Nigdy nie zapomnę

„Los prowadzi nas niezbadanymi ścieżkami, ale wszystkie one w końcu prowadzą do celu, jakim jest przeznaczenie.”

Na pierwszy plan wysuwają się nowi bohaterowie. Johann ma siedemnaście lat, jest synem młynarza. Razem z ojcem i braćmi pracują we młynie. Ich życie płynie spokojnie, przepełnione jest pracą, zmaganiem z tym, co niesie codzienność. Johann ma swoją pasję, której oddaje każdą wolną chwilę. Są to rośliny, od zawsze, gdy tylko mu się uda ucieka na pola i łąki. Niespodziewanie zostaje wezwany do dworu hrabiny Korteckiej, która chce, aby ten zajął się jej ogrodem. Dla młodego Johanna jest to spełnienie marzeń. Chłopak nie przypuszcza, że hrabina ma w stosunku do niego zupełnie inne plany…

Życie Johann nabiera zupełnie innego kształtu niż początkowo to sobie wyobrażał. Hrabina coraz mocniej go osacza. Czy Johannowi uda się od niej uwolnić? Wielowątkowa akcja się przenosi nas w lata 1786-1859, razem z bohaterem kroczymy przez dobrze nam znane rejony i zupełnie nowe tereny. Europa i dalej przemierzamy ocean w poszukiwaniu szczęścia w Ameryce. Akcja powieści toczy się swoim rytmem, wzbudza ciekawość i emocje. Johann wpada w pułapkę hrabiny, ich relacje przybierają zupełnie innego wymiaru. Parobek i wielka dama. Błędne decyzje niosą ogromne konsekwencje. Towarzyszy nam cierpienie, niemoc, miłość, zazdrość, uprzedzenia, manipulacja, lekceważenie, odraza. Szukanie swojego miejsca w życiu, uparte, choć niepozbawione wątpliwości dążenie do przodu. Wartości wyniesione z domu dają siłę i moralne wsparcie. Silne więzi rodzinne, szacunek, wzajemne wsparcie, troska o siebie nawzajem. Londyn, Nowy Jork, Kościuszko, Legiony. Ogromna różnica, wręcz przepaść między klasami społecznymi.

Wciągająca, mądrą, nostalgiczna, niosąca emocje opowieść. Skomplikowane ludzkie ścieżki, tułacze życie, odwieczne namiętności, jakie targają człowiekiem. Czy można uciec od przeznaczenia? A w tle ciekawie, barwnie ukazana historia, niepokojące czasy, w jakich przyszło żyć naszym bohaterom. Aż żal, że to już ostatnia część. Polecam całą serię, warto :) Tatiasza i jej książki :)

To moje ostatnie spotkanie z rodziną Neubinerów i trochę mi smutno z tego powodu. Cała seria Tułacze życie jest wyjątkowa i skupia się na przedstawieniu historii 3 synów Josepha.

Ostatnia część pokazuje nam losy Johanna - najstarszego z nich. Mimo obiekcji wybrał ucieczkę z domu, obawiając się szantażu swojej chlebodawczyni, u której pracował jako ogrodnik i chyba za tą pasję do ogrodnictwa najbardziej go polubiłam. Liczył na to, że podróż do Ameryki coś zmieni, że da mu szansę na lepsze życie. Bardzo się mylił. Hrabina Kortecka nie dawała mu spokoju i coraz bardziej popadała w swoją paranoję.

Bardzo lubię ten cykl i bardzo wam polecam. Z jednej strony obyczajówka, z drugiej powieść historyczna, która pokazuje nam jak żyli ludzie w Galicji ponad 200 lat temu, z czym się borykali, jak sobie radzili. Bardzo klimatyczna, pełna trudnych wydarzeń, napisana lekkim i przyjemnym językiem.

Nie chce przekonywać, że to literatura, która zostanie w was na długo ale uważam że to całkiem dobra saga. Dobra głównie przez to, że sprawnie, ładnym językiem napisana. Zajmująca, bez nudnych przestojów, przemyślana. Chciałam poznać dalsze losy bohaterów, chętnie sięgałam po kolejne części i chyba o to w takich książkach chodzi. Co szanuję najbardziej, autorka się do niej przygotowała przemycając w tle sporo wydarzeń historycznych, tu akurat koniec XVIII w., są legiony, Kościuszko, konstytucja i społeczne niepokoje związane z "nowym". A w związku z podróżą bohaterów, jest i trochę historii Europy, a i Ameryką powiało.

Co u mnie przemawia na malutki minus, to widoczne skutki popytu na lekką erotykę w powieściach. Oczywiście wszystko skrojone na miarę opisywanych czasów ale jednak. Młody parobek i jego dwa razy starsza pracodawczyni. Jednak przyznaję, wątek jest osadzony bardzo w losach bohaterów i ma sens w kontekście całej fabuły. No i jeżeli ktoś liczy na romans wszech czasów, grubo się zawiedzie.

Choć ostatecznie nie wiadomo, czy to koniec sagi, wolałabym jednak aby tak było. I nie, nie dlatego, że mi się nie podoba ale jednak wolę zamknięte historie a ta trylogia ładnie koło zatoczyła, ładnie zakończona została.

Nasza przyszłość to wielka niewiadoma. To, co przynosi los, możemy przyjąć z pokorą lub próbować zmieniać sytuację, w której się znajdujemy. Czasem, do czego uparcie dążymy, a czasem przed czymś uciekamy.

„Przez ucieczkę wpada się w sam środek przeznaczenia.”

„Nigdy nie zapomnę” to trzecia część sagi „Tułacze życie”. To wyjątkowa opowieść o losach człowieka tułającego się nie tylko po świecie, ale również po orbicie emocji. Wędrówka przez miłość, zazdrość, pogardę i wstręt może być trudniejsza niż przeprawa na inny kontynent.

Ewa Bauer stworzyła cudowną opowieść o człowieku, którego miłość do roślin doprowadziła w ramiona kobiety… jednak wielce Was zaskoczy fakt, że nie są to ramiona ukochanej kobiety. Jak potoczą się losy Johanna? Przed jakimi wyborami stanie ten młody człowiek?

Książka obejmujące okres od 1786 do 1859 roku. Wędrujemy przez Łany, Londyn, Nowy Jork, pokonujemy Atlantyk i wracamy do Ojczyzny, do korzeni.

To wspaniała opowieść o motywach ludzkich działań, o ciężkich konsekwencjach błędnych decyzji lub chwil milczącego przyzwolenia. O wielkim lęku przed zmianą, która może być obarczona negatywnymi skutkami dla rodziny i o ucieczce. Poszukiwanie lepszego życia, poznawanie siebie oraz próba odnalezienia swojej przestrzeni na ziemi… to nie jedyne determinanty podejmowanych działań… a wartości wyniesione z domu dają wielką siłę.

Polecam serdecznie tę wciągającą opowieść. „Nigdy nie zapomnę” to dobrze skonstruowana historia, z pełnowymiarowymi bohaterami borykającymi się z trudami życia. Książka spodoba się również wszystkim miłośnikom opowieści z historią w tle.

Ludzkie życie przypomina niekiedy gotowy scenariusz na film czy też materiał na książkę, pełno w nim zarówno radości, jak i łez, mniejszych lub większych dramatów. Obserwacja, szczególnie ta bezstronna, pozwala dostrzec, jak niewielki mamy w istocie wpływ na naszą przyszłość, niekiedy nasze życie przypomina koło fortuny i nigdy nie wiadomo w którą stronę rzuci nas los i co tak naprawdę jest nam pisane. Podejmowane przez daną osobę decyzję i wybory zdają się wywoływać tylko chichot losu, który nic sobie z naszych planów nie robi.

O tym, jak bardzo przewrotny bywa los, jak bardzo może nas obdarzyć, ale też skrzywdzić możemy przekonać się szczególnie sięgając po rodzinne historie. Sagi, obejmujące zwykle dzieje kilku pokoleń, pomagają nam spojrzeć na dane wydarzenia z perspektywy czasu oraz wszystkich krzywd wyrządzonych ludziom, dziwnych splotów okoliczności czy zbiegów okoliczności. Jedną z takich sag, autorstwa Ewy Bauer, jest „Tułacze życie”. Opublikowany nakładem Wydawnictwa Replika tom trzeci pt. „Nigdy nie zapomnę” to wyjątkowa opowieść o skomplikowanych losach, o człowieku rzucanym w świat, niczym piasek na wietrze, o miłości, zazdrości, emocjach, uniesieniach i pasjach. To pozycja nie tylko dla wielbicieli autorki, ale również dla tych wszystkich osób, którzy cenią sobie dobrze skonstruowane historie, pełne zwrotów akcji i bohaterów tak autentycznych, że czujemy się częścią ich życia.

Tym razem Ewa Bauer zabiera nas w podróż zarówno do Londynu, jak i do Stanów Zjednoczonych, ale na chwilę osiądziemy również w Łanach. To tam na świat przychodzi Johann, jeden z braci Neubinerów, którym śmierć odebrała matkę, a ich ojcu – żonę. Kobieta zmarła przy narodzinach dziecka, osierociwszy Augustina, Michaela i Johanna i zmieniając ich życie. Splot różnych wydarzeń sprawił, że Johann zaczął interesować się zielarstwem i ogrodnictwem, a jego pasja wkrótce zaczęła przynosić realne dochody szczególnie, że nie stronił ON od ciężkiej pracy.

Piękno ogrodu otaczającego młyn jego ojca zauważyła pewnego dnia pani Kortecka, majętna i nieco znudzona codziennością dama. Angażuje ona Johanna do aranżacji własnego ogrodu i … własnego życia. Ta znajomość bowiem zmieni wszystko, stwarzając chłopakowi szansę na inne życie, ale i chwytając go w swego rodzaju pułapkę. Jak potoczą się jego losy? Jakich wyborów dokona? Przekonamy się o tym sięgając po książkę, która zapewni nam nie tylko kilka godzin wypełnionych emocjami, ale też spotkaniem z historią.

Książka podzielona jest bowiem na kilka części, obejmujące okresy:1786-1799 i Łany, Londyn roku 1799, lata spędzone przez bohatera w Nowym Jorku, czyli 1799-1802 roku, rozpoczynający tom rok 1800 roku, kiedy to akcja rozgrywa się na Atlantyku. Ostatnia część i lata 1857-1859 to okres spędzony w Polsce i powrót do korzeni. Podróż z bohaterem jest wyprawą w poszukiwaniu lepszego życia, odkrywaniem jego sensu, jest dążeniem do znalezienia swojego miejsca na ziemi. Piękny język książki, wartka akcja, bohaterowie „z krwi i kości” którzy wciągają nas w wir wydarzeń sprawiają, że czujemy się bezpośrednimi ich uczestnikami, ale przede wszystkim częścią życia opisywanych postaci.