Opowiadania z Doliny Muminków. Muminki. Tom 7

51/

Kończę przygodę z Muminkami w tym roku opowiadaniami, które mnie urzekły swym przekazem. Ale po kolei.

„Wiosenna piosenka” tym, jak to jedno bezimienne Stworzonko dzięki Włóczykijowi ocknęło się z letargu i zaczęło doceniać życie.

„Straszna historia” jak to jest z tym zmyślaniem, i jak ważna jest akceptacja uczuć.

„O Filifonce, która wierzyła w katastrofy” i ceniła sobie piękne przedmioty; o zaufaniu własnej intuicji pomimo odmienności zdań innych.

Moje ulubione, czyli „Historia o ostatnim smoku na świecie”, czyli co tak naprawdę ważne jest w przyjaźni, mistrzostwo.

Jej, no i „O Paszczaku, który kochał ciszę”, czyli jak ważne jest w życiu bycie sobą, i jakie to trudne przy bliskich, którzy mają na ciebie już swój plan, coś cudownego.

Och i „Opowiadanie o niewidzialnym dziecku”. Czyli historia o niewidzialnym, małym trollu, który trafia do, dziś byśmy powiedzieli, rodziny zastępczej, czyli rodziny Muminków. Jak się domyślacie, nie mogło jej spotkać nic lepszego. To historia o akceptacji uczuć i pomocy po traumatycznych przeżyciach.

W „Tajemnicy Hatifnatów” przeniesiemy się w czasy, kiedy to Tatuś Muminka wymknął się z domu w poszukiwaniu tego, co najważniejsze. I znalazł to, a co to było, to koniecznie trzeba przeczytać opowiadanie, które pewnie niejednego zaskoczy, a inny pomyśli „ wiedziałem”.

„Cedryk”, kurcze też uwielbiam, to opowieść o tym, co dla nas ważne, najważniejsze, co kochamy. I o tym, jak ważne jest dzielenie się z innymi, bo wtedy radość posiadania zamienia się w radość dawania.

No i „Choinka”, opowieść bardzo na czasie, o tym, jak ważne jest wspólne świętowanie i co w nim jest najważniejsze.

Cóż mogę rzec-polecam, kocham, wracam i odkrywać na nowo będę.

I już naprawdę na koniec-seria o Muminkach, jak dla mnie, to książki bardzo pedagogiczne, zachęcające do rozmowy na poważne, trudne tematy z dziećmi, ucząca je (i rodzica, pedagoga, wychowawcę) akceptacji uczuć, świetnie pokazująca odmienność, priorytety, wartości. To książki, które poważnie traktują małego czytelnika.

"Cieszył się lasem, pogodą i samym sobą".

Super książka dla fanów muminków szkoda tylko że obrazki nie są w kolorze myślę że to dla maluchów byłoby ciekawsze zawsze oglądają obrazki😆

Muminki nigdy się nie starzeją. Dorośli z pewnością pamiętają, jak to kiedyś czytali o przygodach tych sympatycznych stworzonek lub oglądali bajki. Teraz robią to ich pociechy - u mnie tak jest. W sumie to czytamy i oglądamy razem. Mamy przy tym też dużo zabawy. Cieszy mnie fakt, że pomimo upływu lat Muminki ciągle potrafią nieść radość i wyróżniają się na tle innych bajek. Dla mnie to już absolutna klasyka i legenda. "Opowiadania z Doliny Muminków" to książka, którą warto mieć na półce. Różne historie przedstawiają codzienne życie przyjaznych trolli i ich przyjaciół. To przyjemna, odprężająca i fantastyczna lektura dla młodych i starszych.