Morze spokoju

„Gdybyśmy mieli lornetkę, mogłabym pokazać ci teraz Morze Spokoju – odpowiada, wyciągając rękę w stronę nieba. – Widzisz? Tam, na Księżycu. Trudno je stąd zobaczyć.

[...]

– To dlatego masz w swoim pokoju zdjęcie Księżyca?

[...]

– Nie. Powiesiłam to sobie, żeby przypominało mi, że to wszystko to jedna wielka ściema. Kiedyś myślałam, że brzmi to, jak nazwa jakiegoś pięknego, spokojnego miejsca. Takiego, w którym chciałbyś się znaleźć po śmierci. Wiesz, spokój, cisza i woda dookoła. Miejsce, które może cię pochłonąć i przyjąć takim, jakim jesteś. Tak to sobie wyobrażałam.

– Cóż, faktycznie brzmi nieźle.

– Tylko brzmi. Bo prawda jest zupełnie inna. To wcale nie jest żadne morze. To tylko wielki, ciemny cień. Ta nazwa to jedno wielkie kłamstwo. Nic nie znaczy.”

Nastia Kashnikov miała przed sobą świetlaną przyszłość jako utalentowana pianistka, jednak jej marzenia zostały zmiażdżone. Teraz dziewczyna próbuje przetrwać w nowej szkole, do której właśnie zaczęła chodzić. Wszystko, o czym marzy, to ukryć się w cieniu i nie rzucać. Nie szuka przyjaciół ani ludzi, którzy mogliby ją uratować od jej przytłaczającej rzeczywistości. Mimo że wywołuje niemałą sensację, jednak trudno jest się dogadać z kimś, kto w ogóle nie mówi.

Historię Josha Bennetta zna każdy w szkole. W wieku zaledwie siedemnastu lat został zupełnie sam, a wszyscy, których kochał, odeszli. Ludzie go unikają, ale jemu to pasuje, bo on nie szuka bliższych znajomości.

Wszystko się zmienia, gdy ta dwójka się poznaje. Nastia próbuje przeniknąć do świata Josha, ale z każdym dniem pojawia się coraz więcej tajemnic dziewczyny.

Czy Joshowi uda się w końcu poznać prawdę? Co tak naprawdę wydarzyło się, że Nastia przestała mówić i, czy kiedykolwiek ponownie przemówi?

To jedna z tych książek, która najpierw łamie serce, a potem je ulecza. To jedna z tych książek, których oboje są pokiereszowani przez życie. Choć historia każdego z nich jest inna, łączą ich bolesne doświadczenia, które przytrafiały się im w młodym wieku. To jedna z tych książek, w których jedno dla drugiego jest jak promyk słońca. Główny bohater nawet tak nazywa Nastie. Każdy z nich ma swój własny sposób na radzenie sobie z problemami i demonami. On woli być wyrzutkiem i odciąć się od wszystkich i zaszyć się w swoim warsztacie robią meble. Ona przede wszystkim nie mówi, a bieganie uważa za swoisty wsysacz wszystkich niepotrzebnych myśli i stresu. Jej styl ubioru również jest związany z całą traumę, którą przeżyła.

Autorka odwaliła naprawdę kawał dobrej przy temacie traumy. Idealnie jest pokazane, jak czasem to, co nam się przytrafiło, może doprowadzić do nienawiści wobec samego siebie.

Podobała mi się relacja Nastii i Josha i to jak się ona rozwijała. Nie zbliżyli się do siebie od razu, mamy tutaj slow burn i to całe budowanie relacji jest świetnie poprowadzone. Każde z nich ciągnęło ku sobie, z każdą wspólnie spędzoną chwilą przekonują się do siebie, a kiedy w końcu pojawia się zaufanie, Nastia robi coś, co kompletnie zaskakuje Josha. Co? To musicie sami sprawdzić.

Nie mogę również nie wspomnieć o nieoczekiwanej przyjaźni Nastii z Drew, który równocześnie był najlepszym przyjacielem Josha. Mimo że Drew miał na początku zupełnie inne plany wobec dziewczyny, ta dwójka znalazła wspólny język i wszystko zaowocowało wspaniałą przyjaźnią.

„Morze Spokoju” to historia o kruchej dziewczynie i samotnym chłopaku.

To historia o traumie z przeszłości i radzeniu sobie z demonami.

To historia o zniszczonych marzeniach i utraconych nadziejach.

To historia o tym, że nawet w największej ciemności zawsze gdzieś świeci się światełko.

To historia o szansie na rozpoczęcie nowego życia.

To historia pełna bólu, ale i odnalezienia ukojenia.

To historia pełna nienawiści i lęków, ale jednocześnie nie zabraknie w niej miłości i przyjaźni.

Polecam.

"Strasznie jest żyć otoczonym przez ludzi, którzy mogą robić to, czego ty już nie możesz.Ludzi, którzy coś tworzą. Ludzi, których dusze opuściły ciało i przeszły w ich dzieła."

Nastia była młodą, zdolną i ambitną pianistką. Nazywaną przez mieszkańców miasteczka cudownym dzieckiem. Nie wyobrażała sobie swojej przyszłości bez muzyki. Jednak pewnego dnia ktoś jej to wszystko bezpowrotnie odebrał. Gdy sobie przypomniała o koszmarze z tamtego dnia przestała mówić.

Przeprowadziła się do ciotki, zmieniła szkołę. Ma tylko dwa marzenia. Dotrwać do końca roku szkolnego tak aby nikt nie odkrył jej przeszłości i sprawić, by chłopak który odebrał jej wszystko, poniósł za to karę.

Josh to szkolny odludek. Stracił wszystkich, których kochał i nikogo więcej nie dopuści do siebie. Całkiem dobrze mu to wychodzi. Do czasu, gdy w szkole pojawia się nowa uczennica. Ich drogi coraz częściej krzyżują się, aż w końcu zmieniają się w jedną, wspólną.

Czy dziewczyna w końcu zacznie mówić i opowie o tragedii, która ją spotkała? Czy Josh jest gotowy na to co usłyszy? Czy los kolejny raz zadrwi z niego i znowu straci bliską mu osobę?

Z całą pewnością jest to książka, która mocno chwyta za serce. Koło tego co spotkało bohaterów nie da się przejść obojętnie. Każde z nich zranione w inny sposób. Próbują żyć dalej, radzą sobie jak mogą. Nie potrzebują w swoim życiu rodziny i przyjaciół. A przynajmniej tak się im wydaje. Ich początkowa niechęć zmienia się powolutku w przyjaźń. Spędzają ze sobą coraz więcej czasu, rodzi się zaufanie. Później przychodzi czas na miłość. Wzajemnie próbują się uratować. Tylko czy są na to gotowi? Czy można ratować drugą osobę jeśli nie pogodziło się z własnymi demonami?

Choć w książce jest kilka zabawnych momentów to przede wszystkim jest to bolesna historia. Choć bohaterowie wiele przeszli to muszą się jakoś pozbierać i żyć dalej. To nie będzie łatwe, długa droga przed nimi i dobrze, aby szli przez nią razem. A czy tak będzie? Sprawdźcie sami ☺️

Morze Spokoju to dla mnie coś więcej niż zwykła książka, to historia do której będę wracać wielokronie. Oczarowała mnie swoją niezwykłość, tym że nie przypominała mi żadnej innej książki. Może i czytałam ją bardzo długo, ponieważ upłynął mi na jej czytaniu miesiąc, a ja zdążyłam w między czasie przeczytać pięć innych pozycji, ale dzięki temu mogłam się rozkoszować historią Nastya oraz Josha. Po opisie możemy zobaczyć, iż mamy dwójkę osób oraz pomyśleć, że będzie to kolejna, oczywista historia dla nastolatków. Uwierzcie mi jednak na słowo, że jeśli chodzi o tą powieść to nic nie jest takie jak może się wydawać. Mamy tutaj świetnie wykreowane postacie, które uciekają się w swoje światy, a nic co robią jest przemyślane przez autorkę. Każde najmniejsze zachowanie ma wpływ na coś albo też coś miało wpływ na nie. Poważnym tematą, które porusza książka towarzyszy także humor. Nieraz podczas jej czytania się zaśmiałam. Dużo uśmiechu dawała także postać Drew, który wydawał się być tym typowym chłopcem, szukającym zabawy na jedną noc, ale w rzeczywistości było zupełnie inaczej, więc jeśli ktoś postanowi zabrać się za czytanie tej pozycji, nie zniechęcajcie się do jego postaci od razu. Mamy tutaj także wiele opisów, które są rozbudowane oraz spójne i mimo ich ilości nie nudzą oraz pozwalają nam poznać w wysokim stopniu emocje bohaterów, a także ich przeszłość wraz z wiążącymi się z nią konsekwencjami. Dodatkowo końcówka przynosi czytelnikowi istny rollercoaster emocjonalny, gdy do niej doszłam nie byłam w stanie oderwać się nawet na chwilę od tej książki. Jedna bardzo ważna sprawa, nie zaczynajcie jej czytać od ostatniego rozdziału, ponieważ zepsujecie sobie całą przyjemność z czytania tej książki. Polecam każdemu po nią ścięgnąć, ponieważ nie jest ona wartościową pozycją, która na długo zapada w pamięć.

„Śmierć nie jest taka straszna, kiedy już ją przeżyjesz.

A ja przeżyłam.

Już się jej nie boję.

Boję się całej reszty.”

Natsya Kashnikov jest uczennicą liceum, a jej życie już się skończyło. Nastya nie mówi. Jej całe życie, jej marzenia zostały roztrzaskane w jednym momencie. Reakcją dziewczyny na tragedie, która przeżyła jest milczenie. Nie odzywa się do nikogo, nie zająknie się nawet słowem. Czy znajdzie się ktoś, kto obudzi w niej głos?

Drugim bohaterem, którego poznajemy jest Josh Bennett. Został zupełnie sam, dystansuje się od ludzi. Wszyscy, których kochał nie żyją. Josh spędza czas w garażu, unika rówieśników. Przesiaduje samotnie całe dnie do czasu, aż na blacie w jego garażu pojawia się pewna milcząca postać, Nastya. Los zetknął tych dwoje dziwaków. Od tamtej pory garaż stał się ich własnym, lepszym światem. Podczas, gdy Nastya siedzi i uważnie obserwuje Josha, ON zajmuję się swoimi rzeczami, przyzwyczajony do jej obecności.

„Są tu lampy, narzędzia i deski, buty robocze i chłopak, na którego chcę patrzeć do końca świata. Gdyby moje Morze Spokoju było prawdziwe, to znajdowałoby się tutaj, w tym miejscu.”

Między tym dwojgiem zaczyna rodzić się swego rodzaju porozumienie. Z zapartym tchem czekałam na dalszy rozwój ich relacji. Jak zamknięci w czterech ścianach ludzie mogą otworzyć się na siebie. Bohaterowie dostarczają nam istnej mieszanki najprzeróżniejszych uczuć.

„Czasami zapominam jak się oddycha.”

Katja Millay zrobiła naprawdę świetną robotę. Nie jest to szablonowa powieść. Dramatyczna strona książki nie jest w żadnym stopniu przesadna, autorka nie starała się na każdym kroku dokładać jakiejś nowej tragedii, żeby ukazać nam, jacy to biedni są główni bohaterowie. Wątek romantyczny nie jest obrzydliwie przesłodzony, jak to z większością książek z tego gatunku. Miło wspominam zarówno Natsyie i Johsa. Katja wykreowała niezapomnianych bohaterów. Normalne nastolatki, nie załamywali głupotą, ani boleśnie nieracjonalnymi zachowaniami. Ciężko jest oddać fenomen tej książki własnymi słowami, to naprawdę trudne zadanie. Najlepiej przekonajcie się o tym sami. J

Historia tych dwojga Cię wciągnie.

Recenzja również na blogu:

[Adres usunięty]

„Śmierć nie jest taka straszna, kiedy już ją przeżyjesz.

A ja przeżyłam.

Już się jej nie boję.

Boję się całej reszty.”

Natsya Kashnikov jest uczennica liceum, a jej życie już się skończyło. Nastya nie mówi. Jej całe życie, jej marzenia zostały roztrzaskane w jednym momencie. Reakcją dziewczyny na tragedie, która przeżyła jest milczenie. Nie odzywa się do nikogo, nie zająknie się nawet słowem. Czy znajdzie się ktoś, kto obudzi w niej głos?

Drugim bohaterem, którego poznajemy jest Josh Bennett. Został zupełnie sam, dystansuje się od ludzi. Wszyscy, których kochał nie żyją. Josh spędza czas w garażu, unika rówieśników. Przesiaduje samotnie całe dnie do czasu, aż na blacie w jego garażu pojawia się pewna milcząca postać, Nastya. Los zetknął tych dwoje dziwaków. Od tamtej pory garaż stał się ich własnym, lepszym światem. Podczas, gdy Nastya siedzi i uważnie obserwuje Josha, ON zajmuję się swoimi rzeczami, przyzwyczajony do jej obecności.

„Są tu lampy, narzędzia i deski, buty robocze i chłopak, na którego chcę patrzeć do końca świata. Gdyby moje Morze Spokoju było prawdziwe, to znajdowałoby się tutaj, w tym miejscu.”

Między tym dwojgiem zaczyna rodzić się swego rodzaju porozumienie. Z zapartym tchem czekałam na dalszy rozwój ich relacji. Jak zamknięci w czterech ścianach ludzie mogą otworzyć się na siebie. Bohaterowie dostarczają nam istnej mieszanki najprzeróżniejszych uczuć.

„Czasami zapominam jak się oddycha.”

Katja Millay zrobiła naprawdę świetną robotę. Nie jest to szablonowa powieść. Dramatyczna strona książki nie jest w żadnym stopniu przesadna, autorka nie starała się na każdym kroku dokładać jakiejś nowej tragedii, żeby ukazać nam, jacy to biedni są główni bohaterowie. Wątek romantyczny nie jest obrzydliwie przesłodzony, jak to z większością książek z tego gatunku. Miło wspominam zarówno Natsyie i Johsa. Katja wykreowała niezapomnianych bohaterów. Normalne nastolatki, nie załamywali głupotą, ani boleśnie nieracjonalnymi zachowaniami. Ciężko jest oddać fenomen tej książki własnymi słowami, to naprawdę trudne zadanie. Najlepiej przekonajcie się o tym sami. J

Historia tych dwojga Cię wciągnie.

Recenzja również na blogu:

[Adres usunięty]

Zawsze uważałam, że w życiu najważniejsza jest nadzieja, ale z reguły nikt się ze mną nie zgadzał. Mówili, że to miłość jest najważniejsza. Według mnie to nie prawda, bo jak mogę żyć z koro nie mam nadziei na to, że kocham szczerze i prawdziwie? Nie ma sposobu na to, by wykryć to, czy w danym momencie kocham szczerze. Uczuć nie da się przeliczyć, czy sprawdzić i na tym polega ich wielkość. Kiedy spotkałam przypadkiem tą książkę od razu ją kupiłam, myśląc " Czyżby było to możliwe, że ktoś się ze mną zgadza?" Tak, teraz wiem, że w pewnym sensie nie jestem sama. Pierwszy plus pragnę przyznać za ciekawą okładkę, która zachęca do czytania. Drugi zaś za przejmujący i głęboki tytuł, który nie jest dosłowny. Przyznam się do tego, że czułam się zaskoczona postacią Nastyi, która wcale mi się nie podobała do momentu, aż ją w jakiś sposób poznałam, odkryłam, czy coś w tym stylu. Bardzo podobała mi się pasja dziewczyny i szczerze jej współczułam, bo ja również gram i nie potrafię wyobrazić sobie życia bez naciskania na biało-czarne klawisze. Znowu pasja Josha była mi bliska ze względu na mojego tatę, który jest stolarzem i na co dzień pachnie trocinami i drewnem. Nie sądziłam, że ktoś inny też lubi przesiadywać w garażu pełnym maszyn i uciążliwego szlifowania,heblowania i lakierowania! :) To są te wszystkie bliskie mi powody, dzięki którym twierdzę, że książka jest cudowna!

Polecam stolarzom i pianistom! ;)

Piętnastolatka x

CUD DRUGIEJ SZANSY

Są książki, które po prostu zapadają w pamięć i zajmują szczególne miejsce w naszym sercu. Dla mnie taką książką jest [Adres usunięty]. MORZE SPOKOJU. Dlaczego?

1. FABUŁA nie jest może niczym nowatorskim, ale jest opowiedziana zgrabnie i z taką subtelnością, że przepadłam od pierwszej strony. Katja Millay z wyczuciem poruszyła tematy traumy, żałoby, samotności i drugiej szansy na życie, przyjaźń i miłość. Historia Nastyi i Josha poruszyła mnie do głębi i wiele razy wzbudzała zarówno uśmiech jak i łzy. Czytałam tę książkę wielokrotnie na przestrzeni lat i za każdym razem zachwyca mnie ona tak samo.

2. BOHATEROWIE - już od pierwszych stron zaciekawiła mnie Nastia Kasznikow i chciałam dowiedzieć się, jakie sekrety skrywa za mocnym makijażem i wulgarnym strojem, a także co stoi za decyzją o jej milczeniu. Potem poznałam Josha Bennetta i od razu go polubiłam. Podobało mi się również to, jak autorka budowała ich relację - krok po kroku, niespiesznie, drobnymi detalami, spojrzeniami, uśmiechami. Kibicowałam im zarówno z osobna, jak i jako parze i miałam nadzieję, że wszystko w ich życiu się ułoży. Czy ułożyło? Tego nie zdradzę. ;-) I może przewrotnie, ale bardzo polubiłam też Drew - ta postać była tak barwna i złożona, że chętnie przeczytałabym powieść, gdzie to on byłby głównym bohaterem.

3. KLIMAT - autorce udało się stworzyć historię, która porwała mnie od początku do końca. Na ten niezwykły, angażujący czytelnika i momentami tajemniczy klimat wpływ miał z pewnością sposób prowadzenia historii oraz kreacji naszych bohaterów, a także styl pisania, którym autorka zaserwowała nam masę pięknych cytatów, do których lubię wracać.

STRUKTURA

Książka podzielona jest na numerowane rozdziały, w których pierwszoosobową narrację powierzono zarówno Nastyi jak i Joshowi. Możemy dzięki temu lepiej ich poznać i zrozumieć. Ponadto, styl pisania autorki jest dosyć luźny i prosty, co pomaga wczuć się w emocje targające bohaterami. Mimo tego luźnego języka, autorka przemyca całą masę cytatów, które idealnie nadają się do oznaczenia i wracania do nich. Jak zazwyczaj nie zaznaczam wielu fragmentów i zupełnie o tym zapominam, tak w przypadku tej książki wręcz niemożliwym było, bym przeszła obok nich obojętnie. Muszę jednak przyznać, że poprzednie tłumaczenie bardziej przypadło mi do gustu. A może po prostu jestem już do tamtego bardziej przyzwyczajona, trudno mi to stwierdzić. Nowe wydanie za to góruje nad starym jeśli chodzi o estetykę - piękne barwione brzegi, drobne grafiki księżyca przy numerze rozdziału - jednym słowem - jest pięknie!

PODSUMOWUJĄC

Morze Spokoju to książka, którą bez wahania nazywam jedną z moich ulubionych książek ever. I chociaż rozkładając ją na czynniki pierwsze, może nie wydawać się czymś specjalnym, to jednak ja ją pokochałam i uwielbiam do niej wracać. Stare wydanie na okładce zapowiadało, że ta książka złamie serce i sklei je na nowo i w 100% się z tym stwierdzeniem zgadzam. Polecam z całego serca!

Amanda Says

Nastya Kashnikov rozpoczyna naukę w liceum. Od samego początku stara się unikać kontaktów z innymi rówieśnikami. Żyje rządzą zemsty. Pragnie, aby chłopak, który ją zniszczył i zabił, zapłacił za to. Do tej samej szkoły uczęszcza również Josh Bennett, który w wieku 17 lat jest na świecie zupełnie sam. Wszystkie najbliższe mu osoby odeszły. Jego imię kojarzy się innym ze śmiercią, dlatego nikt nie wchodzi mu w drogę. Nikt oprócz Nastyi. Spędzają wspólnie coraz więcej czasu i Josh jest pewien, że za dziwnym zachowaniem dziewczyny kryje się jakiś mroczny sekret. Nie jest jednak pewien tego czy Nastya kiedykolwiek mu go wyjawi i czy ON na pewno chce go znać.

"Morze spokoju", to dość nietypowa historia, mroczna jak również trochę dziwna. Ile znieść może nastolatek? Czy to nie jest tak, że zbieramy bagaż doświadczeń przez całe życie? A tutaj nasi bohaterowie w wieku nastoletnim mają już bagaż doświadczeń zapełniony po brzegi i to w przeważającej części tymi złymi przeżyciami. Fabuła momentami szokuje, dziwi, zachwyca i łamie serce. Choć na początku nie mogłam za bardzo wczuć się w tę historię, z każdą stroną było coraz lepiej. Nie powaliła mnie na kolana, ale uważam, że autorka napisała ciekawą opowieść z ogromnym podkładem emocji. Postaci budzą sympatię, mimo, że unikają ludzi i pragną spokoju. Właśnie to ich do siebie zbliża. Poranione dusze, które z czasem zmieniają się, otwierają i próbują pokonać dręczące ich demony. Drew, ich wspólny przyjaciel jest tu powiewem radości. Rozprasza swoim poczuciem humoru smutek jaki panuje w tej książce. Podsumowując, "Morze spokoju" jest całkiem ciekawą historią i nie żałuję, że poświęciłam jej czas.

Brak mi po prostu słów, co do tej książki...(oczywiście w pozytywnym znaczeniu).

Głównymi bohaterami książki są Nastya i Josh, oboje mają za sobą skomplikowaną przeszłość. Ich przyjaźń nie jest łatwa, a co tu dopiero mówić o miłości.

Jest to książka, która już NA ZAWSZE pozostanie w moim sercu♥♥♥.

Uwielbiam tych bohaterów. Po skończeniu książki poczułam się jakbym przez chwilę nie była obecna na świecie, przeniosłam się gdzieś zupełnie indziej...

PS Jeśli chodzi o Josha to jest ON moim książkowym chłopakiem, więc dziewczyny ręce precz od Josha! ;-)

Po co się rozpisywać. Można podsumować jednym słowem NIESAMOWITA. Zakochałam się od pierwszej strony. Nie ma drugiej tak wspaniałej książki. Zajmuje honorowe miejsce na mojej półce.

Przeszłość nie musi warunkować przyszłości…

Nastya dla innych jest buntowniczką. Świadczyć może o tym jej wyzywający styl ubierania się oraz fakt, że … dziewczyna nie mówi. Nie dlatego, iż nie potrafi, ale dlatego, że tego nie chce. Jednak to tylko maskarada na rzecz innych ludzi. Nie chce, aby ktokolwiek się do niej zbliżał, czy też o nią troszczył. Woli trzymać ich na dystans nawet, jeżeli są członkami rodziny. Bądźmy szczerzy, kto przy zdrowych zmysłach chciałby kolegować się z taką dziewczyną. Jednak to tylko maskarada na użytek innych. Właśnie pod takimi pozorami kryje się osoba niemogąca od dwóch lat poradzić sobie z tym, co jej się przytrafiło. Co spowodowało nie tylko uszczerbek na ciele, ale i zabiło w niej wszelką chęć do walki i pogodę ducha. Jej kamuflaż ma za zadanie trzymać ludzi z daleka. Wszystko działa doskonale, ale tylko do czasu…

Po przeprowadzce do innego miasta naturalną koleją rzeczy jest również zmiana szkoły. To właśnie tam poznaje intrygującego chłopaka – Josha. Jest ON takim samym odludkiem jak ona. Wszystko z powodu historii jego rodziny…

Nastya zaczyna odczuwać coraz większą pokusę poznania tego chłopaka. Pragnie poznać praktycznie każdy aspekt jego życia i chociaż początkowo Josh nie bardzo ma na to ochotę, to z czasem zaczyna sobie uświadamiać, że lubi obecność tej milczącej dziewczyny.

Czy ich relacje ulegną zmianie, kiedy oboje odkryją, iż przyjaźń zaczyna przeradzać się w coś więcej? Jak zareaguje Josh, kiedy odkryje sekret Nastyi?

Powieść zyskała nie mały rozgłos wśród polskich czytelników na długo przed swoją premierą. Z której strony by się nie otworzyło, jakiego bloga by się nie czytało. Opinia była jednogłośna…książka jest niesamowita. Zresztą, co tu dużo pisać, nawet teraz, po upływie dość długiego czasu od premiery, egzemplarze tej powieści są wprost rozchwytywane i chyba najbardziej poszukiwane.

Zacznijmy jednak od początku. Katja Millay ukończyła New York University’s Tisch School of Art, na kierunku produkcja filmowa oraz telewizyjna. Przez pewien czas pracowała w swoim zawodzie, jako producent telewizyjny oraz nauczycielka pisania scenariuszy. Morze spokoju jest jej debiutem pisarskim, który od razu przyniósł jej kilka prestiżowych nagród i niemały światowy rozgłos.

Przyznam, że z początku nie rozumiałam fenomenu tej powieści, a biorąc się za jej lekturę miałam lekkie opory i złe przeczucia, iż tego typu historia niestety nie przypadnie mi do gustu. Jakże, więc sromotną klęskę poniósł mój pesymizm w momencie, kiedy przeczytałam pierwsze zdanie, potem akapit… stronę… rozdział. Po prostu przepadłam! Można powiedzieć, że była to miłość od pierwszego zaczytania. Przyznam się zazwyczaj, kiedy przeczytam daną powieść, od razu po jej odłożeniu staram się zanotować wszystkie spostrzeżenia i uwagi, jakie nasuwały mi się w trakcie lektury (często zdarza mi się to robić również po przeczytaniu niewielkiego fragmentu książki). Jednak w przypadku opowieści stworzonej przez Katję Millay takie coś zupełnie nie miało prawa bytu. To naprawdę nieprawdopodobne, co zrobiła ze mną ta książka. Mam zupełny mętlik w głowie, a moje emocje, nawet teraz, gdy upłynęło tyle czasu od chwili, kiedy zapoznałam się z ostatnimi słowami Morza spokoju, są jak najbardziej żywe i równie mocne. Dlatego wybaczcie jeżeli powstanie lekko chaotyczna opinia :P.

Fabuła to istny majstersztyk! Wszystko jest doskonale rozplanowane i uporządkowane. Autorka naprawdę przyłożyła się do jej tworzenia. Co do akcji… to, jeżeli ktoś liczy na przysłowiową „jazdę bez trzymanki” z jej powodu może srogo się przeliczyć. Wszystko płynie swoim własnym torem i szybkością tempa odpowiednią do poszczególnych sytuacji. Wszystko to, w połączeniu z niezwykle lekkim, prostym i jakże plastycznym językiem, jakim posługuje się Millay, tworzy naprawdę niesamowity klimat. Od książki po prostu nie sposób się oderwać nawet na chwilę.

Morze spokoju to powieść jak najbardziej godna polecenia. Tym, którzy już się z nią zapoznali: wiedzą, o co mi chodzi. Ci, którzy nie mieli jeszcze takiej okazji: niech jak najszybciej nadrabiają zaległości. Naprawdę warto!