Outpost

Stało się! Największe pod względem terytorium państwo świata kurczy się do wielkości orzecha. Jarosław, ostatni graniczny punkt Imperium Moskiewskiego jest oddalony od stolicy o 250 km. Dalej jest już tylko most na Wołdze, osnuty przeraźliwą, zieloną mgłą i umarłe miasta, których ruiny są niknącym wspomnieniem dawnego życia. Niepokojące są tylko te karabiny maszynowe wycelowane prosto w czeluść toksycznych oparów i wojsko stojący bezustannie na warcie. Starsi mieszkańcy chcą jedynie przeżyć, co zaczyna być trudne, bo wolno kończy się żywność. Młodsi, w tym przybrany syn podpułkownika Pałkana, w końcu przekracza granicę. Czy przeżyje i co znajdzie po drugiej stronie mostu, o tym w najnowszej postapokaliptycznej powieści Dmitrija Glukhovsky'ego "Outpost".

Fanów wartkiej akcji muszę rozczarować. Autor snuje swoją opowieść wolno, budując napięcie do momentu splecenia ze sobą wszystkich nitek i wielkiego wybuchu, który potrząśnie nie tylko bohaterami tej historii, ale i czytelnikiem. Do tego momentu mamy coś na kształt powieści obyczajowej, w której mamy możliwość obserwacji życia w placówce po wielkiej wojnie/katastrofie (tego do końca nie wiemy). Ludzie, ograniczona przestrzeń do życia, topniejące zasoby żywności i wizja czegoś niewyjaśnionego, przed czym każdy drży, to żyzne podłoże do zbadania wytrzymałości ludzkiej psychiki. Ewaluacja bywa zaskakująca. Na domiar złego dochodzi trzeci element, boży szaleniec, pomylony święty, który pojawia się nagle i zaczyna mieszać. Glukhovsky czerpie tu z wyjątkowego zjawiska religijności, które miało miejsce tylko wśród mieszkańców Rosji. Końcówka Was zaskoczy.

IG @angelkubrick

Klimat powieści Glukhovskiego nieodmiennie wywołuje u mnie ciarki. Wizja postapokaliptycznej przyszłości, którą ludzie sobie sami zgotowali budzi przerażenie, stanowiąc dość prawdopodobny scenariusz przy destrukcyjnej ludzkiej naturze.

Tym razem autor osadził akcję nie w mrocznych tunelach metra, a na powierzchni ziemi. Ziemi jałowej, która nie rodzi plonów, osnutej powietrzem, którym trudno oddychać. Szczególnie w pobliżu rzeki, skażonej, bulgoczącej, spowitej oparami trującej mgły, w której tonie drugi brzeg mostu. Mostu prowadzącego w nieznane.

Życie w najdalej wysuniętym punkcie kolei prowadzącym na Syberię toczy się zwykłym trybem. Ludzie radują się i smucą, zakochują się i chorują, mają własne ambicje i plany. Poznajemy funkcjonowanie placówki i jej mieszkańców oraz trudną relację z Moskwą, od której są uzależnieni. Siedemnastoletniego Jegora prócz gitary i dziewczyny, do której wzdycha, przyciąga ta niepokojąca niewiadoma skrywająca się we mgle po drugiej stronie mostu.

Wszystko się zmienia, gdy pewnego dnia przybywa stamtąd żywy człowiek. Duchowny. Czego dotychczas doświadczył? Dlaczego przyszedł sam? Czy okaże się ukojeniem dla spragnionej celu i pocieszenia społeczności? Czy może ściągnie na nią zagładę?

Akcja powieści początkowo dość niespieszna, w pewnym momencie nabiera tempa, a wyczuwalne napięcie i oczekiwanie na to co nieuchronne, zostają wyparte wydarzeniami mrożącymi krew w żyłach. Jeszcze bardziej szokująca jest ich geneza, potwierdzająca brak granic ludzkiej podłości, obłudy i bestialstwa.

Nie jest to „Metro 2033” czy „Tekst”, jednak nie mogłam odmówić sobie przeczytania kolejnej książki autora. I nie żałuję. Udało mu się stworzyć mroczny, niepokojący klimat i zaskoczyć mnie w momencie, gdy moja czujność została uśpiona. Powieść okazała się zajmującą lekturą, również dzięki ponurej, skąpanej w grozie i strachu wizji świata, ale i bohaterom, angażującym emocjonalnie.

"Outpost" Dmitry Glukhovsky, to fenomenalna historia w klimacie postapo, której akcja rozgrywa się w Rosji. Kraj ten został jednak niemalże całkowicie zniszczony przez wojnę ostateczną - przez co w sporej części Rosji, życie jest niemożliwe. Granicą oddzielającą od tej opustoszałej części, jest z pozoru zwykły most ale jest ON jednak bardzo dobrze strzeżony. Dlaczego? Co się kryje za tym mostem? I czy garstka ocaleńców, powinna mieć powody do obaw?

Było to moje pierwsze spotkanie z tym autorem i teraz już wiem, że po "Metro 2033" na pewno sięgnę! Kurcze, muszę przyznać, że Glukhovsky w sposób genialny pisze swoje historie. Styl jakim operuje jest potoczny ale dynamiczny, przez co książkę bardzo płynnie się czyta. Napięcie zaś, budowane jest już od pierwszych stron, co mi się szalenie spodobało - bo przez całą historię czułam ten dreszczyk emocji. Pewnie co niektórzy uważają, że początek jest dość nudny, ja natomiast uważam, że jest to bardzo drobiazgowe i świetne wprowadzenie do tego świata. Autor, idealnie nam nakreślił tło, dzięki czemu nie gubiłam się w tym postapokaliptycznym świecie. W tworzeniu bohaterów, Glukhovsky również jest bardzo dobry, gdyż kreuje postaci w sposób dopracowany i naturalny - dzięki temu są szalenie realistyczni. Sama zaś oprawa graficzna jest tematyczna i zdecydowanie przykuwa uwagę.

Kończąc już, Outpost to bardzo klimatyczna i ponura wizja świata. Jednak jest tak tajemnicza i przeładowana emocjami, że nie sposób się od niej oderwać. POLECAM!

Wybornie było znów zanurzyć się w mrocznym świecie znanym z książki "Metro 2033" i jej kontynuacji. W "Outpost" Glukhovsky odcina się od wprowadzonych wcześniej bohaterów, stawiając na scenie krnąbrnego młodzieńca oraz jego ojca, dowódcę placówki oddalonej o setki kilometrów od Moskwy.

Rosyjski pisarz nie byłby oczywiście sobą, gdyby fabuły nie zbudował wokół wielkiej tajemnicy, o której nawet nie powinno się wspominać. Pamiętam, jak podczas lektury "Metro 2033" zastanawiałem się, co stało się w ogrodzie botanicznym. Tutaj znowu to poczułem, wielkie zainteresowanie tym, co kryje się w tajemniczej mgle nad Wołgą. W książce nie brakuje akcji, horroru, kryminału, a nawet pojawia się w nim romantyczna nutka.

Glukhovsky nie odcina kuponów, nadal jest w formie!

Outpost powstało początkowo jako serial audio dla S[Adres usunięty], a od niedawna jest dostępne również w formie papierowej. Cała książka jest podzielona na kilka dużych rozdziałów, a te na wiele mniejszych, co prawdopodobnie wynika z faktu, że historia była pisana pod serial audio. Powoduje to, że powieść czyta się szybko i od samego początku niesamowicie potrafi zainteresować i trzyma w napięciu do samego końca. Co chwila dowiadujemy się też czegoś nowego o świecie, placówce, czy o tym, co znajduje się po drugiej stronie mostu. Glukhovsky bardzo dobrze przedstawia również ludzi zamieszkujących placówkę - ich codzienne życie w tej nowej rzeczywistości, jak również emocje, jakie im towarzyszą. Marazm, ślepa wiara, osamotnienie, czy wszechobecna klaustrofobia, to tylko kilka z nich. Autor doskonale buduje napięcie i wzbudza emocje u czytelnika. Z każdym kolejnym rozdziałem wzmaga niepokój i aurę tajemnicy, a dodatkowo można poczuć rosnące uczucie beznadziei wśród mieszkańców placówki...

Glukhovsky przedstawia świat krótko po apokalipsie, ale nie powiela przy tym schematów z innych swoich książek, lecz tworzy coś nowego i interesującego. Dzięki czemu ma możliwość przekazania nowych przemyśleń i rozważań, w szczególności dotyczących Rosji, czy religii. Te ostatnie mogą wydawać się być troszkę przejaskrawione, ale warto mieć na uwadze, że ludzie żyjący w placówce czepiają się każdej nadziei na lepszy los i wybawienie. Sytuacja w placówce jest nie do pozazdroszczenia - nie można uprawiać Ziemi, a cała żywność pochodzi z Moskwy i w pewnym momencie zaczyna jej brakować... Jak się z czasem okaże jest to i tak lepsza sytuacja niż to, co spotkało ludzi w czasie wojny za Wołgą...

Outpost to bardzo ciekawa książka postapokaliptyczna. Zdecydowanie inna niż Metro 2033, ale niemniej warta uwagi. Mroczna historia z wartką akcją, od której trudno się oderwać.

Nigdy wcześniej nie czytałam nic tego autora, więc byłam ciekawa jego najnowszej osobnej powieści.

Ludzie nie mają co jeść, kończą się zapasy. Ratunkiem jest przedostanie się za most, jednak nie wiadomo co stało się z tymi, którzy postanowili to uczynić. Brakuje żywności, nie ma dostaw, jest mrok, ciemność, społeczeństwo coraz bardziej zaczyna się niepokoić. Czy faktycznie komuś uda przedostać się przez most? Czy dla mieszkańców jest jeszcze ratunek?

Książka już od samego początku jest dość niepokojąca, nie wiadomo, co wydarzy się na końcu, co się stanie, gdy zabraknie żywności. Całość czyta się sprawnie i za wiele tutaj się nie dzieje. Nie mam porównania z innymi książkami autora, ale może we wszystkich nie umieszcza zbyt wielu zdarzeń.

,,Outpost" to moje pierwsze spotkanie z twórczością autora. Książka na pewno zasługuje na uwagę miłośników jego twórczości, a ja w przyszłości może sięgnę po jakąś z jego wcześniejszych publikacji.