Na Zachodzie bez zmian

Na zachodzie bez zmian to niezbyt gruba, ale ważne w swojej wymowie i przekazie książka. Ukazuje ona bezsens, tragizm wojny i życia w okopach oraz losy tzw. straconego pokolenia, którego najlepsze lata przypadły na okres I wojny światowej.

Miałam okazję czytać tę książkę ok. 25 lat temu. Zachwyciła i bardzo poruszyła mnie wtedy. Po blisko 3 dekadach odbieram ją tak samo. Nadal porusza, budzi gniew, smutek.

Jest to jedna z bardzo potrzebnych, ale i ponadczasowych książek. Fakt, dotyczy ona I wojny światowej. Lecz tak naprawdę można ją rozpatrywać w kontekście każdego większego konfliktu militarnego na świecie niezależnie od jego miejsca i czasu. Każda wojna, każdy konflikt przy użyciu siły są złem i należy zrobić wszystko żeby do nich nie dochodziło.

W trakcie lektury poznajemy realia wojenne, okopowe, śledzimy poczynania głównych bohaterów, Paula i jego kolegów, poznajemy ich przeżycia, myśli, lęki, marzenia. Jesteśmy z nimi bez przerwy, w każdej nieomal sytuacji. Dzięki temu między czytelnikiem, a bohaterami tworzy się swoista nić bliskości, przyjażni. Dzięki temu jeszcze boleśniej, bardziej żywiołowej odbieramy wydarzenia, reagujemy na zło, bezsens tego, co się dzieje.

Jednocześnie trzymamy za tych młodych ludzi kciuki, żeby im się udało, żeby wrócili bezpiecznie do domu, do rodzin. Trudna, bolesna, budząca ogrom emocji lektura. Jednak moim zdaniem obowiązkowa dla każdego. Należy ją przeczytać żeby zrozumieć, że każda wojna to zło i żeby docenić, jak mamy dobrze żyjąc w czasach gdy u nas w kraju nie ma wojny.

Sylwetki młodych żołnierzy są świetnie naszkicowane. ich myśli, przeżycia, rozmowy, obraz otaczającego ich świata, genialnie oddane. Bezsens wojny to jedno. Remarque zwraca jednak uwagę na to, jak bardzo ci młodzi ludzie są przegrani. Wojna zabrała im kilka lat życia, okresu gdy powinni bawić się, kochać, robić pierwsze kroki w dorosłym życiu, po prostu żyć pełną piersią.

Zamiast tego trafili do okopów gdzie w każdej chwili mogą zginąć. Nawet przepustki, które od czasu do czasu dostają nie pomagają, nie przynoszą ulgi. Ma się wrażenie, że nic nie jest w stanie przynieść im ulgi, że są straceni na starcie życia. Straszne i poruszające.

Książka szczera, okrutna, brutalna, poruszająca, ale i bardzo potrzebna. Polecam

Nic dziwnego, że to jedno z najgłośniejszych dzieł literatury XX wieku.

Czytacie czasami klasykę?

Powieść "Na zachodzie bez zmian" należy do najgłośniejszych dzieł literatury XX wieku. Bohaterowie książki Ericha Marii Remarque, jak i ON sam, należą do "straconego pokolenia". Ich młodość przepadła w okopach pierwszej wojny światowej.

Młodzi ludzie, namawiani przez nauczycieli do spełnienia obowiązku wobec ojczyzny, trafiają na front wprost ze szkolenj ławki.

Okrucieństwo wojny odbiera im poczucie człowieczeństwa, a w końcu i życie.

Głęboka i wstrząsająca historia obrazująca piekło i bezsens pierwszej wojny światowej, zawierająca drastycznie opisy bitew i ówczesnych morderstw. Autor oczami młodego żołnierza wyrwanego z normalnego życia, przedstawia realia pierwszej wojny światowej. Wojny, gdzie o życiu człowieka decydował przypadek a także doświadczenie nabyte na froncie.

Czasami warto sięgnąć po takie książki by uzmysłowić sobie, że nasze problemy dnia codziennego niekoniecznie warte są tego, by zawracać sobie nimi głowę.

Polecam!

Dziekuje @dom_wydawniczy_rebis za możliwość przeczytania książki 🤍