Miłość i śmierć Krzysztofa Kamila %

O wielu poetach i ich utworach bardzo często po raz pierwszy dowiadujemy się z lekcji języka polskiego. Wielu z nas (w tym i ja) Baczyńskiego poznało dzięki tym właśnie lekcjom, analizując "Elegię o... [chłopcu polskim]", "Deszcze", "Białą magię", "Pokolenie". Czy jednak okrojona szkolnym programem analiza wierszy jest w stanie powiedzieć nam o poecie coś więcej, niż tylko to, co znajdziemy o nim w podręcznikowej notce biograficznej? Jasne, że nie. Zwłaszcza, gdy poetą tym jest Krzysztof Kamil Baczyński, wybitny przedstawiciel Pokolenia Kolumbów, wiecznie młody, żyjący zaledwie 23 lata mieszkaniec okupowanej Warszawy, którego strasznie krótkie życie usiane było wieloma niewiadomymi.

Dla mnie Baczyński to poeta wszechczasów, mistrz nad mistrze, z którego twórczością spędziłem samotnie setki godzin poza szkołą. Gdy dawno, dawno temu jedno z pierwszych wydań ?"Miłości i śmierci Krzysztofa Kamila" trafiło w moje ręce, tuliłem je jak dziecko, ledwie panując nad rozkołatanym sercem, jakże spragnionym i głodnym wiedzy o młodym poecie. Co ciekawe, książka ta z początku nie miała być książką. Wiesław Budzyński, zafascynowany życiem Baczyńskiego, od roku 1979 spisywał relacje wielu osób, których drogi w choć najmniejszym stopniu zetknęły się z losami Krzysztofa. Ogrom zebranych materiałów, a także sprzeczność wielu relacji, zaskoczył samego autora, który z tropicielskim nosem wbitym w podłogę uznał biografię Baczyńskiego za wartą szczegółowszego zbadania i godną publikacji. W efekcie powstał, kilka razy uzupełniany, ponad 300-stronicowy zbiór wspomnień, rozkładający życie Krzysztofa Kamila na czynniki pierwsze. Dla kogoś, kto jak ja uwielbia poezję Baczyńskiego, taki zbiór jest bezcenny. Prowadzony przez Wiesława Budzyńskiego i jego rozmówców przez życie poety wzruszyłem się nie raz. Prócz faktów typowo historycznych znajdziemy tu bowiem wiele intymnych szczegółów, nostalgicznych dygresji oraz chwytających za serce czarno-białych fotografii, przedstawiających dom Baczyńskiego, Jego żonę, rodziców, tablicę nagrobną, budynek Jego szkoły, skan aktu chrztu. I nade wszystko - rysunki oraz rękopisy Jego wierszy. Spojrzeć na nie, dotknąć ich - to dla mnie wciąż przeżycie wręcz nieziemskie, pełne wzruszenia, przywołujące w pamięci obraz 23-letniego blondyna, przedwcześnie i brutalnie skreślonego z listy żywych pociskiem niemieckiego snajpera.

"Miłość i śmierć Krzysztofa Kamila" to podróż po zgliszczach okupowanej Warszawy, podróż po okruchach utraconej młodości, po niespełnionych marzeniach, po śmiertelnie rannym poetyckim geniuszu, ale z wiecznie żywą nadzieją u boku. Książkę tę trzymam na półce tuż obok tomiku poezji Baczyńskiego. I chyba jeszcze nigdy nie zdarzyło się tak, bym mógł na nią spojrzeć choćby bez chwili zadumy.

:(