Pakiet Angelfall. Tomy 1-3: Opowieść Penryn o końcu świata, Penryn i świat po, Penryn i kres dni

„Angelfall” przewijało się przez moje media naprawdę długi czas. Ciągle sobie mówiłam, że kiedyś przeczytam te książki, ale to „kiedyś” oddalało się ode mnie z każdym innym tytułem, który w danym momencie zaczynał interesować mnie „bardziej”. I w końcu dostałam propozycję patronacką, przez którą przez kolejne kilka dni piszczałam ze szczęścia, płakałam na niektórych rozdziałach i krzywiłam się z obrzydzenia (w mega pozytywnym sensie) na innych.

Totalnie nie spodziewałam się, że ta historia tak fantastycznie się zestarzeje, że będzie tak opisowa, brutalna i dosadna w swoim przekazie. Bo hej – jesteśmy dwa miesiące po rozpoczęciu się apokalipsy, anioły DOSŁOWNIE polują na ludzi i tak właściwie nie możemy nikomu ufać, bo jak wiemy, w sytuacjach kryzysowych nawet z cywilizowanego człowieka może wyjść zwierzę. Wobec tego jest duszno, brudno, niebezpiecznie

i momentami na pewno przejdą Was ciarki, kiedy będziecie czytać o eksperymentach na żywych ludziach, poobgryzanych ciałach i czeluściach samego piekła…

ALE

BĘDZIECIE ZACHWYCENI, JEŚLI TYLKO KOCHACIE TAKIE DYSTOPIJNE KLIMATY.

Ja przepadłam dla tej historii. Dla Penryn, która jest tak młoda, a jednocześnie musiała dorosnąć w trybie błyskawicznym, że móc uratować niepełnosprawną siostrę

i matkę z problemami na tle umysłowym. Przepadłam też przez tempo akcji – tutaj autorka nie zwalnia nawet na chwilę, ciągle rzucając w nas nowymi sztyletami (czytaj: plot-twistami). Chwila na „nudę” w jej słowniku nie istnieje, Penryn ani przez moment nie może odpocząć, podczas usilnej walki z aniołami, przy pomocy ruchu oporu. Ale niech Was nie zmyli mój opis – ja po prostu żyłam tą fabułą, żyłam wątkiem rodziny Penryn (zwłaszcza jej siostry – przysięgam Wam, sceny z nią kładły mnie emocjonalnie na łopatki) – oprócz akcji, scen walk, cofania się w czasie, czy schodzenia do piekła, jest tu też romans…

I to nie byle jaki romans.

On bowiem jest x-letnim aniołem, który czysto teoretycznie powinien z chęcią pozbyć się wszystkich ludzi, ale zamiast tego zachowuje się jak sarkastyczny nastolatek i przez przypadek zakochuje się w niesamowicie odważnej ludzkiej nastolatce, co skłania go bardziej w stronę ratowania naszego gatunku, a nie jego unicestwiania. H-O-T.

Raffe, Penryn i jego miecz między nimi, który dziwnym trafem pozwalał się dzierżyć człowiekowi to moje ulubione prawie trio i WYCZEKIWAŁAM każdej sceny z nimi związanej. Ich humor, docinki, zauroczenie, które przemieniało się w coś więcej… byłam zakochana

i szczerzyłam się dosłownie jak głupia, kiedy musieli działać razem, mimo wszystkich przeciwności losu.

Ta historia trafi w gusta wszystkich miłośników bardzo emocjonalnych dystopii (jeśli jesteście emotional reader,

to będziecie na dwóch wątkach ryczeć, zakładam, tak bardzo jak ja) oraz osób lubujących się w motywie age gap. Ale ostrzegam – jak sięgniecie po pierwszy tom z myślą

„o to takie krótkie, to przeczytam sobie jeden”, to nie będziecie w stanie zabrać się za nic innego, dopóki nie skończycie całej serii.