … Wzbijamy się powolutku w górę w poszukiwaniu krainy spokoju i szczęśliwości. Ale czy taka w ogóle istnieje? Pewnie tak, tylko każdy sam musi ją odnaleźć …

I tak szybując pod niebieskimi chmurkami dotarliśmy do malowniczego nadmorskiego miasteczka Southwold. Poznajemy Posy Montague, która wkrótce skończy siedemdziesiąt lat oraz jej niesforną rodzinę. Kobieta nadal mieszka w rodzinnym Domu Admirała, gdzie spędziła swoje dzieciństwo, wychowała dwóch synów, i z którym łączą ją wspaniałe chwile, a zwłaszcza cudowny, pielęgnowany i dopieszczany przez nią ogród. Ale utrzymanie domu nie jest już na jej siły, zdaje sobie sprawę, że będzie musiała go sprzedać. Kobieta zmaga się również z kłopotami starszego syna Sama, który nie ma żyłki do interesów, a na dodatek zbyt często zagląda do kieliszka. Młodszy również po wielu latach pobytu za oceanem powrócił do kraju i stara się ułożyć sobie życie u boku wspaniałej kobiety. Ale wraz z nim pojawiają się tajemnice. Ale aby równomiernie rozłożyć napięcie dodam, że Posy odnowiła znajomość ze swoją pierwszą miłością, Freddim. Los tak z nich zakpił, że mimo łączącego ich uczucia nie byli razem, ale ponoć prawdziwa miłość żyje wiecznie. Czy rzeczywiście prawdziwe uczucie jest w stanie przetrwać największe zawirowania? Czy mimo bólu ludzie potrafią sobie przebaczać? Jestem pełna nadziei, że w ludziach jest prawdziwa mądrość, która potrafi pokonać największe problemy i kłopoty ...

Pokój motyli to metaforyczna, pięknie napisana i uzależniająca od pierwszej strony, kilku pokoleniowa saga o wartości życia, o trudnej i prawdziwej miłości, takiej, której nikt i nic nie jest w stanie pokonać, o bardzo trudnych i skomplikowanych relacjach rodzinnych, skrywanych tajemnicach i namiętnościach. Ona dodaje skrzydeł – jak tytułowy motyl – i napawa nadzieją, że może być już tylko lepiej. To również książka o przebaczaniu i wielkiej sile drzemiącej w człowieku. O wierze, że ludzie się zmieniają i pomimo upływu wielu lat potrafią zapomnieć złe chwile i żyć nadzieją i oczekiwaniem na lepsze dni. Ale ona uczy też poświęcenia się dla dobra drugiej osoby, a zwłaszcza rodziny, walki ze złem i nałogami. Ale daje też wielką nadzieję na spełnienie najskrytszych marzeń. Uczy kochać pomimo przeciwności losu. Ta lektura mobilizuje nas do zrobienia rozrachunku z przeszłością, często dramatyczną i pełną niepokoju, skrywającą za drzwiami mroczne tajemnice.

Ta powieść nie tylko uzależnia, wchłania nas bez opamiętania, ale też wyzwala w nas niesamowite, często bardzo różne skrajnie i trudne do zdefiniowania i opisania emocje. Wyzwala w nas namiętność, ciepło, serdeczność i wielką wdzięczność, że są jeszcze ludzie pokroju Posy, dla których liczy się tylko i wyłącznie dobro innych i nieodparta chęć niesienia im pomocy w każdej, naprawdę w każdej, szczególnie trudnej i beznadziejnej sytuacji. Postawa godna do naśladowania i pochwały, szczególnie w dzisiejszych, zachłannych czasach, gdzie większość myśli tylko i wyłącznie o sobie, o swoim ja, gdzie drugi człowiek nie za bardzo może liczyć na pomoc innych.

Główna bohaterka, Posy, jest osobą, która mimo zacnego już wieku potrafi się cieszyć i bawić, znajduje wspólny język z młodymi, ma godny pozazdroszczenia dar zjednywania ludzi, łagodzenia zatargów i niesnasek rodzinnych, stara się być ponad wszystkimi. Żyje w prawdzie i tego uczy też najbliższych. Ukazuje wartość miłości i zachęca najbliższych do realizacji własnych pragnień i wyzwolenia się z pęt przeszłości. Nie wolno pozwolić, aby wydarzenia, którymi żyliśmy kiedyś, nadal nas krępowały i ograniczały, a przede wszystkim nie pozwoliły iść do przodu ku pięknej miłości.

Jak ja uwielbiam twórczość Lucindy Riley. Ona mnie tak zniewala, że jeszcze przed długi czas po skończeniu książki, żyję życiem bohaterów, nie mogę się z nimi rozstać. Autorka tak umiejętnie konstruuje dynamizm akcji, jesteśmy pewni, że jesteśmy na miejscu wydarzeń i jesteśmy nieodłącznym elementem lektury.

Czy ja polecam tę powieść? Przyznam z ręką na sercu, że jej nie trzeba polecać. Jej piękno i niecodzienność porwą was w podróż do przeszłości, podróż, z której powrót będzie wyzwoleniem i pokonaniem tajemniczych demonów przeszłości. Pokój motyli to istna karuzela wrażeń, podniebna podróż nocnego motyla w poszukiwania prawdy … Zapomnijcie na chwilę o przyziemnych sytuacjach i pozwólcie sobie na chwilę przyjemności trzymając w dłoni najnowszą powieść Lucindy Riley Pokój motyli.