Nic się nie kończy

"Chyba już dość bycia marionetką, która w palcach animatora pokornie kiwa głową według jego upodobań. Z miękkim kręgosłupem, bądź też jego brakiem, pozwala sobą sterować bez najmniejszych przeszkód. Marionetka nagle zrozumiała, że jeśli coś pójdzie nie tak, to jedyna zmiana jaka ją czeka, zajdzie w postaci sterującego."

Po zawale ojca, życie rodziny Bialickich wymaga radykalnej zmiany. Zbigniew nie może się już zajmować ukochanym sadem, musi się oszczędzać. Muszą sprzedać ziemię a ogromny dom zamienić na ciasne mieszkanie. Żadne z czwórki ich dzieci nie chce przejąć dorobku rodziców i zajmują się wyłącznie swoim życiem. Najmłodsza córka Zbigniewa i Krystyny, Marta zaczyna porządkować strych. Znajduje się tam wiele przedmiotów mających wartość kolekcjonerską a wśród nich szkice H. Bialickiej. Życie Marty to pasmo porażek. Umowa w pracy wygasa, dyrektorka zatrudnia swoją córkę i kobieta zostaje na lodzie. Każdy wie od niej lepiej i próbuje decydować co jest dla niej najlepsze i co powinna robić w życiu. Przeprowadzka staje się przełomowym momentem w życiu tej rodziny. Rodzeństwo interesuje jedynie kwota jaką mają otrzymać ze sprzedaży sadu. Ich wielkie i daleko idące plany krzyżuje babcia Halina. Drobiazgi budzą wspomnienia. Halina dochodzi do wniosku, że nie podda się losowi i nie będzie bezczynnie czekać na koniec. Po trzech tygodniach sanatorium decyduje się kupić połowę domu i przeprowadzić się nad morze. Starsza pani chce cieszyć się życiem, Babcia i wnuczka są do siebie bardzo podobne. Obie pozwalają kierować swoim życiem i podejmować za siebie wszystkie decyzje. Tym razem zamierzają zaryzykować i zacząć spełniać swoje marzenia.

Marta jako najmłodsze dziecko w rodzinie była zawsze wyręczana przez rodziców, braci i siostrę. Teraz jest już dorosła, ma narzeczonego a pewne sprawy nie uległy zmianie. Była uległa, pozwalała sobą sterować i starała się wszystkim pomagać, co inni z radością wykorzystywali. Jako jedyna rozumie babcię i chce jej z całego serca pomóc. Halina przez całe swoje życie robiła to czego od niej oczekiwano. Rodzina traktuje ją jak zniedołężniała staruszkę, którą trzeba się opiekować. Staruszką może jest ale na pewno nie zniedołężniała. Ta kobieta swoją energią może obdzielić połowę rodziny. Starsza pani chce w końcu zawalczyć o siebie. Ma dość bycia marionetką w rękach synowej. Zastrzyk gotówki, na którą liczą wnuki bardzo jej się przyda. Kobieta nareszcie będzie mogła spełnić swoje marzenia. Nikomu się to nie podoba ale Halina w końcu przestaje się tym przejmować.

"Nic się nie kończy" to bardzo głęboka lektura poruszająca problem starości, niedoceniania seniorów. Praca, własne dzieci i starzy rodzice, którymi (o zgrozo!) trzeba się zaopiekować. Niestety starsi ludzie postrzegani są jako ktoś o kogo trzeba dbać. Zbyteczny dodatek do wygodnego życia, niewygodne obciążenie. Osoby starsze mają inne potrzeby, pewne ograniczenia ale nie sprawia to, że przekraczając pewien wiek mają już czekać tylko na śmierć. Im też się coś od życia należy i o ile starcza im sił i możliwości powinni spełniać to o czym przez całe życie marzyli. Nikt nie pamięta, że osoby starsze są źródłem ogromnej wiedzy, mądrości i doświadczenia.

Joanna Kruszewska opisuje zwykłe, codzienne życie wielopokoleniowej rodziny. Problemy, troski, zmartwienia, radości, marzenia, zostały bardzo realnie przedstawione. Autentyczni bohaterowie stają przed trudnymi życiowymi wyborami. Książka utrzymana jest na bardzo wysokim poziomie i skłania do głębokich refleksji. Ta historia udowadnia, że na spełnianie marzeń nigdy nie jest za późno. Młodość i starość idą ze sobą w parze a z każdej sytuacji zawsze jest wyjście. Cudowna, pełna ciepła opowieść o codziennych rozterkach. Udowadnia, że w każdym wieku można żyć pełnią życia. Gorąco polecam!

[Adres usunięty]

Dziś ma wam do zaprezentowania kolejną w dorobku Joanny Kruszewskiej książkę, która jest niesamowita, Już od pierwszych stron wciąga nas do niesamowitego świata pełnego rodzinnych trudności. To właśnie rodzina powinna się wspierać i trzymać razem a nie poróżniać tylko, dlatego że chodzi o spadek. Po przeczytaniu autorka skłania nas do wielu przemyśleń nad własnym życiem i tym jak postępujemy.

[Adres usunięty]

Wychowałam się w domu z wielkim sadem. Pamiętam wiśnie i śliwki, które należało regularnie zbierać, jedną ogromną jabłonkę i nieco mniejszą gruszę, które – długo nieprzycinane – przy wietrze pukały w okna mojego pokoju. Wszystkie drzewa przetykane były krzakami porzeczek i agrestu. Z pewną nostalgią wspominam czasy, gdy mama zaganiała nas do zbierania owoców – piwnica pełna była kompotów, konfitur i wszystkiego, co na co dało się przerobić to, co zebraliśmy. I choć zawsze narzekałam na tę robotę, to wypicie zimą kompotu i wyjadanie wiśni ze słoika stanowiło przyjemność wprost nie do opisania. A jednak moim marzeniem było mieszkać na pobliskim osiedlu, w bloku, gdzie można było spędzać całe dnie z koleżankami. Wydawało mi się, że mieszkanie w takiej komunie musi być dużo ciekawsze. Durna byłam, to jasne.

W posiadaniu takiego domu i sadu jest rodzina Bialickich do momentu, w którym męski przedstawiciel rodu podupada na zdrowiu i nie może dłużej zajmować się majątkiem. W wyniku tego bohaterowie zostają zmuszeni do sprzedaży posiadłości i wyprowadzki do nowo wybudowanego bloku. To zdarzenie komplikuje życie wielu osobom. Warto poznać tę historię, sięgając po najnowszą książkę Joanny Kruszewskiej Nic się nie kończy.

Podobno starych drzew się nie przesadza. Halina, najstarsza z rodu Bialickich, nie do końca zgadza się z decyzjami swoich dzieci, dlatego podejmuje pewne kroki, które zdecydowanie nie podobają się reszcie rodziny. Nie mówię tutaj tylko o jej synu i synowej, ale także o wnukach ostrzącym sobie pazury na pozostałe ze sprzedaży domu pieniądze. Wyjątek stanowi najmłodsza z nich, uznawana przez rodzeństwo za życiową fajtłapę Marta. To właśnie ona, przeciwstawiając się całej rodzinie, dopinguje babcię w realizacji marzeń. Co z tego wszystkiego wyniknie?

Żyjąc w ciągłym biegu, bardzo często zapominamy o najbliższych nam osobach. Odwiedziny u babci często stają się niedzielnym obowiązkiem, który – jeśli tylko by się dało – ograniczylibyśmy do minimum. To straszne, że często przypominamy sobie o najstarszych członkach rodziny dopiero wtedy, gdy w grę zaczynają wchodzić pieniądze. Brzmi brutalnie? Na szczęście Kruszewska pisze o tym w zdecydowanie lżejszy sposób, oplatając dosłowność swobodną narracją. Pisarka pokazuje w ten sposób, że można pisać o tematach tabu tak, by nie wywoływać negatywnych emocji. Czytając tę książkę, miałam wrażenie, że autorka wcale nie chce nikogo oceniać, pokazując racje wszystkich zainteresowanych. Oczywiście z góry wiadomo, po której stronie stoi, ale trudno doszukać się tutaj stanowczej krytyki pozostałych. Motywacje każdego z bohaterów są przedstawione bardzo dokładnie i z pełnym obiektywizmem, co pozwala nam choć trochę ich zrozumieć. Kruszewska pokazuje, że z każdej sytuacji, nawet – wydawałoby się – patowej, istnieje jakieś wyjście. Przypomina nam, że zgoda buduje, a niezgoda rujnuje i to od nas wszystko zależy.

Nic się nie kończy to niezwykle pozytywna opowieść o tym, że nie ma co czekać na odpowiedni moment, by coś zmienić. Każdy jest odpowiedni, gdy się czegoś chce, niezależnie od tego, czy mamy trzydzieści czy też osiemdziesiąt lat na karku, a najgorsze, co możemy sobie zafundować, to życie w całkowitym marazmie. Historia Bialickich to ukłon w stronę osób starszych, którym wydaje się, że już nic im się od życia nie należy. To powieść pokazująca nam, że marzenia nie są atrybutem młodego wieku, a spontaniczne decyzje nie zawsze kończą się tragicznie. Powiem szczerze, że uwielbiam tę historię. Z podziwem czytałam o pełnej godności Halinie, o nieco zwariowanej, ale niezwykle ciepłej Marcie, o znajdującym się między młotem a kowadłem Zbyszku. Nawet Julię udało mi się w końcu polubić. Bardzo Wam polecam tę książkę – zarówno jako patronka, jak i zauroczona czytelniczka.

Pogoda nie rozpieszcza, to chociaż do okładki można powzdychać.

Do czego zdolny jest człowiek, który gna za korzyściami majątkowymi? Czy to jest ważniejsze od więzów rodzinnych i wielopokoleniowych tradycji? Co tak naprawdę się w życiu liczy? Co jest w życiu warte zachodu? UWAGA! Ta książka subtelnie nakłania do refleksji.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Joanny Kruszewskiej i muszę przyznać, że jestem naprawdę zaskoczona. Jeszcze nie tak dawno temu unikałam książek, na których było polskie nazwisko, a teraz? Teraz z chęcią po nie sięgam i w zdecydowanej większości jestem zaskakiwana naprawdę świetnymi pozycjami i dobrym warsztatem Naszych rodaków. Pani Kruszewska posługuje się lekkim i przystępnym piórem, więc treść pochłania się w błyskawicznym tempie. Tym bardzie, że fabuła jest ciekawa i wciągająca. Opowiada o prawdziwym życiu, o rozterkach, o wiecznych dylematach, o ludzkiej naturze, o prawdziwych wartościach i o pokonywaniu przeszkód. Opisy są plastyczne i detaliczne, przedstawiane obrazy same powstają w głowie. Bohaterowie zostali wykreowani na takich pełnokrwistych oraz realistycznych. Mają zarówno wady i zalety, łatwo jest się z nimi utożsamić. To lektura w sam raz na kilka odprężających godzin.

Musimy pamiętać, żeby w pogoni za marzeniami nie odwracać się i nie zważać na to, co ludzie powiedzą.