Mówiąc inaczej

Kanał Mówiąc Inaczej jest na tyle znany, iż prawdopodobnie większość z was przynajmniej słyszała o nim, o ile nie zaglądacie tam notorycznie. Ja akurat należę do tej pierwszej grupy, aczkolwiek kilka filmów widziałam i pewnie zmotywuję się do obejrzenia kolejnych. Niemniej zachęcam dosłownie każdego do sięgnięcia po książkę Pauliny Mikuły, która wyjaśnia różnorodne zawiłości językowe w taki sposób, że nawet laik przyswoi wiedzę w mig.

Nie na darmo mówi się, że język polski jest jednym z najtrudniejszych. Faktycznie można to stwierdzić, chociażby po tym, iż nawet my, Polacy, mamy nieraz problem z poprawną pisownią czy wymową. Notorycznie słyszę niezwykle irytującą zamianę 'przynajmniej' na 'bynajmniej', 'wziąść' i 'włanczać', 'poszłem' - co więcej, poprawianie tego wydaje się syzyfową pracą. Do tego często przekręcamy związki frazeologiczne, gdyż powinniśmy 'zasypiać gruszki w popiele', a nie zasypywać; 'porywać się z motyką na słońce', nie księżyc; 'brać na tapet', a nie tapetę; 'wyskakiwać jak filip z konopi', a nie Filip. Szokujące, prawda? Do tego na początku zdania najczęściej powinno znajdować się stwierdzenie 'mnie się to podoba', a nie mi - przyznaję się bez bicia, że nieustannie błądzę w tym temacie. Ponadto biernik zaimka "ta" brzmi zawsze "tę", zatem 'tę piękną panią', jakkolwiek dziwnie to wygląda. ;-)

"Dbajmy o jasność przekazu bez względu na to, czy jesteśmy słuchaczami czy tymi, którzy mówią. Czasem po prostu wczujmy się w rolę słuchacza i zadajmy sobie pytanie, czy daliśmy mu szansę, by nas zrozumiał. Warto też zmusić się do uważnego słuchania."

Paulina Mikuła ma spory dystans do siebie, a jej podejście do poprawnej wymowy bywa dość liberalne, co przeszkadza niektórym widzom, a pewnie także czytelnikom książki. Ja akurat nie mam z tym problemu, wręcz przeciwnie - cieszę się, że autorka sama wspomina, że nie jest alfą i omegą, daleko jej do Bralczyka czy Miodka, i sama popełnia błędy. To sprawia, iż lżej mi na duszy, wiedząc, że nie tylko ja, pomimo ogromu starań, mam na koncie jakieś gafy językowe.

Rozwiewam wszelkie obawy - książka jest niezwykle przystępna, ponieważ brakuje w niej zbytecznych naukowych informacji. Mikuła wyjaśnia wszystko w niezwykle prosty sposób, rozkładając każde zagadnienie na czynniki pierwsze. W "Mówiąc Inaczej" zaopatrzyłam się z myślą o jedenastoletnim bracie zafascynowanym naszym ojczystym językiem - jest zachwycony tą lekturą, ponieważ wszystko jest jasno wyjaśnione. Jedynym zgrzytem jest cały rozdział o wulgaryzmach, który na razie nie jest przeznaczony dla jego oczu, ale i na to znalazłam sposób.

Jeżeli jesteście ciekawi, jakie błędy popełnia większość z nas i jak warto je naprawić, ta książka jest dla was. Ba!, jeśli jesteście aktywni we wszelakich mediach społecznościowych, to koniecznie musicie do niej zajrzeć, aby chociaż w minimalnym stopniu poprawić swoją polszczyznę. Na samym końcu znajduje się masa różnorodnych tekstów umożliwiających wyszukanie błędów, jak również testów sprawdzających wiedzę. Cóż... źle mi nie poszło, aczkolwiek okazuje się, że książka musi zostać ponownie przeczytana, aby istotne informacje zostały w mojej głowie na dłużej.

[Adres usunięty]

Recenzja znajduje się również na [Adres usunięty]

Język polski uznawany jest za wybitnie trudny, dlatego mamy szczęście, że jest naszym ojczystym językiem i nie musimy się morderczo trudzić przy jego nauce. Niestety nawet Polacy muszą wciąż go zagłębiać i poznawać wszystkie jego tajemnice. A Paulina nam w tym pomaga!

Paulina prowadzi vlog o identycznej nazwie co książka. Jeśli mnie pamięć nie myli, to oglądałam go od samego początku. Obecnie mam duże zaległości w odcinkach, ale po lekturze mam nadzieję, że uda mi się je szybko nadgonić.

Zarówno filmy jak i książka traktują o tym samym – o naszym ojczystym języku. A dokładniej, to o zasadach. Nauczycielka Pauliny mawiała, że „dobry polonista nie musi znać ortografii”. Jednak to wcale nie oznacza, że należy ją całkowicie pominąć w swojej nauce, bo wtedy pewne jest to, że się po prostu skompromitujemy. To znaczy tylko tyle, że świat się nie zawali, jeśli nie wyuczymy się na pamięć wszystkich wyjątków. Ortografia stanowi mały obszar naszego ojczystego języka, dużo ważniejsza jest poprawność gramatyczna. Jest także miejsce na interpunkcje, choć to również nie lada sztuka.

„Postarajmy się ze wszystkich sił, by nasze słowa dawały więcej radości niż smutku i rozczarowań. A czasem wybierzmy milczenie, bo ono w niektórych sytuacjach potrafi nam uratować dupsko. Howgh.”

Paulina przekazuje wiedzę w sposób przystępny, łatwy do ogarnięcia. Bije od niej profesjonalizm, choć jednocześnie zachowuje w swoich wypowiedziach mnóstwo luzu. Podziwiam ją nie tylko za erudycję, ale również za sam styl bycia. Jej dykcja jest przyjemna dla ucha, przez co mogłabym ją słuchać cały czas. Gdy czytałam jej książkę, to w głowie miałam właśnie jej głos.

Dziewczyna się nie wywyższa, nie napusza. Wie, że nie jest chodzącym słownikiem, sama nadal się chce dokształcać, czuje taką ogromną potrzebę. Z książki dowiemy się również trochę o jej życiu prywatnym, wiele przykładów zaczerpnęła ze swojego doświadczenia. Na początku przedstawia nawet swoją historię, po której postanowiła założyć własny kanał.

To, co spowodowało u mnie ogromny szok, to dowody na brak netykiety. Wiem, że obecnie jest to powszechne zjawisko, jednak nadal nie mogę pojąć, jak ludzie mogą być dla drugiego człowieka takim nieczułym potworem. Człowiek dla człowieka wilkiem. Paulina nikomu nie wadzi, to co robi – robi dobrze. Stanowi wzór do naśladowania. Czy to właśnie dlatego tak wiele osób życzy jej źle? Czy po to wyszukujemy u niej na siłę błędów, by poczuć się lepszym, by się dowartościować? Na całe szczęście ona podchodzi do tego z dystansem. Na chłodno wyjaśnia, tłumaczy, a gdy faktycznie słuchacz ma rację – przyzna się do tego i poprawi. To właśnie uwielbiam w niej najbardziej – jest ludzka, naturalna i skromna. Nie uważa się za osobę nieomylną.

Wracając do książki, to jej treść jest tak naprawdę znana wszystkim obserwatorom vloga. Zasady się powtarzają, ale niekiedy znajdziemy jakąś nowość, prawdziwą perełkę. Wydawnictwo wykonało również kawał dobrej roboty, ponieważ rozdziały są przejrzyste, przez co łatwiej zapamiętać poszczególne słowa. Można przeskakiwać, jeśli natrafimy na dobrze znane nam fragmenty. Na końcu znajdziemy również krótkie testy, które sprawdzą nasze czytanie ze zrozumieniem.

W książce nie ma sztywnych regułek, które należy wykuć na blachę. Sama autorka podkreśla, że łatwiej nam się uczyć, gdy nauczyciel potrafi prawdziwe zainteresować swoich uczniów. Paulina z humorem stara się nam wpoić swoją wiedzą, nie boi się mocnych określeń, przekleństw i ironicznych komentarzy. Kiedy musi coś zaakcentować – robi to. Niezależnie od tego czy damie przystoi czy nie.

Podsumowując, jest to publikacja warta przeczytania. Przede wszystkim, jeśli chce się mieć do czynienia ze słowem pisanym bądź jeśli chce się wyjść na osobę inteligentną, która świadomie używa ojczystego języka. Dla mnie jest to skarbnica wiedzy, nawet jeśli wiele zasad już znałam. Ja również chciałabym wciąż się uczyć o naszym pięknym języku, dlatego czas spędzony z tą książką jest jak najbardziej zadowalający.

Paulina Mikuła to absolwentka polonistyki na Uniwersytecie Warszawskim. Jest właścicielką bardzo popularnego vloga "Mówiąc Inaczej", który jest obecnie subskrybowany przez 200 tysięcy osób.

"Mówiąc inaczej" to książka o wydźwięku poradnikowym, w którym autorka przedstawia najczęściej popełniane przez Polaków błędy językowe, zarówno w mowie, jak i w piśmie. Dziewięć rozdziałów dotyka tematu ortografii, interpunkcji, związków frazeologicznych, dykcji czy też nagminnie używanych wulgaryzmów. Na końcu znajdują się testy sprawdzające przyswojoną wiedzę.

Przed przeczytaniem tej książki, w zdaniu "Nie idź po najmniejszej linii oporu i weź tą książkę na tapetę – bynajmniej, nie pożałujesz!", znalazłam jedynie dwa błędy. Po jej przeczytaniu, dwa kolejne, więc od razu mogę przyznać, że "Mówiąc inaczej" okazała się dla mnie skarbnicą przydatnej wiedzy z zakresu języka polskiego. Wiedzy, praktycznie podstawowej, ale także takiej, o której zwyczajnie zapomniałam w przypadku interpunkcji czy niektórych zasad konstrukcji zdań. Wiedza ta, przydatna dla mnie w życiu, ale także przy tworzeniu tekstów na blog, z pewnością wpłynie na podniesienie jakości moich wypowiedzi. Poza tym, Paulina Mikuła uświadomiła mi jaką ignorantką byłam w przypadku niektórych zasad poprawnej polszczyzny, co za wstyd!

"Mówiąc inaczej" z pewnością dotrze do szerokiego grona młodych osób ze względu na specyficzną formę przekazu, jaką serwuje czytelnikom autorka. Nie znajdziecie tu bowiem słownikowej stylizacji języka, a w zamian za to, mnóstwo dość zabawnych komentarzy, które pozwalają zapamiętać określone zasady. Taka forma, pozbawiona sztywności, z pewnością trafia w gust dzisiejszego odbiorcy, a widoczny dystans Pauliny Mikuły do siebie, wpływa na pojawienie się sympatii w stosunku do autorki.

Trafionym pomysłem było z pewnością zamieszczenie na początku książki wstępu przedstawiającego genezę założenia przez autorkę vloga na kanale you tube i w późniejszym czasie, napisania książki. Mam jednak dość spore zastrzeżenia do zbyt dużej ilości swoistych prób wytłumaczenia się Pauliny Mikuły przed czytelnikami, głównie z formy, jaką autorka obrała oraz do dużej ilości wtrąceń natury osobistej. Wolałabym, by publikacja ta była wzbogacona o większą ilość wiedzy językowej, gdyż tego w niej szukałam.

Na uwagę natomiast zasługuje dość przejrzysta forma całej książki – od czytelnie podzielonych rozdziałów po interesujące cytaty, jakie można sobie wyciąć i powiesić, by utrwalić zdobytą wiedzę. Bardzo przydatnym okazały się dla mnie także testy zamieszczone na końcu, które bardzo szybko zweryfikowały to, czego się nauczyłam i co mi umknęło podczas lektury.

Do porad językowych podanych w tak przystępnej formie, będę z pewnością często wracać, by udoskonalać swoją pisownię i wymowę. Polecam tę publikację wszystkim, do których tradycyjna forma przekazu nie trafia. Mówiąc inaczej tak, jak robi to Paulina Mikuła można bowiem wiele zmienić w temacie poprawnej polszczyzny.

"Musimy szanować historię języka, ponieważ to część naszej kultury, a kultura nie może przegrywać z lenistwem czy dysleksją".

Co z tym naszym językiem polskim? Coraz mniej słów, coraz więcej słownictwa potocznego i wulgaryzmów, o zasadach kultury języka i regułach gramatycznych nie wspominając. I nawet biegli poloniści mogą się w tym wszystkim pogubić. Włączać czy włanczać? Dokąd czy gdzie? W cudzysłowie czy cudzysłowie? Swetr czy sweter? Już można mieć dość! Na szczęście takie publikacje jak "Mówiąc inaczej. Jak pisać i mówić, żeby się nie pogubić" Pauliny Mikuły sprawiają, że wszystko staje się prostsze. Najważniejsze zasady, najtrudniejsze językowe pułapki przedstawione w bardzo przystępny sposób, z przykładami, a do tego z nutką humoru i dystansu. To książka po którą będzie się sięgać niejednokrotnie! Warto mieć ją na swojej półce!

Język polski nie jest prosty. Wie o tym każdy, kto go używa albo się go uczył. Mamy trudną ortografię, interpunkcję czy frazeologię. Nawet dla Polaków, którzy mówią w tym języku od urodzenia, nie jest ON łatwy. Jak się go uczyć? Dużo czytając, jak chociażby książkę Mówiąc inaczej Pauliny Mikuły.

Autorka jest znaną youtuberką zajmującą się językiem polskim. W swojej publikacji zaprezentowała parę zasad, z którymi osoby posługujące się polszczyzną mają problem. Podzieliła je na kilka działów, w tym na związki frazeologiczne czy ortografię. Na początku mamy rozdział z najczęstszymi problemami Polaków, na przykład myleniem bynajmniej z przynajmniej, pleonazmami czy „mi” i „mnie”. W każdej części przedstawiono kilka najważniejszych i często kłopotliwych zasad. Autorka w zabawny i ciekawy sposób pokazuje, jak nauczyć się danych rzeczy. Na zasadzie skojarzeń i logicznego myślenia wyjaśnia, że w ten sposób najlepiej przypominać sobie o tym, jak w polszczyźnie powiedzieć coś poprawnie.

Do tego mamy jeszcze ciekawy rozdział o dykcji, a na ostatnich stronach książki umieszczono ćwiczenia z odpowiedziami. Każdy może sprawdzić, czy to, co przeczytał, weszło mu do głowy. Najciekawszy jest jednak początek tej lektury. We wstępie autorka opowiedziała o sobie, swoich studiach i pomyśle na książkę. Zaprezentowała też prawa czytelnika, które są doskonałe i powinny być w każdej tego typu pozycji!

Sposób pisania Pauliny Mikuły bardzo mi odpowiada. Jest zabawny, zaczepny i nieco ironiczny, ale dobrze się to czyta. Autorka często mówi o tym, co jej samej sprawiało trudność albo podaje przykłady z życia – swojego kanału, rozmów itd.

Zastanawia mnie dobór tematu i przykładów. Język polski jest trudny i wielu ma z nim problem, a jednak przedstawione tu rzeczy wydają mi się banalne i znam je (w 95%) od dawna. Ciekawe, czy inni faktycznie mają z tym problem – przy niektórych przykładach miałam 100% pewności, że tak – czy po prostu są to najprostsze błędy, które najłatwiej wyeliminować. Mam nadzieję, że niedługo pojawi się nowa książka Pauliny Mikuły dla tych bardziej zaawansowanych językowo. Wtedy chętnie po nią sięgnę, by nauczyć się czegoś nowego!

Ogólnie jednak polecam tę pozycję. Jeśli chcecie poprawnie mówić i pisać, ta książka jest dla was. Warto przeczytać, zapoznać się z przykładami i je zapamiętać.

Język polski nigdy nie należał do moich ulubionych przedmiotów. Jedyne, co mi się podobało, to ... czytanie lektur;) (im dłuższe, tym lepsze). Z ortografią nigdy nie miałam problemów (pewnie dlatego, że dużo czytałam), jednak z pisaniem było troszkę gorzej, dlatego z chęcią sięgnęłam po książkę Pauliny Mikuły "Mówiąc inaczej". Chciałam sprawdzić, jak wiele błędów językowych popełniam, nie zdając sobie nawet z tego sprawy.

Na wstępie autorka dużo napisała o sobie, o swoim wykształceniu oraz o tym dlaczego w ogóle powstała książka. Opowiada o swojej karierze zawodowej oraz o vlogu "Mówiąc inaczej" w serwisie YouTube.

W dalszej części skupia się na poszczególnych działach wiedzy o języku polskim (znajdziemy tu rozdział poświęcony ortografii, interpunkcji, frazeologizmom, czy też wulgaryzmom!).

Spodobały mi się "Prawa czytelnika", które znajdziemy na początku książki. Pomysłowe było też zamieszczenie stron "do wycięcia" zawierających najważniejsze informacje dotyczące poszczególnych rozdziałów. Najbardziej jednak spodobał mi się styl pisania pani Pauliny. Lekkim piórem, w żartobliwej formie, autorka często nawiązuje do własnego życia i poczynionych w nim obserwacji. Zwraca uwagę na najczęstsze trudności, jakie może sprawiać język polski. Sama przyznaje się do własnych niedociągnięć, co sprawia, że naprawdę widzę ją jako "nauczycielkę polskiego, o jakiej zawsze marzyłam!" (napis na okładce trochę mylny, bo jak sama autorka napisała, nauczycielką nigdy nie będzie).