Na karuzeli

Teresa Monika Rudzka jest dość poczytną autorką na polskim rynku. ,,Na karuzeli" to moje pierwsze spotkanie z jej twórczością.

Historia opowiada losy kobiet do kilku pokoleń wstecz. Najmłodsza Dagmara, jej matka oraz babcia muszą sobie poradzić z problemami współczesnego świata. Ta najmłodsza ma żal do matki o to, że była biedna, nie zadbała o jej przyszłość, a dodatkowo urodziła później jeszcze trójkę dzieci. Matka także nie miała łatwego życia, podobnie babcia. Czy nastąpi moment, w którym wszystkie żyjące pokolenia dojdą ze sobą do porozumienia?

Na książkę pewnie nie zwróciłabym większej uwagi, gdybym nie otrzymała jej na literackim spotkaniu w Sopocie. Korzystając z wolnego wieczoru, postanowiłam dać jej szansę. Może nie jest to lektura, która bezgranicznie przypadła mi do gustu, ale jest naprawdę całkiem całkiem. Bardzo podobało mi się, że narracja była prowadzona z punktów widzenia matki i córki. Dopiero pod koniec autorka cofa się do losów prababki.

Jest to powieść ukazująca, jak postępowanie osób z przeszłości może wpłynąć na kolejne pokolenia, ale też to, że nieważne, jak byśmy się starali, i tak losy nasze i naszych przodków mają ze sobą wiele wspólnego. Choć sami mamy nadzieję postąpić inaczej, i tak może zdarzyć się tak, że nie uchronimy się przed tym, czego sami nie mogliśmy znieść.

,,Na karuzeli" to przewrotny tytuł, który pokazuje, że zdarzyć się może wszystko. Polecam zainteresowanym. Jest to lektura idealna na wolny wieczór.

Teresa Monika Rudzka jest polonistką i dziennikarką pochodzącą z Wrocławia. Jest autorką kilku bestsellerów m. in.:"Bibliotekarek", "Zawsze będę cię kochać", "Kuzyneczek".

"Na karuzeli" to książka o pięciu pokoleniach kobiet Dagmary - Doroty - Danuty - Zofii - Dagmary, córek i matek, które niczym madonny z wiersza Białoszewskiego mkną przez życie popełniając wciąż podobne błędy. Akcja zaczyna się współcześnie, by cofać się coraz dalej w przeszłość aby odkryć tajemnice każdej z bohaterek.

Książkę na początku czytało mi się trudno. Irytowały mnie bohaterki i ich postępowanie. Jako córki i matki pomimo łączących ich więzi ciągle miały do siebie pretensje o los jaki je spotyka, delikatnie pisząc okropnie się do siebie odnosiły. Brakowało mi ciepłych uczuć, wrażliwości, empatii, miłości. Miałam wrażenie, że bohaterki są bardzo oziębłe i egoistyczne, że choć szukają stałych związków, partnerów, to tak naprawdę zależy im tylko na poprawieniu swojej sytuacji materialnej. Mężczyźni pojawiają się tylko na chwilę w ich życiu, właściwie tylko po to by zaspokoić ich fizyczne potrzeby. Czy rzeczywiście szczęście człowieka zależy tylko od sytuacji finansowej? Przedstawione kobiety nie wzbudziły mojej sympatii.

Na szczęście z czasem akcja powieści zaczęła mnie wciągać, zaczęłam lepiej poznawać losy bohaterek i bardziej rozumieć ich postępowanie. Choć muszę przyznać, że wolę inną literaturę, o jasnych stronach życia nie o biedzie, pijaństwie, prostytucji. Myślę, że jest to przede wszystkim lektura dla kobiet dojrzalszych, które mogą w książce odnaleźć szare życie i walczące o swoje bohaterki.

KK

źródło:[Adres usunięty]

Są takie książki, w których okładka wiele mówi o zawartości. W swojej małej biblioteczce posiadam przynajmniej kilkanaście pozycji, na które zdecydowałam się właśnie ze względu na okładkę. Po każdej mogłam się czegoś spodziewać i zazwyczaj moje przypuszczenia były słuszne. Patrząc na okładkę Na karuzeli pierwszy raz pomyliłabym się. Dałabym sobie rękę ściąć za to, że to jest powieść z gatunku romans, erotyk, może z nutką historyczną. Zdziwiłabym się.

Piękna modelka, początkująca pisarka i szczęśliwa mężatka Dagmara, czeka na przyjazd matki, z którą przez lata nie utrzymywała kontaktów. Mama Dagmary pochodzi z ubogiej rodziny mieszkającej w malutkim miasteczku na wschodzie Polski. Widzi, jak Dagmara konserwatywnie zrywa z dotychczasowym modelem życia i odnosi sukcesy. Za jaką cenę?

Pięć pokoleń, pięć tak bardzo różnych, a jednocześnie tak podobnych do siebie kobiet Dagmary - Doroty - Danuty - Zofii - Dagmary, które łączy znacznie więcej, niż tylko więzy krwi. Akcja powieści rozpoczyna się w teraźniejszości. W dobie internetu i telefonów komórkowych. W czasach pogoni za pieniądzem i mylną definicją lepszego dnia następnego. Aby odkryć tajemnice bohaterek, akcja cofa się z każdą kolejną stroną coraz bardziej do tyłu.

Tak, jak już wspomniałam, po okładce książki spodziewałam się lekkiego romansu, z domieszką subtelnego erotyku i nutką powieści historycznej. Otrzymałam zupełnie coś innego. To mnie zaskoczyło. Właściwie w pozytywnym tego stwierdzenia znaczeniu. Początkowo książkę czytało mi się ciężko, zapewne dlatego, że nastawiłam się na zdecydowanie inną lekturę. Czekałam na wielką miłość, gorącą atmosferę, przyprawiającą mnie o wypieki na polikach. Co otrzymałam? Najpierw lekkie rozgoryczenie. Ktoś mógłby stwierdzić "jak"? Jak to jest możliwe, że kobiety, które łączy wspólna krew mogą zachowywać się w ten sposób? Jak może być w nich tyle zła, nienawiści i egoizmu. W pierwszej fazie nie przypadły mi do gustu. Jednak im dalej zagłębiałam się w treść powieści, tym lepiej rozumiałam. Autorka porusza tematy bardzo trudne i bardzo realne. Alkoholizm, patologia, prostytucja, choroby o podłożu psychicznym, jak anoreksja. Każdy z tych tematów z osobna jest niezwykle trudny, a co w sytuacjach, kiedy nakładają się na siebie? Czy dzieci wychowujące się w takich warunkach są w stanie uniknąć popełnienia identycznych błędów jak rodzice? Czy żyjąc w przeświadczeniu, że życie potoczy się inaczej niż rodziców, nie wpadnie się do tego samego worka?

Teresa Monika Rudzka z wykształcenia jest polonistką, toteż potrafiła swoją kolejną powieść dopieścić w najmniejszym calu pod względem stylistycznym i językowym. Kiedy już przebrnęłam przez zaskakujący dla mnie początek, historia pewnej rodziny zdecydowanie mnie wciągnęła i z wielkim zainteresowaniem cofałam się do przeszłości, aby wspólnie z bohaterkami odkryć rodzinne tajemnice. Autorka w swojej powieści próbuje uświadomić czytelnikom, co niesie za sobą popełnianie błędów, podejmowanie złych decyzji i nie wyciąganie nauk z przeżytych doświadczeń. Za swoje błędy bohaterki muszą zapłacić, czasami bardzo wysoką cenę...

Na karuzeli to niezwykle refleksyjna i zmuszająca do przemyśleń powieść, którą zdecydowanie polecam miłośniczkom literatury kobiecej i realistycznych powieści obyczajowych, które poruszają trudne i ważne tematy. Najnowsza powieść Teresy Moniki Rudzkiej ma w sobie coś, co sprawia, że książka jest wyjątkowa. Jej prawdziwy urok i całą prawdę jaką niesie poznamy dopiero wtedy, kiedy przeczytamy całość, a rozsypane elementy układanki w pełni wskoczą na swoje miejsca.

[Adres usunięty]

"Cóż, nie wszyscy dostajemy od życia to samo i po równo, stąd też różnie oceniamy i doceniamy różne rzeczy."

Życie potrafi stłamsić człowieka, przygnieść go swoim ciężarem, sprawić, że najbardziej szare odcienie dnia codziennego stają się jeszcze bardziej posępne, uciążliwe i dokuczliwe. Jakże często zestawienie oczekiwań z realnymi możliwościami przytłacza cierpieniem i bólem. Brakuje wyczekiwanego szczęścia, solidnego poczucia własnej wartości, szans realizacji edukacyjnych i zawodowych ambicji, spełnienia marzeń i pragnień. Podniosłe myśli i uczucia ulatują w potoku narzuconych obowiązków i wyrzeczeń. Trudno wbrew wszelkim przeciwnościom przetrwać dla siebie i najbliższych, nie pozwolić odejść nadziei, liczyć na uśmiech losu i korzystne sploty okoliczności. Czy miejsce, z którego się wywodzimy aż tak bardzo determinuje nasze działania, przyjęte wartości i poglądy? W jaki sposób fatum, porażki, błędne decyzje, przenoszą się na kolejne pokolenia, z wielkim podobieństwem powielając się? Jak uciec od bolesnych wspomnień dzieciństwa, którymi wypełnione są myśli i serce? Czy można zatrzymać karuzelę życia, wyskoczyć z niej w biegu, jakim kosztem i z jaką skutecznością?

Intrygująca propozycja czytelnicza, poruszająca wiele problemów społecznych, przemawiająca do wyobraźni, skłaniająca do przemyśleń. Pięć pokoleń kobiet zmaga się z przeznaczeniem, walczą o namiastkę szczęścia, niejednokrotnie dokonują nieodpowiednich wyborów życiowych, niewłaściwie kierują uczucia, gubią w definiowaniu własnej tożsamości. Niezwykle ciężko wyrwać się z toksycznych związków, patologicznych wzorców, radzić sobie z obciążeniem grzechów i błędów rodziców. Wstyd z powodu biedy, nieumiejętności odnalezienia się w otaczającej rzeczywistości, obciążanie najbliższych swoimi słabościami i bezradnością, wyczekiwanie zrozumienia i choćby częściowej akceptacji. Wiele gorzkich refleksji nasuwa się podczas czytania książki. Ciekawie ukazany obraz surowości życia, jego mrocznej strony, bezwzględności wobec mylnych założeń, to także bolesne doświadczenia i osobowości odbite w krzywym zwierciadle. Postaci powieści mocno przekonywujące, prawdziwe, silne wzajemnie na siebie oddziałujące. Próbują zapobiec dramatom, nie dopuścić do powielania porażek i życiowego niedosytu. Dlatego tak mocno sceptyczne i krytykujące słowa padają z ich ust, bezwzględnie oceniają, boleśnie ranią, głośno wyrażają żal, rozpacz i gorycz. Angażujemy się w przejmujący smutek opowiadanych historii, odbieramy poczucie klęski, lęki i obawy. Jednocześnie po przewróceniu ostatniej strony książki czujemy ogromną ulgę, że udało się nam uniknąć takich pułapek życia, starczyło odwagi, sił i mądrości, aby podążać w zupełnie innym kierunku. A może jednak nie do końca to prawda?

[Adres usunięty]