Ona marzy o romantycznej miłości. On jest gotów dać jej wszystko oprócz tego.
Poznaj "Pięćdziesiąt twarzy Greya" i wejdź do świata porywającego romansu, erotycznych fantazji i tajemnicy, która może zniszczyć wszystko.
Anastasia Steele to z pozoru niczym niewyróżniająca się studentka literatury. W zastępstwie za przyjaciółkę jedzie przeprowadzić wywiad z Christianem Greyem - bogatym, zabójczo przystojnym, znanym i pożądanym biznesmenem... który z jakiegoś powodu pragnie właśnie jej.
Kiedy Ana poznaje Christiana, jest nim oczarowana, zaintrygowana i onieśmielona jednocześnie. Ich spotkanie jest dziełem przypadku, lecz gdy Christian pojawia się w sklepie, w którym Ana pracuje, przypadek zaczyna przypominać przeznaczenie. Ostatecznie żadne z nich nie może zaprzeczyć wzajemnej fascynacji ani elektryzującemu napięciu pomiędzy nimi. Jednak gdy Ana zaczyna się w nim zakochiwać, okazuje się, że Christian pragnie jej na bardzo specyficznych warunkach, w których nie przewiduje miejsca na romantyczne uczucia.
Czy Ana przyjmie niecodzienną propozycję i podpisze kontrakt? Jakie tajemnice skrywa mroczna przeszłość Christiana?
Darmowy fragment książki "Pięćdziesiąt twarzy Greya"
Rozdział Pierwszy
Patrzę w lustro i krzywię się. Do diaska z tymi włosami, zupełnie się nie chcą układać. I do diaska z Katherine Kavanagh, która się rozchorowała i każe mi teraz przez to przechodzić. „Nie mogę się kłaść z mokrymi włosami. Nie mogę się kłaść z mokrymi włosami”. Recytując to niczym mantrę, jeszcze raz próbuję podporządkować je szczotce. Wzdycham z irytacją i przyglądam się bladej szatynce z niebieskimi oczami, zbyt dużymi w stosunku do całej twarzy. Szatynka odpowiada mi gniewnym spojrzeniem. Poddaję się. Mogę jedynie związać niesforne włosy w koński ogon i mieć nadzieję, że jakoś się będę prezentować.
Kate to moja współlokatorka i akurat dzisiaj musiała dopaść ją grypa, jakby nie mogła w jakikolwiek inny dzień. Dlatego też nie jest w stanie przeprowadzić od dawna zaplanowanego wywiadu dla gazety studenckiej z jakimś megapotężnym potentatem przemysłowym, o którym nigdy nie słyszałam. Zgodziłam się więc zrobić to za nią. Muszę zakuwać do egzaminów końcowych, dokończyć pracę pisemną, no a po południu powinnam pojawić się w pracy, ale nie – dzisiaj pokonam dwieście sześćdziesiąt kilometrów do centrum Seattle, aby się spotkać z tym tajemniczym prezesem Grey Enterprises Holdings Inc. Czas owego wybitnego przedsiębiorcy i głównego dobroczyńcy naszej uczelni jest niezwykle cenny – znacznie cenniejszy niż mój – niemniej jednak zgodził się udzielić Kate wywiadu. Nie lada osiągnięcie, tak twierdzi moja współlokatorka. Te jej przeklęte zajęcia dodatkowe.
Kate siedzi skulona na kanapie w salonie.
– Ana, tak mi przykro. Dziewięć miesięcy zabiegałam o ten wywiad. Sześć kolejnych potrwa ustalanie nowego terminu, a do tego czasu obie zdążymy skończyć studia. Jako redaktor naczelna nie mogę tego skopać. Proszę – chrypi błagalnie. Jak ona to robi? Nawet chora ślicznie wygląda: jasnorude włosy są nienaganne, a zielone oczy błyszczące, choć nieco zaczerwienione i załzawione. Ignoruję przypływ niepożądanego współczucia.
– Oczywiście, że pojadę, Kate. A ty wracaj do łóżka. Przynieść ci nyquil albo tylenol?
– Nyquil. Tu masz pytania i dyktafon. Wystarczy, że wciśniesz przycisk nagrywania, o tutaj. Rób notatki, ja wszystko spiszę.
– Kompletnie nic o nim nie wiem – burczę, bez powodzenia próbując stłumić rosnącą panikę.
– Pytania cię poprowadzą. Jedź już. To długa trasa. Nie chcę, żebyś się spóźniła.
– No dobra, jadę. Kładź się do łóżka. Ugotowałam zupę, później ją sobie odgrzej. – Patrzę na nią z czułością. Robię to, Kate, tylko dla ciebie.
– Dobrze. Powodzenia. I dziękuję ci. Jak zawsze ratujesz mi życie.
Biorę torbę na ramię, uśmiecham się cierpko do Kate, po czym schodzę do samochodu. Nie mogę uwierzyć, że dałam się na to namówić. No ale przecież Kate jest w czymś takim mistrzynią. Będzie z niej świetna dziennikarka. Jest elokwentna, zdecydowana, przekonująca, śliczna – no i to moja najlepsza przyjaciółka.
Na drogach panuje niewielki ruch. Wyjeżdżam z Vancouver w stanie Waszyngton i kieruję się w stronę Portland i autostrady I-5. Jest jeszcze wcześnie, a w Seattle muszę być dopiero na drugą. Na szczęście Kate pożyczyła mi swojego sportowego mercedesa CLK. Nie jestem pewna, czy Wanda, mój stary garbus, dałaby radę dowieźć mnie na czas. Merca fajnie się prowadzi, a kilometry uciekają jeden za drugim, gdy wciskam pedał gazu.
Celem mojej podróży jest centrala globalnego przedsiębiorstwa pana Greya. To olbrzymi, dwudziestopiętrowy biurowiec, cały ze szkła i stali, funkcjonalna fantazja architekta. Nad szklanymi drzwiami metalowe litery tworzą dyskretny napis „Grey House”. Na miejsce docieram kwadrans przed drugą. Uff, nie spóźniłam się. Ogarnięta uczuciem ulgi wchodzę do ogromnego – i, szczerze mówiąc, onieśmielającego – holu ze szkła, stali i białego piaskowca.
Siedząca za biurkiem z litego piaskowca bardzo atrakcyjna, zadbana młoda blondynka uśmiecha się do mnie uprzejmie. Ma na sobie najbardziej szykowną grafitową marynarkę i białą koszulę, jakie w życiu widziałam. Wygląda jak spod igły.
– Mam umówione spotkanie z panem Greyem. Anastasia Steele w zastępstwie Katherine Kavanagh.
– Chwileczkę, panno Steele.
Unosi lekko brew, a ja stoję przed nią skrępowana. Zaczynam żałować, że nie pożyczyłam od Kate eleganckiej marynarki, żeby ją włożyć zamiast granatowego palta. W sumie się postarałam i przywdziałam swoją jedyną spódnicę, brązowe kozaki do kolan oraz niebieski sweter. Dla mnie taki strój jest elegancki. Odgarniam za ucho pasmo włosów, które wymknęło się z kucyka, i udaję, że nie czuję onieśmielenia.
– Panna Kavanagh jest umówiona. Proszę się tu podpisać, panno Steele. Ostatnia winda po prawej stronie, dwudzieste piętro. – Gdy składam podpis, uśmiecha się do mnie uprzejmie, jak nic rozbawiona.
Wręcza mi identyfikator, na którym wielkimi literami napisano GOŚĆ. Uśmiecham się nieco drwiąco. To oczywiste, że jestem gościem, gołym okiem widać. Zupełnie do tego miejsca nie pasuję. Nic nowego, wzdycham w duchu. Dziękuję jej, po czym udaję się w stronę wind, mijając dwóch pracowników ochrony. W dobrze skrojonych czarnych garniturach wyglądają zdecydowanie bardziej elegancko ode mnie.
Winda w ekspresowym tempie zawozi mnie na dwudzieste piętro. Drzwi rozsuwają się i widzę następny duży hol – ponownie szkło, stal i biały piaskowiec. Staję przed kolejnym biurkiem z piaskowca i kolejną młodą blondynką odzianą nienagannie w czerń oraz biel i powstającą na mój widok.
– Panno Steele, zechce pani zaczekać tutaj. – Gestem wskazuje kilka krzeseł obitych białą skórą.
Za skórzanymi krzesłami widać sporych rozmiarów przeszkloną salę konferencyjną z dużym stołem z ciemnego drewna, wokół którego stoi co najmniej dwadzieścia krzeseł. Za tym wszystkim znajduje się sięgające od podłogi do sufitu okno z widokiem na Seattle, ciągnącym się aż do Zatoki Puget. Ta panorama jest oszałamiająca i przez chwilę stoję jak wrośnięta w ziemię. Rany.
Siadam, wyciągam z torby pytania i przeglądam je, w duchu przeklinając Kate za to, że nie dorzuciła choćby krótkiej notki biograficznej. Nic nie wiem na temat mężczyzny, z którym za chwilę mam przeprowadzić wywiad. Czy ma lat dziewięćdziesiąt, czy trzydzieści. Ta niepewność jest irytująca i znowu zaczynam się denerwować. Nigdy nie przepadałam za rozmowami twarzą w twarz, preferując anonimowość dyskusji grupowej, podczas której mogę siedzieć na końcu sali i nie zwracać na siebie uwagi. Jeśli mam być szczera, to preferuję własne towarzystwo i czytanie w kampusowej bibliotece jakiegoś brytyjskiego klasyka. A nie nerwowe wiercenie się na krześle w potężnym szklanym gmachu.
Gromię się w duchu. Weź się w garść, Steele. Sądząc po budynku, który jest zbyt zimny i nowoczesny, uznaję, że Grey ma czterdzieści parę lat: wysportowany, opalony i jasnowłosy, żeby pasować do reszty personelu.
W dużych drzwiach po prawej stronie pojawia się kolejna elegancka, nienagannie ubrana blondynka. O co chodzi z tymi jasnowłosymi panienkami jak spod igły? Czy ja trafiłam do Stepford? Robię głęboki wdech i wstaję.
– Panna Steele? – pyta najnowsza blondynka.
– Tak – odpowiadam chrypliwie i odkasłuję. – Tak. – Proszę, teraz zabrzmiało to pewniej.
– Pan Grey za chwilę się z panią spotka. Mogę wziąć pani płaszcz?
– Oczywiście. – Zdejmuję palto.
– Zaproponowano pani coś do picia?
– Eee, nie. – O rety, czy Blondynka Numer Jeden będzie mieć kłopoty?
Blondynka Numer Dwa marszczy brwi i mierzy spojrzeniem młodą kobietę za biurkiem.
– Co podać? Herbatę, kawę, wodę? – pyta, skupiając uwagę ponownie na mnie.
– Wodę, dziękuję – mamroczę.
– Olivio, przynieś, proszę, pannie Steele szklankę wody. – W jej głosie słychać surową nutę. Olivia natychmiast zrywa się z miejsca i spieszy w stronę drzwi po drugiej stronie holu.
– Najmocniej przepraszam, panno Steele, Olivia to nasza nowa stażystka. Proszę zająć miejsce. Pan Grey zjawi się za pięć minut.
Olivia wraca ze szklanką wody z lodem.
– Proszę bardzo, panno Steele.
– Dziękuję.
Blondynka Numer Dwa maszeruje do wielkiego biurka, a stukot obcasów o podłogę z piaskowca roznosi się echem po pomieszczeniu. Siada i obie wracają do pracy.
Może pan Grey nalega, aby wszystkie jego pracownice były blondynkami. Zastanawiam się właśnie, czy to zgodne z prawem, kiedy drzwi do gabinetu otwierają się i pojawia się w nich wysoki, elegancko ubrany, przystojny Afroamerykanin z krótkimi dredami. Zdecydowanie powinnam była inaczej się ubrać.
Odwraca się i mówi:
– Golf w tym tygodniu, Grey.
Nie słyszę odpowiedzi. Mężczyzna odwraca się, zauważa mnie i uśmiecha się. Olivia zdążyła już wyskoczyć zza biurka i wcisnąć przycisk przywołujący windę. Szybkie zrywanie się z krzesła ma opanowane do perfekcji. Denerwuje się bardziej ode mnie!
O autorce
E.L. James jest brytyjską pisarką, autorką bestsellerowej trylogii "Pięćdziesiąt twarzy Greya", której fenomenalny sukces przywrócił boom na gatunek powieści erotycznej. Książki z tego cyklu (pozostałe dwa tomy to "Ciemniejsza strona Greya" i "Nowe oblicze Greya") sprzedały się na całym świecie w kilkudziesięciu milionach egzemplarzy.
W jakim stylu i klimacie utrzymana jest powieść "Pięćdziesiąt twarzy Greya"?
Powieść "Pięćdziesiąt twarzy Greya" to literatura erotyczna łącząca wątki romansowe z elementami BDSM. Treść koncentruje się na intensywnej relacji emocjonalnej i fizycznej między młodą studentką a majętnym biznesmenem. Narracja prowadzona jest w sposób pierwszoosobowy, co pozwala na głęboki wgląd w myśli głównej bohaterki. Książka charakteryzuje się dużą liczbą odważnych scen opisanych w sposób bezpośredni i sugestywny.
Czy książka "Pięćdziesiąt twarzy Greya" jest odpowiednia dla czytelników niepełnoletnich?
Publikacja "Pięćdziesiąt twarzy Greya" jest przeznaczona wyłącznie dla osób pełnoletnich ze względu na bardzo odważne treści erotyczne. Książka zawiera szczegółowe opisy praktyk seksualnych oraz skomplikowane motywy psychologiczne, które nie są odpowiednie dla dzieci i młodzieży. Rodzice powinni mieć na uwadze, że tematyka dominacji i uległości stanowi fundament fabuły tego konkretnego utworu. Dla czytelników poszukujących wyłącznie delikatnego romansu bez podtekstów seksualnych, ta pozycja okaże się zbyt kontrowersyjna.
Na jakich aspektach relacji między bohaterami skupia się pierwszy tom?
Pierwszy tom serii koncentruje się na procesie poznawania się bohaterów i negocjowaniu warunków ich nietypowej relacji. Historia ukazuje zderzenie dwóch różnych światów: niewinności Anastasii oraz mrocznej przeszłości i specyficznych potrzeb Christiana Greya. Ważnym elementem jest budowanie napięcia oraz stopniowe odkrywanie tajemnic, które skrywa przed światem główny bohater. Autorka kładzie duży nacisk na emocjonalne wyzwania związane z akceptacją odmiennych preferencji w sferze intymnej.
Czy język powieści jest przystępny dla początkujących czytelników beletrystyki?
Język utworu jest prosty i wyjątkowo przystępny, co sprawia, że lektura przebiega bardzo sprawnie. Autorka unika skomplikowanych metafor czy trudnego słownictwa branżowego, skupiając się głównie na dynamice dialogów. Taki styl pisania powoduje, że książka idealnie nadaje się do szybkiego czytania w celach czysto relaksacyjnych. Skupienie na akcji i bezpośrednich interakcjach między postaciami dominuje tutaj nad rozbudowanymi opisami przyrody czy otoczenia.
Czy fabuła pierwszego tomu stanowi zamkniętą historię z definitywnym zakońceniem?
Fabuła pierwszego tomu kończy się w przełomowym momencie, który bezpośrednio zapowiada kontynuację w kolejnych częściach. Choć główne postacie zostają przedstawione, pełne zrozumienie ich skomplikowanej więzi wymaga lektury następnych tomów cyklu. Cała historia została zaplanowana jako trylogia, w której ewolucja charakterów zachodzi stopniowo na przestrzeni wszystkich publikacji. Czytelnik powinien nastawić się na zakup kolejnych tomów, aby poznać ostateczne rozwiązanie losów Anastasii i Christiana.
