Nowy Jork

Bardzo dobra książka, którą mimo sporej objętości (ponad 900 stron) połknęłam w kilka dni.

Treścią Nowego Jorku są losy kilku rodzin wplecione w losy, historię stolicy USA.

NY to miasto niezwykle zarówno pod względem historii, przemian, jakie w nim na przestrzeni kilku wieków istnienia zachodziły oraz energii jaką metropolia emanuje.

Podobnie niezwykłe są losy bohaterów, których na kartach swojej książki powołał Rutherfurd. Śledząc ich losy jesteśmy świadkami zakazanych związków, radzenia sobie z ich póżniejszymi skutkami, wspaniałych bali, wystawnych kolacji, nędzy ubogich, chrzcin, wesel, rozstań, smutków, radości, małżeństw z rozsądku i rzadziej z miłości.

Historia opowiedziana przez Rutherfurda tętni życiem uczuciami, bohaterowie (osoby fikcyjne, ale i prawdziwe) kochają, nienawidzą, snują dalekosiężne plany, walczą o przetrwanie, pragną zemsty, skrywają tajemnice mogące częstokroć wywołać wiele zła, cieszą się, smucą.

A wszystko to w okowach jednego z najwspanialszych miast świata, miasta, które w 1664 roku (gdy zaczyna się opowieść) było niewielką holenderską osadą, a w niespełna 250 lat póżniej (gdy książka kończy się) jest metropolią najpotężniejszą na świecie. Nowy Jork to książka, która ma wszystko - przygodę, tajemnicę, wielką i małą historię, miłość, zdradę, nienawiść, wojny, bale, pokój, wspaniałe jedzenie, cudowne budowle, atmosferę, klimat. Czyta się ją błyskawicznie, z bohaterami zżywa i wzdycha z żalem, gdy skończy lekturę.Kolejna doskonała "miejska" powieść. Gorąco zachęcam do lektury i czekam na Londyn tego samego autora. Liczę, iż historia stolicy Wielkiej Brytanii porwie mnie tak jak to miało miejsce w przypadku Paryża.

Książka jest doskonała.

Na początku trochę dużo nazwisk celem wprowadzenia a potem to już poszło.

Pomimo swoich prawie 900 stron, przeczytałam ją b.szybko.

Wciąga bardzo aż trudno się od niej oderwać.

Świetnie wpleciona historia.

Po przeczytaniu jej pojechałam do Nowego Jorku.

Ależ to było wspaniałe uczucie przechodząc się po nim przypominałam sobie dzieje rodzin, miejsca gdzie mieszkali, poznawali się , walczyli , robili interesy .

Warto ją przeczytać i polecić rodzinie i znajomym.

Edward Rutherfurd to brytyjski autor urodzony w 1948 roku. Studiował na uniwersytecie w Cambridge oraz Uniwersytecie Stanforda. Debiutował w 1987 roku powieścią „Sarum”. Łącznie na koncie ma osiem publikacji. Cechą charakterystyczną jego twórczości jest to, że Rutherfurd tworzy kilka rodzin, których dzieje wplata w tło historyczne opisywanego miejsca.

„Nowy Jork” to kolejna wydana w Polsce książka Edwarda Rutherfurda, która przedstawia dzieje miasta od jego początków do dziś. Wszystko zaczyna się w II połowie XVII wieku, kiedy Nowy Jork nazywany był jeszcze Nowym Amsterdamem, ponieważ został założony przez Holendrów. Autor nie zapomina jednak o tym, że te ziemie już ktoś zamieszkiwał – łączy więc losy holenderskich osadników z Indianami, którzy byli rdzennymi mieszkańcami tego miejsca. Akcja powieści prowadzona jest przez kolejne lata i wieki, zahacza o najważniejsze momenty w dziejach Nowego Jorku, a kończy się w roku 2009. Jest to więc opowieść o ponad trzystu latach istnienia miasta. Nowy Jork na oczach czytelnika zmienia się z maleńkiej osady w ogromne, monumentalne miasto, jedno z najważniejszych w samej Ameryce Północnej, a także na świecie.

Edward Rutherfurd w „Paryżu”, poprzedniej książce, którą czytałam i recenzowałam, oczarował mnie tym, że potrafił stworzyć i pasjonującą powieść beletrystyczną, i solidnie, rzetelnie przygotowaną książkę historyczną. Z „Nowym Jorkiem” jest dokładnie tak samo. Autor opisuje tu fakty historyczne, ale myślę, że nawet osoby, które nie są miłośnikami historii, mogłyby bez trudu przeczytać tę książkę. Wszystko przedstawione jest tak, że poza historią miasta, jest to po prostu historia o życiu. Rutherfurd prezentuje wachlarz niesamowitych, świetnie skonstruowanych postaci, bardzo realistycznych i życiowych. Mają wzloty i upadki, zakochują się, nienawidzą, odnoszą sukcesy, ponoszą porażki, rodzą się i umierają, stają przed życiowymi dylematami. Ciekawe w „Nowym Jorku” jest również to, że autor przedstawił kolejne pokolenia jednego rodu. Poza tym obok postaci całkowicie wymyślonych przez Rutherfurda, pojawiają się również postaci historyczne, znajdują się tu więc takie nazwiska jak Washington, Clinton czy Lincoln.

Objętość książki może przerażać, jednak nie ma się czego obawiać. Rutherfurd ma moim zdaniem prawdziwy dar opowiadania. Posługuje się dosyć uniwersalnym, ale wcale nie nazbyt prostym, zwyczajnym językiem. Pisze w przystępny sposób, tak aby styl nie przesłonił warstwy fabularnej i warstwy historycznej, czyli dwóch trzonów „Nowego Jorku”. Mimo wszystko nie jest to język surowy i nieciekawy. Myślę, że przy książkach takiego gabarytu i o takiej tematyce ważnym jest, aby umieć dobrze ubrać w słowa historię – nie popisywać się poetyckością, ale też nie przesadzać w drugą stronę, pisząc zbyt prosto. Rutherfurd umie to świetnie wyważyć, dlatego na poziomie czysto językowym nikt nie powinien mieć problemów.

Mimo że to jest dopiero druga książka tego autora, jaką przeczytałam, mogę stwierdzić, że uwielbiam jego twórczość. Świetnie do mnie trafia. Co prawda „Paryż” podobał mi się nieco bardziej od „Nowego Jorku”, ponieważ po pierwsze zwyczajnie wolę to miasto, a po drugie fabuła nie była prowadzona w sposób ciągły, chronologicznie (tak jest w „Nowym Jorku”), ale dzieje różnych bohaterów żyjących w różnych wiekach się ze sobą przeplatały. Mimo tego uważam, że „Nowy Jork” to kolejna niesamowita książka Edwarda Rutherfurda. Kolejna jego książka wydana pod koniec 2016 roku jest już u mnie, ogromnie nie mogę się doczekać, aż się za nią zabiorę. Dla mnie książki tego autora to pewność świetnie spędzonego czasu na bardzo dobrej lekturze. Polecam Wam nie tylko „Nowy Jork”, ale i całą twórczość Rutherfurda. W ciemno.

bohater-[Adres usunięty]